گرچه واژه انتفاضه در آغاز سال‌های دهه ۱۹۹۰ در فرهنگ لغت‌های فرانسه وارد شد، کاربرد آن با شورش‌های حومه که در پیامد مرگ دو نوجوان زیاد بِنّا و بونا ترائوره در شهر کلیشی سو بوآ [حومه شمال‌شرقی پاریس] در روز ۲۷ اکتبر ۲۰۰۵ و پس از پیگرد آنان توسط پلیس رخ داد، دگرگون شد. درست زمانی که انتفاضه در فلسطین به پایان رسیده بود، مطبوعات اسرائیل از همان روزهای نخست شورش فرانسه، بین این دو تشابهی برقرار کردند. روزنامه معاریو عنوان زد «انتفاضه حومه» و این اصطلاح خیلی زود در فرانسه به کار گرفته شد. تمایزی بین این واژه با «خشونت»، «تروریسم» و حتی «آنتی‌سمیتیسم» [یهودی‌ستیزی] قائل نبودند.

اِوا ایلوز جامعه شناس، در بحث آزاد در روزنامه لوموند (۱۸ دسامبر ۲۰۲۵) مدعی است که ثابت می‌کند که ضدِصهیونیسم، که به عنوان چهره‌ی آنتی‌سمیتیسم مدرن معرفی شده، در دو اصل بنیادی «فرهنگ آنتی‌سمیتیسم» یعنی «انکار» و « وارونه سازی اتهام » سهیم است. با این وجود، همان‌گونه که ژیلبر اشکار نشان می‌دهد، خودِ نویسنده در استدلالش همین سازوکارها را بازتولید می‌کند.

این مرد پسری وفادار و تا حدی مطیع بود و همچنین برادری مهربان. سیاست چندان برایش جذابیتی نداشت، اما شکار چرا. و البته غذای خوب. اطرافیانش او را خوش‌نیت و یاری‌رسان می‌دانستند؛ با همه خوش‌رفتار بود و مورد احترام قرار می‌گرفت. او به تعبیر اشتفان تسوایگ «شخصیتی متوسط» بود؛ شخصیتی که امروز دیگر کسی از او سخن نمی‌‌گوید و در گرگ‌ومیش تاریخ ناپدید ‌شد، به‌ویژه آنکه در سنی کمتر از چهل سالگی بر اثر آبله درگذشت ـ بی‌آنکه هرگز بتواند به سرنوشت ازپیش‌تعیین‌شدهٔ خود جامهٔ عمل بپوشاند.

این بی‌ثبات‌ترین لحظهٔ این رژیم پس از ۴۶ سال است. در سطح بین‌المللی منزوی شده و هم از سوی جمعیت خود و هم از سوی ترامپ در وضعیت کیش قرار گرفته است. از نظر ایدئولوژیک ورشکسته است، از نظر مالی هم. دستگاه سرکوب داخلی هنوز به‌خوبی کار می‌کند، اما موساد ماه‌ها، شاید حتی سال‌ها، در سپاه پاسداران نفوذ کرده است. این ضربه‌ای عظیم به ثبات و حیثیت رژیم است. رژیم تحقیر شده و این تحقیر هنوز کاملاً قابل احساس است.

از آخر هفتهٔ گذشته، این شوخی در آستانهٔ تبدیل شدن به واقعیت قرار گرفته است. واحدهای آمریکایی به پایتخت ونزوئلا، کاراکاس، حمله کرده‌اند. رئیس‌جمهور این کشور، نیکلاس مادورو، دستگیر و به نیویورک منتقل شده است. اندکی بعد، ترامپ در برابر خبرنگارانی که در محوطهٔ اقامتگاه تفریحی‌اش مارالاگو در فلوریدا گرد آمده بودند، اعلام کرد که ایالات متحده «به‌طور موقت» ادارهٔ ونزوئلا را بر عهده خواهد گرفت. او وعده داد که این کشور را ثروتمند خواهد کرد.

بر اساس سند راهبردی، این زیرقاره «دارای منابع راهبردی فراوانی» است که آمریکا به آن‌ها نیاز دارد. مواد خامی چون نفت و گاز، محصولات کشاورزی، و نیز زیرساخت‌ها و مناطق جغرافیایی کلیدی می‌توانند به «تقویت زنجیره‌های تأمین حیاتی در این نیم‌کره» کمک کنند و بدین‌سان «وابستگی‌ها را کاهش داده و تاب‌آوری اقتصادی آمریکا را افزایش دهند». از این رو، دولت‌های منطقه باید آمریکا را «شریک نخست انتخابی» خود بدانند. آنان که چنین کنند پاداش می‌گیرند؛ دیگران «با ابزارهای گوناگون از همکاری با دیگران بازداشته خواهند شد».

تحليلگران و دنبال كنندگان ِ متخصص سياست خارجى امريكا، نظراتى چند ارائه ميدهند. از جمله : اين جديدترين كه: " دونالد ترامپ براساس دكترين خود اقداماتى را طرح وعملى ميكند! و..." يعنى : بر اساس نظرات و خواست ترامپ يا *دكترين دونرو*! سياست خارجى آمريكا پيش ميرود. بعبارت ديگر : "*دكترين دونرو*" است كه دارد عملى و جايگزين" *دكترين مونرو** ميشود !!

ترامپ تأکید کرد که در مرحله نخست، بازسازی بخش انرژی و به‌ویژه صنعت نفت از اهمیت محوری برخوردار است؛ صنعتی که او آن را کلید احیای اقتصادی ونزوئلا دانست. به گفته او، ایالات متحده می‌تواند ابتکاری گسترده را با یارانه دادن به شرکت‌های نفتی راه‌اندازی کند تا زیرساخت انرژی ونزوئلا دوباره قابل استفاده شود. او توضیح داد که این پروژه می‌تواند در کمتر از ۱۸ ماه به انجام برسد، هرچند تصریح کرد که «مبالغ هنگفتی» باید سرمایه‌گذاری شود.

این گزارشِ مجلس فرانسه ۳۲ توصیه ارائه می‌دهد که هدف آن طرح ِ لایحه ای برای مبارزه با اسلام سیاسی است. این گزارش از افزایش نظارت بر یارانه های انجمن‌ها و اطلاع رسانی ی بهتر برای اعضای پارلمان حمایت می کند. و فزون بر این، از حمایت کامل از مقامات محلی در استان ها تأکید دارد. این حمایت شامل ِ آموزش، اطلاع رسانی و گفتگو ی نهادینه شده با فرمانداران خواهد بود.در نهایت، کوشش همگانی و آگاهی بخشی بویژه در بخش‌هایی که بیشتر در معرض خطر ِ[ اسلام گرا ئی سیاسی] هستند برنامه‌ریزی شده است : آموزش و پرورش، سازمان های گوناگون اجتماعی، از جمله ورزشگاه ها و رسانه های اجتماعی.

ترامپ از ماه سپتامبر به‌طور پیوسته فشار بر ونزوئلا را افزایش داده بود. او مادورو را متهم کرد که «زندان‌ها و تیمارستان‌ها را خالی می‌کند» و ساکنان آن‌ها را وادار به مهاجرت به ایالات متحده می‌سازد. ترامپ همچنین به این بهانه که مادورو اجازه می‌دهد مواد مخدر در مقیاسی گسترده به آمریکا قاچاق شود، جایزه‌ای ۵۰ میلیون دلاری برای دستگیری او تعیین کرد.
اکنون او بار دیگر ادعای ۲۰۰ سالهٔ آمریکا مبنی بر حق تعیین سرنوشت آمریکای لاتین را زنده می‌کند. در آن زمان، جیمز مونرو، رئیس‌جمهور آمریکا، دکترین مشهور به نام خود را صورت‌بندی کرد که بر اساس آن، کشورهای اروپایی باید از دخالت در امور «دنیای جدید» خودداری کنند. هری ترومن، رئیس‌جمهور بعدی، در سال ۱۹۴۷ این دکترین را با این اصل تکمیل کرد که آمریکا می‌خواهد از همهٔ ملت‌هایی که آزادی‌شان «به‌وسیلهٔ اقلیت‌های مسلح یا فشار خارجی» تهدید می‌شود، حمایت کند.

بازیگران اصلیِ منازعات جهانی — که در این میان تنها چین را شاید بتوان استثنا دانست — از حیث سازمان اجتماعی و خصلت نظام‌هایشان اختلافات عمیقی با یکدیگر ندارند. آن‌ها بازیگران کاملاً شکل‌گرفته یا در حال شکل‌گیریِ عصری با ساختارهای امپریالیستی‌اند. آرایش جهانیِ زمانهٔ ما نه شبیه دوران جنگ سرد است و نه همانند وضعیت پیرامون سال ۱۹۳۹. اگر اساساً بتوان به قیاس تاریخی‌ای متوسل شد، آنگاه باید به حوالی ۱۹۱۴ رجوع کرد. نبردهای امروز ما بیش از آن‌که خصلتی نظام‌مند داشته باشند، خصلتی رقابتی دارند؛ امری که خود را در روابط و ائتلاف‌ها نیز نشان می‌دهد، چراکه در شرایط رقابت صرف، این پیوندها بسیار آسان‌تر قابل جایگزینی و در نتیجه کم‌ثبات‌ترند.

چیزی که در طول تحقیق میدانی ما برای این پروژه قابل توجه بود، نحوه استفاده از فناوری هوش مصنوعی میباشد که واقعاً استفاده از الگوهای استعماری قدیمی‌تر قدرت را منعکس و بازمی‌گرداند. از بسیاری جهات حتی آن الگوهای قدیمی تر را نیزتقویت میکند. برای شروع، همه این کارها به مکان‌های مختلفی در جهان جنوبی مانند شرق آفریقا، آمریکای لاتین، فیلیپین، هند، پاکستان و غیره سپرده شدند. آنچه که ما دیدیم این بود که گروهی از مدیران اجرایی سفیدپوست با حقوق های بسیار بالا در دفاتر سانفرانسیسکو یا جاهای دیگر، اینگونه کارها را به مراکزی که عمدتاً شامل کارگران قهوه‌ای و سیاه‌پوست هستند، می سپارند.