پارلمان از پایین به‌دست نیامد، بلکه نهادی به‌شدت نخبه‌گرا بود و تقریباً همه‌جا همراه با گسترشِ حق رأی، با فشار قابل‌توجهی از بالا برقرار شد. به همین دلیل، مشارکت انتخاباتی در آغاز بسیار پایین بود؛ اغلب به‌مراتب زیر ۵۰ درصد، یا مانند ایالات متحده حتی زیر ۳۰ درصد. قانون‌های اساسی نیز اغلب نه از سوی مردم، بلکه به‌وسیلهٔ قدرتمندان ــ و غالباً تحت فشار شهروندانِ تحصیل‌کرده ــ وضع شدند. این قانون‌های اساسی آزادی‌هایی را برای شهروندان و بعدها برای شهروندانِ زن تضمین می‌کردند و دولت را در چارچوب نگه می‌داشتند.

در ارزیابی رفتار کلی ترامپ، یک چیز واضح است: او یک نهاد ساز نیست. او بجای آن یک تخریب‌ ساز نهادهاست که می‌خواهد آنها را با ترجیحات خود جایگزین کند، که بطور حتم به نفع خودش خواهد بود. یک نهاد، یک قاعده یا ساختاری است که به فردی خاص وابسته نیست، ساختاری که از کنار رفتن بنیانگذار خود جان سالم به در می‌برد. با تمام هیاهویی که پیرامون فعالیت‌های روزانه ترامپ وجود دارد، او عملاً هیچ میراث نهادی‌ای بر جا نگذاشته است. کنگره تحت کنترل جمهوریخواهان بسیار اندک قانونی تصویب کرده است و سطح هزینه‌ها تقریباً همانند دوران بایدن باقیمانده است.

مشکل اروپا این است که خود، روایت زوال خویش را باور کرده است. قاره‌ای گرفتار ضعف اقتصادی و رخوت سیاسی، که دیگر پیامی مثبت برای ارائه نمی‌یابد. اما با نگاهی دقیق‌تر، این ترامپ است که نیروهایش رو به تحلیل می‌رود. در ظاهر ممکن است چون غولی جلوه کند، اما در واقعیت از پشتیبانی اجتماعی‌اش کاسته می‌شود. سیاست‌های او در آمریکا به‌شدت نامحبوب‌اند. سن‌وسالش هر روز بهای بیشتری از او می‌گیرد. و سبک سیاسی‌اش آن‌چنان زننده است که حتی متحدانش در اروپا نیز از او فاصله می‌گیرند.

نشانه‌های روشنی از افول وجود دارد. در سال ۱۹۴۵ سهم آمریکا از اقتصاد جهانی بسیار بالا بود؛ امروز این سهم کمتر شده است. تهدیدهای ترامپ را می‌توان واپسین نفس‌های هژمونی آمریکا دانست. کاهش قدرت جهانی آمریکا می‌تواند به جهانی آنارشیک‌تر، به هژمونی چین یا روسیه، یا حتی به جهانی دموکراتیک‌تر منجر شود. به‌جای آن‌که پکس آمریکانا با ناله‌ای خاموش شود، ممکن است با انفجاری پایان یابد. ما شاهد تقلاهای خشونت‌بار آمریکا هستیم. ترامپ در نمایش قدرت بسیار تهاجمی‌تر عمل می‌کند و به الگوهای قدیمی‌تر قدرت تکیه دارد.

کوثر بن‌هانیه برای «صدای هند رجب» سناریویی نیمه‌مستند و نیمه‌داستانی برمی‌گزیند: او پیرامون این اسناد صوتی، نمایشی دراماتیزه می‌آفریند که تلاش‌های نومیدانه نجات را در مرکز امدادی‌ای که از محل حادثه دور است، روایت می‌کند. بازسازی آن شب سرنوشت‌ساز از منظر فلسطینی؛ روایتی که تماشاگر را به قلب اتاق فرمان یک نهاد امدادرسان می‌برد؛ جایی که امدادگران متعهد، در طول حدود ۹۰ دقیقه روایت فیلم، با امکانات اندک خود برای نجات جان این دختر پنج‌ساله می‌جنگند.

آنروا در پلتفرم «ایکس» (توییتر سابق) اعلام کرد که نیروهای امنیتی اسرائیل ابزار کار کارکنان را در محله شیخ جرّاح توقیف کرده و آنان را با اجبار از ساختمان بیرون رانده‌اند. فیلیپ لازارینی، رئیس آنروا، نوشت: «این اقدام حمله‌ای بی‌سابقه به یک سازمان وابسته به سازمان ملل متحد و تأسیسات آن به شمار می‌آید.» او افزود: «این نشان‌دهنده سطح تازه‌ای از بی‌اعتنایی آشکار و عامدانه دولت اسرائیل به حقوق بین‌الملل است، از جمله بی‌توجهی به امتیازات و مصونیت‌های سازمان ملل متحد.»

ترامپ آن‌گونه که مدت‌ها ادعا می‌شد، انزواطلب نیست. او می‌خواهد از ارتش آمریکا برای ایجاد حوزه‌های نفوذ و باج‌گیری اقتصادی استفاده کند. او می‌داند که متحدان آمریکا از نظر نظامی آن‌چنان به او وابسته‌اند که وقتی تحت فشار ــ چه اقتصادی و چه سیاسی ــ قرار می‌گیرند، ناچار به سکوت می‌شوند. اگر «بابا»، چنان‌که دبیرکل ناتو، مارک روته، ترامپ را نامید، به موجودی سوءاستفاده‌گر بدل شود، چه می‌توان کرد؟ او می‌تواند تعرفه تحمیل کند، اوکراین را معامله کند، و در صورت لزوم حتی گرینلند را ضمیمه سازد ــ متحدان فقط می‌توانند اعتراض کنند.

شمار واقعی قربانیان را نمی‌توان به‌طور مستقل راستی‌آزمایی کرد. با این حال، روزنامهٔ بریتانیایی Sunday Times اکنون به نقل از گزارشی از پزشکانِ هشت کلینیک بزرگ چشم‌پزشکی و ۱۶ بخش اورژانس در سراسر ایران، از ارقامی در ابعادی کاملاً متفاوت خبر داده است. بر اساس این گزارش، دست‌کم ۱۶۵۰۰ معترض کشته و ۳۳۰۰۰۰ نفر زخمی شده‌اند؛ که بخش عمده‌ای از آنان در دو روزی جان باخته یا مجروح شده‌اند که به معنای واقعی کلمه کشتارهایی گسترده رخ داده است. بنا بر این گزارش، بیشتر قربانیان احتمالاً زیر ۳۰ سال بوده‌اند؛ در میان آنان کودکان و زنان باردار نیز دیده می‌شوند. همچنین تأکید شده است که در تاریخ ۴۷ سالهٔ خود، رژیم روحانیِ ملاها هرگز تا این حد بی‌رحمانه عمل نکرده است.

از نظر حقوقی، منشور شورای صلح نمی‌تواند جایگزین منشور سازمان ملل متحد شود. مادهٔ ۱۰۳ منشور سازمان ملل تصریح می‌کند که هیچ توافق بین‌المللی بعدی نباید با مفاد منشور در تضاد باشد. این بدان معناست که شورای صلح نیز تابع حقوق بین‌المللی مندرج در منشور سازمان ملل است. با این حال، آشکار است که ترامپ و دولت او احترام چندانی برای توافق‌های بین‌المللی موجود قائل نیستند – آن‌ها این موضوع را آشکارا اعلام کرده‌اند و از بسیاری از سازمان‌ها نیز خارج شده‌اند – و تلاش زیادی برای تضعیف آن‌ها می‌کنند.

رئیس‌جمهور ایالات متحده، دونالد ترامپ، اعلام کرده است که آمریکا قصد دارد گرینلند را به تصرف خود درآورد. از یک سو، این سرزمین از نظر ژئواستراتژیک اهمیت فراوانی دارد و از سوی دیگر، گرینلند سرشار از منابع طبیعی است: نفت، گاز، اورانیوم و عناصر نادر خاکی. این منابع، به‌دلیل گرم‌شدن زمین، احتمالاً در آینده‌ای نزدیک آسان‌تر قابل استخراج خواهند بود.
این اظهارات باعث نگرانی مردم گرینلند شده است. دانمارک نیز نگران است. چرا که در حال حاضر گرینلند متعلق به دانمارک است، هرچند از حقوق گستردهٔ خودمختاری برخوردار است.

هزینه‌های انسانی و مالی جنگ برای کرملین سرسام‌آور است. شمار کل کشته‌شدگان از فوریهٔ ۲۰۲۲ تاکنون بین ۱۹۰ هزار تا ۴۸۰ هزار نفر برآورد می‌شود. به گفتهٔ آنا زیویلوا، معاون وزیر دفاع روسیه، ۴۸ هزار سرباز روس نیز در وضعیت «مفقودالاثر» قرار دارند.
با این حال، به نظر می‌رسد حتی این رقم نیز به‌شدت کمتر از واقعیت باشد: نمایندگان پروژهٔ اوکراینی «می‌خواهم پیدا کنم» اعلام کرده‌اند که از آغاز سال ۲۰۲۴ بیش از ۱۵۲٬۲۰۰ نفر از بستگان سربازان مفقود روس با آن‌ها تماس گرفته‌اند. هر هفته حدود دو هزار درخواست جدید اضافه می‌شود. تنها دو درصد از افراد جست‌وجوشده به‌صورت زنده و در قالب اسیر جنگی پیدا می‌شوند.

در تازه‌ترین اظهارنظرش، رئیس‌جمهور آمریکا حتی چنین به نظر رسید که کاملاً عقب‌نشینی کرده است. به گفته ترامپ، کشتار در ایران متوقف شده و دیگر قرار نیست اعدام‌هایی انجام شود. او گفت این اطلاعات را از «منابع بسیار مهمی در سوی دیگر» به دست آورده و امیدوار است درست باشد، هرچند توضیح مشخص‌تری نداد. پس از روزها تهدید حاکمان تهران، این سخنان می‌تواند نشانه عقب‌نشینی باشد – یا فریبی پیش از آن‌که آمریکا دست به حمله بزند.

گرچه واژه انتفاضه در آغاز سال‌های دهه ۱۹۹۰ در فرهنگ لغت‌های فرانسه وارد شد، کاربرد آن با شورش‌های حومه که در پیامد مرگ دو نوجوان زیاد بِنّا و بونا ترائوره در شهر کلیشی سو بوآ [حومه شمال‌شرقی پاریس] در روز ۲۷ اکتبر ۲۰۰۵ و پس از پیگرد آنان توسط پلیس رخ داد، دگرگون شد. درست زمانی که انتفاضه در فلسطین به پایان رسیده بود، مطبوعات اسرائیل از همان روزهای نخست شورش فرانسه، بین این دو تشابهی برقرار کردند. روزنامه معاریو عنوان زد «انتفاضه حومه» و این اصطلاح خیلی زود در فرانسه به کار گرفته شد. تمایزی بین این واژه با «خشونت»، «تروریسم» و حتی «آنتی‌سمیتیسم» [یهودی‌ستیزی] قائل نبودند.

اِوا ایلوز جامعه شناس، در بحث آزاد در روزنامه لوموند (۱۸ دسامبر ۲۰۲۵) مدعی است که ثابت می‌کند که ضدِصهیونیسم، که به عنوان چهره‌ی آنتی‌سمیتیسم مدرن معرفی شده، در دو اصل بنیادی «فرهنگ آنتی‌سمیتیسم» یعنی «انکار» و « وارونه سازی اتهام » سهیم است. با این وجود، همان‌گونه که ژیلبر اشکار نشان می‌دهد، خودِ نویسنده در استدلالش همین سازوکارها را بازتولید می‌کند.

این مرد پسری وفادار و تا حدی مطیع بود و همچنین برادری مهربان. سیاست چندان برایش جذابیتی نداشت، اما شکار چرا. و البته غذای خوب. اطرافیانش او را خوش‌نیت و یاری‌رسان می‌دانستند؛ با همه خوش‌رفتار بود و مورد احترام قرار می‌گرفت. او به تعبیر اشتفان تسوایگ «شخصیتی متوسط» بود؛ شخصیتی که امروز دیگر کسی از او سخن نمی‌‌گوید و در گرگ‌ومیش تاریخ ناپدید ‌شد، به‌ویژه آنکه در سنی کمتر از چهل سالگی بر اثر آبله درگذشت ـ بی‌آنکه هرگز بتواند به سرنوشت ازپیش‌تعیین‌شدهٔ خود جامهٔ عمل بپوشاند.

این بی‌ثبات‌ترین لحظهٔ این رژیم پس از ۴۶ سال است. در سطح بین‌المللی منزوی شده و هم از سوی جمعیت خود و هم از سوی ترامپ در وضعیت کیش قرار گرفته است. از نظر ایدئولوژیک ورشکسته است، از نظر مالی هم. دستگاه سرکوب داخلی هنوز به‌خوبی کار می‌کند، اما موساد ماه‌ها، شاید حتی سال‌ها، در سپاه پاسداران نفوذ کرده است. این ضربه‌ای عظیم به ثبات و حیثیت رژیم است. رژیم تحقیر شده و این تحقیر هنوز کاملاً قابل احساس است.

از آخر هفتهٔ گذشته، این شوخی در آستانهٔ تبدیل شدن به واقعیت قرار گرفته است. واحدهای آمریکایی به پایتخت ونزوئلا، کاراکاس، حمله کرده‌اند. رئیس‌جمهور این کشور، نیکلاس مادورو، دستگیر و به نیویورک منتقل شده است. اندکی بعد، ترامپ در برابر خبرنگارانی که در محوطهٔ اقامتگاه تفریحی‌اش مارالاگو در فلوریدا گرد آمده بودند، اعلام کرد که ایالات متحده «به‌طور موقت» ادارهٔ ونزوئلا را بر عهده خواهد گرفت. او وعده داد که این کشور را ثروتمند خواهد کرد.

بر اساس سند راهبردی، این زیرقاره «دارای منابع راهبردی فراوانی» است که آمریکا به آن‌ها نیاز دارد. مواد خامی چون نفت و گاز، محصولات کشاورزی، و نیز زیرساخت‌ها و مناطق جغرافیایی کلیدی می‌توانند به «تقویت زنجیره‌های تأمین حیاتی در این نیم‌کره» کمک کنند و بدین‌سان «وابستگی‌ها را کاهش داده و تاب‌آوری اقتصادی آمریکا را افزایش دهند». از این رو، دولت‌های منطقه باید آمریکا را «شریک نخست انتخابی» خود بدانند. آنان که چنین کنند پاداش می‌گیرند؛ دیگران «با ابزارهای گوناگون از همکاری با دیگران بازداشته خواهند شد».

تحليلگران و دنبال كنندگان ِ متخصص سياست خارجى امريكا، نظراتى چند ارائه ميدهند. از جمله : اين جديدترين كه: " دونالد ترامپ براساس دكترين خود اقداماتى را طرح وعملى ميكند! و..." يعنى : بر اساس نظرات و خواست ترامپ يا *دكترين دونرو*! سياست خارجى آمريكا پيش ميرود. بعبارت ديگر : "*دكترين دونرو*" است كه دارد عملى و جايگزين" *دكترين مونرو** ميشود !!

ترامپ تأکید کرد که در مرحله نخست، بازسازی بخش انرژی و به‌ویژه صنعت نفت از اهمیت محوری برخوردار است؛ صنعتی که او آن را کلید احیای اقتصادی ونزوئلا دانست. به گفته او، ایالات متحده می‌تواند ابتکاری گسترده را با یارانه دادن به شرکت‌های نفتی راه‌اندازی کند تا زیرساخت انرژی ونزوئلا دوباره قابل استفاده شود. او توضیح داد که این پروژه می‌تواند در کمتر از ۱۸ ماه به انجام برسد، هرچند تصریح کرد که «مبالغ هنگفتی» باید سرمایه‌گذاری شود.

این گزارشِ مجلس فرانسه ۳۲ توصیه ارائه می‌دهد که هدف آن طرح ِ لایحه ای برای مبارزه با اسلام سیاسی است. این گزارش از افزایش نظارت بر یارانه های انجمن‌ها و اطلاع رسانی ی بهتر برای اعضای پارلمان حمایت می کند. و فزون بر این، از حمایت کامل از مقامات محلی در استان ها تأکید دارد. این حمایت شامل ِ آموزش، اطلاع رسانی و گفتگو ی نهادینه شده با فرمانداران خواهد بود.در نهایت، کوشش همگانی و آگاهی بخشی بویژه در بخش‌هایی که بیشتر در معرض خطر ِ[ اسلام گرا ئی سیاسی] هستند برنامه‌ریزی شده است : آموزش و پرورش، سازمان های گوناگون اجتماعی، از جمله ورزشگاه ها و رسانه های اجتماعی.

ترامپ از ماه سپتامبر به‌طور پیوسته فشار بر ونزوئلا را افزایش داده بود. او مادورو را متهم کرد که «زندان‌ها و تیمارستان‌ها را خالی می‌کند» و ساکنان آن‌ها را وادار به مهاجرت به ایالات متحده می‌سازد. ترامپ همچنین به این بهانه که مادورو اجازه می‌دهد مواد مخدر در مقیاسی گسترده به آمریکا قاچاق شود، جایزه‌ای ۵۰ میلیون دلاری برای دستگیری او تعیین کرد.
اکنون او بار دیگر ادعای ۲۰۰ سالهٔ آمریکا مبنی بر حق تعیین سرنوشت آمریکای لاتین را زنده می‌کند. در آن زمان، جیمز مونرو، رئیس‌جمهور آمریکا، دکترین مشهور به نام خود را صورت‌بندی کرد که بر اساس آن، کشورهای اروپایی باید از دخالت در امور «دنیای جدید» خودداری کنند. هری ترومن، رئیس‌جمهور بعدی، در سال ۱۹۴۷ این دکترین را با این اصل تکمیل کرد که آمریکا می‌خواهد از همهٔ ملت‌هایی که آزادی‌شان «به‌وسیلهٔ اقلیت‌های مسلح یا فشار خارجی» تهدید می‌شود، حمایت کند.

بازیگران اصلیِ منازعات جهانی — که در این میان تنها چین را شاید بتوان استثنا دانست — از حیث سازمان اجتماعی و خصلت نظام‌هایشان اختلافات عمیقی با یکدیگر ندارند. آن‌ها بازیگران کاملاً شکل‌گرفته یا در حال شکل‌گیریِ عصری با ساختارهای امپریالیستی‌اند. آرایش جهانیِ زمانهٔ ما نه شبیه دوران جنگ سرد است و نه همانند وضعیت پیرامون سال ۱۹۳۹. اگر اساساً بتوان به قیاس تاریخی‌ای متوسل شد، آنگاه باید به حوالی ۱۹۱۴ رجوع کرد. نبردهای امروز ما بیش از آن‌که خصلتی نظام‌مند داشته باشند، خصلتی رقابتی دارند؛ امری که خود را در روابط و ائتلاف‌ها نیز نشان می‌دهد، چراکه در شرایط رقابت صرف، این پیوندها بسیار آسان‌تر قابل جایگزینی و در نتیجه کم‌ثبات‌ترند.

چیزی که در طول تحقیق میدانی ما برای این پروژه قابل توجه بود، نحوه استفاده از فناوری هوش مصنوعی میباشد که واقعاً استفاده از الگوهای استعماری قدیمی‌تر قدرت را منعکس و بازمی‌گرداند. از بسیاری جهات حتی آن الگوهای قدیمی تر را نیزتقویت میکند. برای شروع، همه این کارها به مکان‌های مختلفی در جهان جنوبی مانند شرق آفریقا، آمریکای لاتین، فیلیپین، هند، پاکستان و غیره سپرده شدند. آنچه که ما دیدیم این بود که گروهی از مدیران اجرایی سفیدپوست با حقوق های بسیار بالا در دفاتر سانفرانسیسکو یا جاهای دیگر، اینگونه کارها را به مراکزی که عمدتاً شامل کارگران قهوه‌ای و سیاه‌پوست هستند، می سپارند.