روز هفدهم اعتراضات سراسری ایران در شرایطی سپری شد که در سایه قطع ارتباطات ایران با جهان، دسترسی به شواهد میدانیِ قابل راستی‌آزمایی مانند روزهای قبل محدود باقی ماند. در چنین بستری، سه محور اصلی تحولات این روز برجسته بود: استمرار قطع سراسری اینترنت و محدود شدن امکان مستندسازی مستقل، جهش محسوس در ارقام تجمیعی تلفات و بازداشت‌ها بر اساس داده‌های هرانا، و موج پررنگ‌تر واکنش‌ها و اقدامات دیپلماتیک در سطح بین‌المللی.

همگامی» از تمامی نیروهای جمهوری‌خواه داخل و خارج از کشور که به دمکراسی، حقوق بشر، استقلال کشور و یکپارچگی سرزمینی ایران پایبندی دارند، دعوت می کند تا در صفی منسجم و متمایز با همه اشکال اقتدارگرایی، برای پایان دادن به جمهوری اسلامی و گذار به دمکراسی متحد شوند.
کشتار معترضان و ماشین اعدام و جنایت رژیم باید متوقف شود. هزاران بازداشت شده طی خیزش سراسری اخیر و دیگر زندانیان سیاسی از جمله بازداشت شدگان واقعه مشهد باید فورا آزاد گردند.

دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور ایالات متحده، به رهبری جمهوری اسلامی ایران درباره اعدام شرکت‌کنندگان در تازه‌ترین اعتراضات گسترده هشدار داد. این جمهوری‌خواه در گفت‌وگو با شبکه تلویزیونی CBS News در دیترویت گفت: «ما بسیار سخت واکنش نشان خواهیم داد.» ترامپ جزئیات بیشتری از تهدید خود ارائه نکرد. پیش‌تر دستگاه قضایی ایران نخستین معترضان را به دادگاه کشانده بود. سازمان حقوق بشری عفو بین‌الملل هشدار داد که ممکن است حتی امروز نخستین حکم اعدام اجرا شود. ترامپ گفت: «اگر چنین کاری بکنند، ما قاطعانه عمل خواهیم کرد».

اعتراضات در ایران می‌تواند بر سیاست جهانی تأثیر بگذارد. جمهوری اسلامی ایران به‌عنوان بازیگری محوری در خاورمیانه شناخته می‌شود و پیوندهای نزدیکی با روسیه و چین دارد. به دلیل موقعیت ژئوپولیتیک ایران در یکی از مهم‌ترین گلوگاه‌های تجارت انرژی جهان — تنگهٔ هرمز در خلیج فارس — و نیز به‌سبب ذخایر عظیم نفت و گاز، جاه‌طلبی‌های سیاسی و برنامهٔ هسته‌ای‌اش، ایران یکی از بازیگران کلیدی خاورمیانه به شمار می‌رود.

کمیسر عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد اعلام برچسب «تروریست» زدن به معترضان در ایران توسط مقام‌های حکومت برای توجیه اِعمال خشونت علیه آن‌ها غیرقابل قبول است.
فولکر تورک سه‌شنبه ۲۳ دی همچنین از مقامات جمهوری اسلامی خواست فوراً به همه اشکال خشونت و سرکوب علیه معترضان پایان دهند و دسترسی کامل به اینترنت و خدمات مخابراتی را برقرار کنند.
او در عین حال خواستار پاسخگویی حکومت ایران در قبال «نقض‌های جدی حقوق بشر» در جریان سرکوب اعترضات مردم ایران شد.
این اظهارات پس از افزایش تلاش جمهوری اسلامی برای آماده‌سازی افکار عمومی داخلی و خارجی در قبال شمار کشته‌شدگانِ دور تازۀ اعتراضات ایران مطرح شده که در شرایط قطع اینترنت و تلفن و تشدید فضای امنیتی، امکان دسترسی به اطلاعات را تقریباً غیرممکن کرده است.

از نگاه ما، یک آلترناتیو مردمی و متکی به خواست های توده ای و سراسری مردم ایران نمی تواند جز با تاکید بر آزادی های بی قید و شرط سیاسی، دمکراسی فراگیر و برخاسته از پائین و قابل کنترل بوسیله مردم، حق تعیین سرنوشت ملیت های ایران و اتحاد داوطبانه شان، تامین اجتماعی فراگیر با بهداشت، درمان، آموزش رایگان، مسکن اجتماعی و داشتن زندگی شایسته انسانی به سازمان یابی مستقل مردمی دست یابد. اکنون وظیفه همه نیروهای مترقی، دمکراتیک، چپ و فمینیست است تا راه های همگرایی و کمک به شکل گیری آلترناتیو دمکراتیک را فراهم آورند.

سازمان‌های سندیکایی فرانسه بار دیگر بر تعهد تزلزل‌ناپذیر‍ خود در همبستگی بین‌المللی میان کارگران و میان مردم تأکید می‌کنند. آنان از مقامات فرانسه، اتحادیه اروپا و تمامی نهادهای بین‌المللی ذیربط می‌خواهند که در جهت پایان فوری سرکوب، رعایت آزادی‌های بنیادین بدون ابهام و با قاطعیت اقدام کنند و حمایت و حفاظت مؤثر از افراد درگیر در جنبشرا تضمین نمایند.
سازمان‌های سندیکایی فرانسه به ارائه این مطالبات در تمامی نهادهای ملی، اروپایی و بین‌المللی ادامه خواهند داد. آنان از کارگران و کل جامعه مدنی ایران، در بمبارزه ‌شان برای عدالت اجتماعی و آزادی‌های بنیادین حمایت می‌کنند. همچنین از همه می‌خواهند که در تجمع روز شنبه ۱۷ ژانویه، ساعت ۱۵ در پاریس، میدان پانتئون شرکت کنند.

آنچه در حال حاضر در ایران جریان دارد، بنا بر معیارهای حقوق بین‌الملل، نه یک «ناآرامی داخلی»، نه «اختلال در نظم عمومی» و نه یک وضعیت گذار امنیتی است. مجموعه اقدامات انجام‌شده توسط حاکمیت جمهوری اسلامی ایران، واجد عناصر مادی و معنوی جنایت علیه بشریت به‌موجب حقوق بین‌الملل عرفی و اسناد معتبر از جمله اساسنامه رم دیوان کیفری بین‌المللی است.

آَرشیو اخبار امروز >>

فراخوان به اعتراض خیابانی برای سرنگونی حکومت، بدون داشتن سازمان، رهبری میدانی، پشتوانه‌ی اجتماعی پایدار. بدون تأکید بر اعتراضات غیرخشونت‌آمیز و با اتکا به وعده‌ی دونالد ترامپ، بدون توجه به نقش و سابقه‌ی تاریخی روابط ایران و آمریکا و خطراتی که دخالت امریکا می‌تواند در پی داشته باشد. این اقدام چیزی جز بازتولید یک رؤیای خطرناک نیست؛ رؤیای بازگشت به قبل از ۵۷ با انقلابی به شیوه‌ی همان انقلاب.

آنچه امروز در ایران جریان دارد، صرفاً یک موج اعتراضی مقطعی یا واکنشی احساسی به یک رویداد خاص نیست، بلکه برآمده از دهه‌ها انباشت بحران، سرکوب، تبعیض و بی‌پاسخ ‌ماندن مطالبات بنیادین جامعه است. این وضعیت را نمی‌توان بدون در نظر گرفتن زمینه‌های تاریخی، اجتماعی و سیاسی آن فهمید. جامعه‌ای که سال‌ها از مشارکت واقعی در تعیین سرنوشت خود محروم بوده، اکنون به نقطه‌ای رسیده است که سکوت را معادل حذف خویش می‌داند و اعتراض را نه انتخاب، بلکه ضرورتی برای بقا تلقی می‌کند.

بدون تردید این آخرین کشتارِ جمعی این وحشیان نخواهد بود اگر، اگر در قدرت بمانند. توحش و شکنجه و اعدام و کشتار جمعی طبیعت این " ایدئولوژی" غیرانسانی و چرکین بوده و هست، ایدئولوژی و مذهب سیاسی شده ای که در تاریخی حدود ۱۴۰۰ ساله حتی هنگامی که در قدرت سیاسی نبوده جنایت ها و کشتارهایی جمعی مرتکب شده است. این موجودات در طول و عرض تاریخ شان منتهای تلاش خود را برای دستکاری، دفورمه کردن، وارونه سازی تاریخ و قلب واقعیت و حقیقت در حافظه فردی و اجتماعی( جمعی، تاریخی، فرهنگی و...) مردم میهنمان کرده اند اما نتوانسته اند و نمی توانند تا حد ایجاد" فراموشی" پیش بروند.

قهرمانان گرامی اکنون زمان پاسخگوئی شما باین همه احساسات پاک وعشق وشیفتگی جوانان مبارز وفداکار میباشد که خون پاک شان درشهرهای بزرگ وکوچک خیابانها را رنگین میکند وشکنجه گاههای رژِیم جنایتکار آکنده ازاین جوانان رشید میهن مان است اکنون شما مسئول ووظیفه مند هستید بعنوان یک هموطن که محبوب جوانان هستید شجاعانه وقاطعانه پابمیدان بگذارید وازاین جوانان حمایت کنید وقتل عام این شیفتگان آزادی را قویا محکوم کنید ودراین روزهای سرنوشت ساز نفش خودرا بعنوان یک قهرمان وورزشکار مردمی و آزاده ایفا کنید.

بدون تردید نیروی بزرگ و فراگیری که از اتحاد عمل و همبستگی نیروهای چپ و دمکراتیک با تشکلات صنفی-مدنی داخل کشور و احزاب و رهبران ملیت های ایرانی بوجود خواهد آمد نه تنها توان مهار و به عقب راندن حریانات مرتجع و وابسته خواهد شد، بلکه نقش تعیین کننده ای در مسیر جنبش انقلابی ایران و آینده ی این کشور خواهد داشت.

مطالعات گذار سیاسی به‌روشنی نشان می‌دهد که سقوط نظام‌های اقتدارگرا بدون شکل‌گیری پیشینیِ رهبری مشروع، نهادهای حداقلی و چشم‌انداز روشن اقتصادی و سیاسی، اغلب به بی‌ثباتی طولانی‌مدت منجر می‌شود. اگر حاکمیت حتی اکنون نیز نتواند به‌طور جدی و ساختاری با الیگارشی مالی مقابله کرده، آن را مهار و در چارچوب حاکمیت قانون کنترل کند، فردا برای هرگونه اصلاح یا گذار کم‌هزینه بسیار دیر خواهد بود.

تجربه‌ی تاریخی ۵۷ در کنار وضعیت امروز، هشداری روشن است. حمایت سیاسیِ بی‌نقد و بی‌توجه به نهادسازی، راه دموکراسی را به خطر می‌اندازد. جامعه برای آن‌که دوباره به همان پرتگاه نیفتد، باید همواره پرسشگر، هوشیار و نهادمحور بماند و هر هیجان جمعی یا تمرکز افراطی بر یک چهره را با ابزارهای قانونی و مدنی مهار کند. تنها در چنین وضعیتی است که دموکراسی می‌تواند دوام بیاورد و رنج گذشته به دانشی برای آینده بدل شود. دیکتاتورها، دیکتاتور به دنیا نمی آیند. آن ها در همین دنیا دیکتاتور می شوند.

در این شرایط حساس وظیفه تک تک نیروهای مردمی رساندن هرچه وسیع تر اخبار این کشتار و سرکوب به افکار جهانی و تلاش برای کمک به هر شکل ممکن به مردمی است که پا به میدان مبارزه گذاشته اند و از همه طرف در محاصره نیروهای ددمنش و تا دندان مسلح رژیم قرار گرفته اند. باید مانع از این شد که جمهوری اسلامی در روایت سازی خود موفق شود و با جلوگیری از درز اخبار، به کشتار مردم معترض ادامه داده و خیزش آن‌ها را یک بار دیگر به عقب براند.

به نظر من، برای فهم علتِ شکستِ پروژه‌ی شاه برای ساختنِ «ایران نوین» می‌باید به این نکته‌ی روشن توجه کرد که نمونه‌های فراوان دارد. و آن این که، در همه کشورهای نفت‌خیزِ توسعه‌نیافته، از ونزوئلا و مکزیک در قاره‌ی امریکا بگیرید تا لیبی و الجزایر و نیجریه در قاره‌ی افریقا، و عربستان و ایران و اندونزی در قاره‌ی آسیا، یک کشور نداریم که با درامد نفت به معنای واقعی کلمه صنعتی و مدرن شده باشد آنچنان که ژاپن و کره جنوبی و چین صنعتی شدند و یا حتا هند که دارد صنعتی می‌شود.

نیروهای چپ و دموکراسی‌خواه ایران باید با احساس مسئولیت در قبال مردم، اختلافات و مشکلات خرد و ریز خود با یکدیگر را کنار بگذارند، با اتکا بر اشتراکات موجود، در جهت انجام وظائف خود در قبال مردم ایران در برکناری جمهوری اسلامی و استقرار یک جمهوری سکولار و دمکرات متکی بر اراده و رای شهروندان، صفوف خود را فشرده‌تر کنند تا بتوانند به نیازهای واقعی جامعه پاسخ دهند. زمان آن رسیده‌است که سیاستمداران کشور ما به تغییرات کلان در سطح کشور فکر کنند و از حلقه‌های کوچک فرقه‌ای خود بیرون آمده، نگاه خود به آینده‌ را وسعت دهند. جنبش ما نیازمند تحول در اپوزیسیون و تبدیل شدن آن به بازیگری موثر در عرصه‌ی سیاست در ایران است.

آَرشیو سياسی >>

لیلا حسین‌زاده، فعال دانشجویی و زندانی سیاسی سابق، درباره اعتراضات سراسری اخیر در گفت‌وگویی با فرناز قاضی‌زاده گفت: آرزوی من سرنگونی جمهوری اسلامی است اما جنبش سرنگونی با حضور بخشها وگروههای مختلف از سال ۹۶ آغاز شد، بی‌توجه به تکثر جامعه ایران ما دوباره به همین شرایط برمی‌گردیم و نباید چهره و ائتلاف صوری ساخت.

در این گفت‌وگو با آقای کاظم کردوانی درباره‌ی دور تازه‌ی اعتراض‌ها چند موضوع مطرح شد. این اعتراض‌ها که از ده روز پیش از بازار موبایل‌ فروشان (پاساژ علاءالدین) تهران آغاز شد و به برخی دیگر از صنف‌ها رسید و سپس گسترده شد علت‌ها و پی‌ آمدهای فراوانی دارد و یک بار دیگر نیروهای اپوزیسیون را نیز دربرابر وضعیت بغرنج کنونی ایران و وظیفه‌ی آنان برای کوشش جهت راه‌حلی در برون‌ رفت از ناتوانی‌شان قرار داد

در گفتگوی سیاسی هفته، علی دماوندی با ابراهیم آوخ، در دهمین روز اعتراضات سراسری مردم علیه حکومت اسلامی، در زمانه ی اعتصاب کامل بازار و تظاهرات دربیش از ۲۹ شهر و گسترش آن به شهرهای حاشیه، مطالبات چیست؟ رویکردها کدامند؟ راهکارها برای گسترش ،تعمیق آن و موانع وضعفهای تاکنونی کدامند و نقش اپوزیسیون خارج و داخل کشور چیست و سلطنت چرا با ردای ناسیونالیسم افراطی و تمامیت خواه ،سیاست حذف همه ی مخالفان را پیش میبرد؟

آَرشیو مصاحبه >>

آمریکا برای آمریکایی‌ها»؛ این پیامی بود که جیمز مونرو در سال ۱۸۲۳ برای قدرت‌های استعمارگر اروپایی فرستاد. آن‌ها می‌بایست استقلال کشورهای جوان قارهٔ آمریکا را به رسمیت بشناسند. دونالد ترامپ امروز این دکترین را بازتفسیر می‌کند. هرگاه ایالات متحده بخواهد سیاست قدرت‌محور خود را توجیه کند، با علاقه به دکترین مونرو استناد می‌کند. حتی مسیر کنونی سیاست خارجی آمریکا نیز بر سخنرانی‌ای استوار است که بیش از ۲۰۰ سال پیش توسط جیمز مونرو ایراد شد. او پنجمین رئیس‌جمهور ایالات متحده و آخرین رئیس‌جمهور از نسل بنیان‌گذاران کشور بود. مونرو در جنگ استقلال آمریکا (۱۷۷۵–۱۷۸۳) علیه نیروهای استعماری بریتانیا جنگیده بود.

گرچه واژه انتفاضه در آغاز سال‌های دهه ۱۹۹۰ در فرهنگ لغت‌های فرانسه وارد شد، کاربرد آن با شورش‌های حومه که در پیامد مرگ دو نوجوان زیاد بِنّا و بونا ترائوره در شهر کلیشی سو بوآ [حومه شمال‌شرقی پاریس] در روز ۲۷ اکتبر ۲۰۰۵ و پس از پیگرد آنان توسط پلیس رخ داد، دگرگون شد. درست زمانی که انتفاضه در فلسطین به پایان رسیده بود، مطبوعات اسرائیل از همان روزهای نخست شورش فرانسه، بین این دو تشابهی برقرار کردند. روزنامه معاریو عنوان زد «انتفاضه حومه» و این اصطلاح خیلی زود در فرانسه به کار گرفته شد. تمایزی بین این واژه با «خشونت»، «تروریسم» و حتی «آنتی‌سمیتیسم» [یهودی‌ستیزی] قائل نبودند.

اِوا ایلوز جامعه شناس، در بحث آزاد در روزنامه لوموند (۱۸ دسامبر ۲۰۲۵) مدعی است که ثابت می‌کند که ضدِصهیونیسم، که به عنوان چهره‌ی آنتی‌سمیتیسم مدرن معرفی شده، در دو اصل بنیادی «فرهنگ آنتی‌سمیتیسم» یعنی «انکار» و « وارونه سازی اتهام » سهیم است. با این وجود، همان‌گونه که ژیلبر اشکار نشان می‌دهد، خودِ نویسنده در استدلالش همین سازوکارها را بازتولید می‌کند.

آَرشیو بين الملل >>

بهمن قبادی یک فیلمساز خلاق است، همچون اغلب بزرگان سینمای وطن؛ آنانی که سالیان درازی در این عرصه کار کرده اند. چه نسل بعدی برخی از آنان بخاطر سانسور و ممیزی و فشار مضاعف مسوولین وزارت ارشاد مجبور شده‌اند به سینمای زیرزمینی روی آورند. و از زیر بار مجوز قانونی سرباز زنند. با امکانات محدود فیلم بسازند. طرفه  آنکه اغلب کارهای از این دست کم و بیش با توفیق نسبی همراه بوده است.  مثل «جعفر پناهی و محمد رسول اف »

نه، نمی دانی! شماها هيچکدامتان نمی دانيد که داريد چه بر سر اين مملکت می آوريد! نمی دانيد که چه خواب هائی ديده اند برای اين مملکت! آن خواهراحمقت و شوهرش هم نمی دانند! آن برادر چپول بی شعورت هم نمی دانست که دارد با چه آتشی بازی می کند! اوهم، اولش، مثل تو، کله اش خيلی پرباد بود! آمد همين جا، جلوی من ايستاد و به من گفت: قاتل! مزدور! آدم فروش! ولی می دانی که آخرش چه شد؟!).

شاعر به جای شعار جاوید شاه، از مردم می خواهد تا آزادی، زن و زندگی را فریاد کند، چرا که مردم ایرانِ ما این شعار را در زمان شاه با گوشت و پوست تجربه کرده اند و آسیب‌ها دیده اند و حکومت شاهی را به زباله دان تاریخ انداخته اند. نه، زمانه عوض شده، امروز، مردم ما ( از ریزه خواران، جیره خوران و مزدوران که بگذرم) مانند گذشته‌های دور و نزدیک به قیم و «رهبر منصوب اجنبی‌ها» نیاز ندارند از مداخلات بیگانگان بیزارند و به حق واهمه دارند.مردم ما حکومت‌های مستبد دینی و دیکتاتوری های دست نشاندۀ کشورهای بیگانه را در صد سال گذشته تجربه کرده‌اند و نمی‌خواهند آزموده را دوباره بیازمایند،...

زبان کافه رادیو زبانی‌ست تاریخی و از این نظر ارزشمند و لازم برای یک بررسی اجتماعی. این زبان اگر برای نسل نو ناشناخته است، اما برای نسلی که انقلاب سال پنجاه‌وهفت را پشت سر گذاشت، زبانی‌ست که چه بسیار کوشید به ادبیات راه یابد. به بهانه "مردمی" بودن، آثاری نیز در داستان و تئاتر به همین زبان نوشته و به نمایش درآمد. به ترانه نیز نشست و هم‌چون آرزویی دست‌نیافتنی، بر زبان کوچه و بازار جاری شد. به سینما راه یافت و در "فیلم‌فارسی" پرده‌های بسیاری از سینماها را به اشغال خویش درآورد. نوعی فرهنگ را در سخن گفتن، پوشیدن، خوردن و نوشیدن و رفتارهای فردی، رایج کرد.

پناهی ماه‌هاست در اروپا و آمریکا در سفر است. در مهٔ سال گذشته توانست جایزهٔ «یک حادثهٔ ساده» را در کن شخصاً دریافت کند، برای نخستین بار از ۲۰۰۳ که امکان حضور داشت. اکنون تازه از آمریکا برگشته، جایی که در کمپین اسکار فیلم و مصاحبه‌ها شرکت کرده است. فیلم با حمایت فرانسه ساخته شده و در دستهٔ بهترین فیلم بین‌المللی به نمایندگی از فرانسه نامزد است، نه ایران. در جشنوارهٔ فیلم نیویورک با مارتین اسکورسیزی گفتگو کرد و به نظر می‌رسید از توجه و صحنهٔ بزرگ لذت می‌برد. در برلین، خستگی او محسوس است، اما همچنان خواستار بیان دیدگاه خود است.

اوزون، بر اساس فیلمنامهٔ خود، داستان مرسوی فرانسویِ رازآلود را روایت می‌کند که در الجزیرهٔ زیر آفتاب تابستان، خبر مرگ مادرِ سال‌ها از او دورافتاده‌اش را دریافت می‌کند. مرسو با نوار عزا‌یی قرضی، با اتوبوس به خانهٔ سالمندانی می‌رود که مادرش سال‌ها در آن زندگی کرده بود. در مراسم شب‌زنده‌داری کنار جسد، چرت می‌زند و پس از آن با یکی از کارکنان سیگار و قهوه شریک می‌شود؛ در مراسم خاکسپاری، تنها چند سالمند به‌دنبال تابوت می‌روند و مرسو تقریباً اتفاقی می‌فهمد که مادرش «دوستی» تازه داشته است: برخلاف پسرش، او ظاهراً زندگی‌ای همراه با رابطه را برگزیده بود.

نگو: جاوید شاه!
بگو جاوید زن
تا مردسالاری برافتد
و زن با مرد برابر شود.

وقتی وارد خانه شدیم، برای من طوری بود که انگار هرگز از آن‌جا دور نبوده‌ام. همه‌چیز آشنا بود. بوهای جاری در فضا، در تمام این دو سال دوری، تغییری نکرده بود. باغچهٔ مادر شاداب و تازه بود؛ درست مثل همیشه. آن‌وقت‌ها خیال می‌کردم اگر بوها همان باشد، همه‌چیز همان است.این شادابی را مدیون ِ‌جوونُومی بودیم و سیما جون.

نسيم رهگذار از كوى دلدار
مرا آگه كند زآن ناله ى زار
نفيرِ گريه بارِ داغداران
كزآنم در جگر يكسر خلد خار

در همۀ این سال ها، نویسندگانی از افق‌های فکری و سیاسی متفاوت زیر سقف کانون در تبعید ماندند و برای آرمانی مشترک در حد توان و امکاناتشان مبارزه کردند و مبارزه می‌کنند و این دست‌آورد کم‌ نظیری در جنبش روشنفکری ایران است. بی‌شک، کانون نویسندگان ایران «در تبعید» در دوره‌هائی کم‌کاری، اشتباه و کجروی‌هائی نیز داشته است که به اختصار به آن ها اشاره شد ولی به رغم همۀ افت و خیزها و بحران‌ها، به همت عزیزانی که یکدم دست از تلاش برنداشتند زنده ماند و به عهدی که در آغاز بسته بود وفا کرد و از چنان اعتبار و حیثیتی برخوردار گردید که شایستۀ نویسندگان تبعیدی ایران است.

آَرشیو فرهنگ و ادب >>

در کودک‌همسری، کودک از کودکی عبور نمی‌کند؛ از آن رانده می‌شود. با رسیدن به بلوغ جسمی، پیش از آن‌که ذهن، روان و جهان درونی‌اش آماده باشند، وارد پیوندی می‌شود که پیش از هر چیز، حق انتخاب را از او می‌گیرد. انتخاب همسر، ادامه تحصیل، استقلال، امنیت و حتی حق خیال‌پردازی. ازدواج پیش از ۱۸ سالگی، بر اساس کنوانسیون حقوق کودک ، نقض صریح حقوق بشر است، زیرا کودک را از حق انتخاب آزادانه، سلامت، آموزش و زندگی عاری از خشونت محروم می‌کند. با این حال، در ایران، این نقض نه پنهان، بلکه قانونی است.

متأسفانه برخی از ساختارهای قدرت در ایران هنوز مانند ۱۵۰۰ سال پیش می‌اندیشند و هویتِ جنسی را امری «اختیاری» یا «انحرافی» تلقی می‌کنند. چه جوان‌هایی که تنها به‌خاطر اعلامِ هویتِ واقعی‌شان مورد پیگرد قرار گرفتند و چه کسانی که به مرگ محکوم شدند؛ موارد متعددِ اعدام، قتل‌های موسوم به «ناموسی» و فشارهای خانوادگی و اجتماعی را می‌توان نام برد که گاه با سرپوشِ «خودکشی» گزارش می‌شود .

واقعیت آن است که خشونت مبتنی بر جنسیت، هم علت و هم معلول نابرابری جنسیتی است؛ ازاین‌رو مردان، به‌عنوان نیمی از جامعه، مسئولیتی اخلاقی و اجتماعی در قبال مقابله با آن بر عهده دارند. این مسئولیت فراتر از محکومیت‌های کلامی است و مستلزم اقدامات بنیادینی چون بازنگری در الگوهای مردانگی، به چالش کشیدن هنجارهای خشونت‌زا، پرهیز از سکوت و هم‌دستی، پاسخ‌گو کردن همسالان و نهادها، و همبستگی آگاهانه با جنبش‌های فمینیستی است. مشارکت فعال مردان نقشی تعیین‌کننده در برچیدن ساختارهای مردسالارانه‌ای دارد که با عادی‌سازی خشونت، مانعی جدی در برابر تحقق برابری جنسیتی ایجاد می‌کنند.

آَرشیو زنان >>

در نوار غزه قرار بود سلاح‌ها خاموش شوند. اما ارتش اسرائیل همچنان بخش‌هایی از این منطقه را در اشغال خود دارد و از ماه اکتبر تاکنون ده‌ها دختر و پسر را کشته است. یونیسف از «آتش‌بسی ناکافی» سخن می‌گوید؛ آتش‌بسی که در آن همچنان کودکان به خاک سپرده می‌شوند.
بر اساس اعلام سازمان ملل، از زمان اجرای آتش‌بس در نوار غزه دست‌کم صد کودک در حملات هوایی اسرائیل و به دست سربازان اسرائیلی کشته شده‌اند. صندوق کودکان سازمان ملل (یونیسف) اعلام کرد که از ابتدای ماه اکتبر، دست‌کم ۶۰ پسر و ۴۰ دختر در این منطقهٔ فلسطینیِ تحت اشغال اسرائیل جان خود را از دست داده‌اند.

ما، جمعی از وکلای دادگستری، با ابراز همبستگی با مردم معترض ایران و با احترام به کنش‌های مدنی مسئولانه‌ی همکاران‌مان -از جمله استعفای اعتراضی و دسته‌جمعی از کانون وکلای فارس و کهگیلویه و بویراحمد- بر خود فرض می‌دانیم که نسبت به سرکوب عریان شهروندان و نقض گسترده حقوق بنیادین آنان، موضعی روشن و مسئولانه اتخاذ کنیم.
ما تاکید می‌کنیم که در شرایط سرکوب عریان، ایفای مسئولیت اخلاقی، مدنی و حرفه‌ای وکلا می‌تواند اَشکال متفاوت و متناسب با شرایط هر فرد داشته باشد؛ از جمله خودداری از مشروعیت‌بخشی به خشونت، پایبندی به وجدان حرفه‌ای، ثبت و مستندسازی وقایع، و استفاده از ظرفیت‌های حقوقی در سطوح مختلف داخلی و بین‌المللی.

بنا به گزارش سازمان حقوق بشر، در ایران تعداد اعدام‌ها در ۳۵ سال گذشته بی‌سابقه بوده است: طبق گزارش یک سازمان غیردولتی، رژیم تئوکراتیک ایران در سال گذشته میلادی ۱۵۰۰ نفر را اعدام کرده است. در عربستان سعودی نیز برای دومین سال پیاپی، رکورد جدیدی ثبت شد.
در عربستان سعودی نیز تعداد اعدام‌ها در سال ۲۰۲۵ رکورد جدیدی ثبت کرد. طبق شمارش خبرگزاری AFP بر اساس داده‌های مقامات سعودی، در سال گذشته میلادی ۳۵۶ نفر در این کشور اعدام شدند. از این تعداد، ۲۴۳ نفر صرفاً به دلیل جرایم مرتبط با مواد مخدر به اعدام محکوم شدند.

آَرشیو حقوق بشر >>

شهرداری تهران از سر ولنگاریِ ساختاری خود، هیچ برنامه‌ای برای مقابله‌ی با کلنی‌های موش در اختیار ندارد. حتا ساماندهی گربه‌های ولگرد شهر را هم به فراموشی سپرده است. از سویی خبرهای فراوانی شنیده می‌شود که نمونه‌هایی از موش‌های جدید نیز به حریم شهر تهران راه یافته‌اند. موش‌هایی که تا همین چند سال پیش هرگز در جغرافیای ایران مشاهده نشده‌اند. گفته می‌شود که این موش‌های جدید از راه جابه‌جایی کالاهای تجاری کشورهای دیگر به حریم ایران راه یافته‌اند. این گونه‌های جدید موش هم فضای عمومی شهر تهران را به جایی امن برای زاد و ولد خویش تبدیل نموده‌اند. اما شهرداری تهران هرگز گوشش به اخباری از این دست بدهکار نیست. چون مدیران ولایی آن موش‌ها را مزاحمی برای کارهای عوامانه‌ی خویش نمی‌بینند و آسیب‌های زیست محیطی آن را هم در جایی از فضای عمومی شهر به حساب نمی‌آورند.

آَرشیو اجتماعی >>

امروز بیش از هر موقع باید با همدلی، همدردی، همسویی و همبستگی گسترده، متحدانه همگرایی وسیع سراسری را در دل همایش‌های خیابانی، در برابر فاشیسم مذهبی جای داد و با نیروهای تمامیت‌خواهی که شعار «زن، زندگی، آزادی» را به شعارهای مختلف بدل ساخته‌اند تا بدیل قلابی خود را به جامعه تحمیل نمایند، به مقابله برخاست. نیروهای انقلابی و باورمند به مبارزات مستقل درون جامعه باید با تمام توان خویش در برابر هر نوع شعبده‌بازی و تقلای تقلبی بایستند و در تظاهرات‌ها و تجمعات مردمی، با سردادن شعارهای مطالباتی، به تبیین و تحلیل دقیق شرایط سیاسی برآیند و فرصت طالبان شیاد و دغل را از صحنه بیرون رانند و در دام نیروهای امنیتی و جعلیات آنان نیفتند.

مسئله دفاع و ترویج ماتریالیسم فلسفی و ماركسیسم، فقط یك جدال برای مقابله با افراطی ترین، توهین آمیزترین یا خطرناك ترین شكل های نفوذِ افسارگسیخته دین نیست. فراتر از این است كه صرفا با اتحاد ریشه دارِ نیروهای ارتجاعی سیاسی، شركت ها، پلیس، ارتش و سازمان های مذهبی مخالفت كنیم. این یك دفاع و ترویجِ علم است، یعنی دوچندان كردن رویكردهای علمی در حل مسئله و تصمیم گیری، و پذیرفتن این واقعیت كه جنبش ما اگر قرار است شانسی برای پیشرفت داشته باشد، باید روش های علمی را به كار بگیرد و به آن پایبند بماند، نه روش های اتوپیایی، چه برسد به اینكه شانسی برای پیروزی داشته باشد.

آَرشیو کارگری >>

«آرنت که تا مدت‌ها نسبت به سیاست بی‌تفاوت بود، تنها در مواجهه با دیکتاتوری نازی که به‌صورت مستقیم در حال ظهور بود، سیاسی شد. پس از بازداشت کوتاهش توسط گشتاپو در ژوئیه ۱۹۳۳، به پاریس مهاجرت کرد. آنجا با هاینریش بلشر، کمونیست (هنوز) کاریزماتیک، آشنا شد؛ کسی که او را با مارکس و برشت نزدیک کرد و آرنت در سال ۱۹۴۰ با او ازدواج کرد. این دو از طریق برنامه معروف ویزای واریان ف‌رای، آمریکاییِ نجات‌دهنده پناهندگان، از مهلکه رهایی یافتند. در مسیر فرار از اسپانیا بخت با آنان یارتر از والتر بنیامین بود؛ کسی که چند روز پیش از خودکشی‌اش در بندر مرزی پورتبو، نسخه خطی «تزهایی درباره مفهوم تاریخ» را به آرنت سپرده بود.»

آَرشیو ويژه نامه >>

خط سیاسی و ایدئولوژیک داوید فریدریش-اشتراوس تا پایان عمر مدام دستخوش تغییر و تحول و تکامل بود. در کتاب "اعتراف؛ ایمان جدید و ایمان پیشین" در سال ۱۸۶۲ از افکار پیشین خود انتقاد نمود و در کتاب "جنگ و صلح" به پیش بینی جنگ میان فرانسه و آلمان پرداخت و مبلغ افکارناسیونالیستی و محافظه کارانه در مقابل همسایگان آلمان گردید. او میگفت خدا نه بشکل انسان یا در قالب عیسی مسیح نصرانی است بلکه بصورت شناخت و آگاهی میتواند وجود داشته باشد. فلسفه زندگی اشتراوس یعد از سال ۱۸۶۴ میلادی بر اساس علوم تجربی و داروینیسم بود. لیبرال ها و بورژوازی نوپای آنزمان آلمان سعی نمودند با تکیه بر دانش و فلسفه اشتراوس، تاج و شاه این جهانی و پارلمانی را بجای ممبر و پاپ و آخوند مسیحی بنشانند.

خوشبختانه، گفتمان اقتصادی در سال‌های اخیر تغییر اساسی کرده است. زمانی که ما کتاب خود را نوشتیم، نئولیبرالیسم حاکم بود. امروز وضعیت متفاوت است. حتی صندوق بین‌المللی پول اکنون مطالعاتی منتشر می‌کند که مالیات بر ثروت را ضروری می‌داند. ۳۰ سال پیش چنین چیزی غیرقابل تصور بود. این بینش اقتصادی جدید باید اکنون وارد سیاست شود، به‌ویژه در میان سوسیال‌دموکرات‌ها. توزیع عادلانه همه چیز نیست، اما بدون آن همه چیز فرو می‌ریزد.

سپیده دمان برآمدن سرمایه داری از دل سازوکارهای کهنه و فرتوت فئودالیسم، با سطحی از خشونت، تخریب، تصاحب و ویرانگری سازمان یافته همراه بود. مرحله ای که سرمایه داری برای ذخیرۀ انباشت خود، به غارت، تصاحب خشونت آمیز، استعمار و زمین خواری روی آورد. تهاجمی که برای زدودن موانع ذخیرۀ انباشت، تمدن های بسیاری را به نابودی سوق داد. این مرحلۀ گذر تاریخی سرمایه داری با فروپاشی نظم کهن،جهان یکپارچه، گسترش بازارها و تهی شدن کار از معنای اجتماعی اش مشخص می شود. روندهایی که نشان داد؛ که شرط وجودی سرمایه داری برای انباشت اولیه بدون نابودی دیگران امکان پذیر نبود. بنابراین، در مرحلۀ تهاجمی خشونت برای انباشت اولیه تنها ابزاری برای انتقال مالکیت نبود؛ بلکه در قلب منطق سرمایه داری نهادینه شد، و در مراحل بعدی تداوم یافت.

آَرشیو انديشه >>

در پایان سال ۲۰۲۵، ایالات متحدهٔ آمریکا «راهبرد امنیت ملی» خود را منتشر کرد. دولت آمریکا به‌طور سنتی در این سند مشخص می‌کند که در آینده در حوزه‌های سیاست خارجی و امنیتی چگونه رفتار خواهد کرد. یکی از موتیف‌های تکرارشونده در سند دولت ترامپ، رجوع به آنچه «دکترین مونرو» نامیده می‌شود، است؛ دستورالعملی که در ۲ دسامبر ۱۸۲۳ از سوی رئیس‌جمهور وقت آمریکا، جیمز مونرو، در یک سخنرانی اصولی اعلام شد و در آن، پیش از هر چیز، مسئلهٔ تعیین و مرزبندی حوزهٔ منافع آمریکا در برابر نفوذهای اروپایی مطرح بود.

شب یلدای ۱۳۵۵؛ با هدایت «سیروس نهاوندی» (اسب تراوای ساواک)، پرویز واعظ‌زاده مرجانی، رحیم تشکری، ماهرخ فیال، مینا رشیدی[رفیعی]، جلال دهقان، حسن زکی‌زاده، مسعود صارمی و محمدعلی پاریا، به رگبار بسته شدند

شاه به این مطلب پی برده بود که در طول بیست سال گذشته، کلیۀ اصلاحات پدرش - به علت قدرت یابی مجدد روحانیت – به هدر رفته است و به این نتیجه رسیده بود که تا زمانی که ملایان بر امور کشور نظارت دارند، هرگونه حرکت اصلاحی و تجدد خواهی در مملکت غیرممکن خواهد بود. علاوه برآن، اینک شاه در نظر داشت که (همانند پدرش) سر از قانون اساسی مشروطیت برتابد و اصلاحات را بطور « خود خواسته » به انجام برساند.شاید به اعتقاد شاه، در آن تاریخ بهترین فرصت برای انجام منظورش فراهم شده بود؛ مجالس قانون گذاری تعطیل بودند و بروجردی و کاشانی نیز چهره در خاک کشیده بودند.

آَرشیو تاريخ >>

شوستاکوویچ نه تنها به عنوان آهنگساز، بلکه به عنوان مربی برای کهکشانی از آهنگسازان برجسته شوروی، از جمله در وهله نخست، گ. سویریدوف ، و. باسنر ، نیز بود . شوستاکوویچ برای گ. سویریدوف نه تنها یک معلم، بلکه یک دوست مادام العمر نیز شد. یکی از مشهورترین آثار سویریدوف، قطعه موسیقی «زمان به به پیش» است، یک سوئیت ارکسترال که بر اساس موسیقی فیلم «زمان، به به پیش!» ساخته کارگردان م. شوایتزر درباره ساخت کارخانه آهن و فولاد مگنیتوگورسک ساخته شده است.

شب یلدای سال ۱۳۵۵ شبی خونین بود. ۴۹ سال پیش ساواک به رهبری پرویز ثابتی و با همدستی سیروس نهاوندی شب یلدای گروهی از مبارزان راه آزادی و عدالت اجتماعی را به خون کشید.
ساواک و سیروس نهاوندی با ترفند دامی گستراندند و بیش از ۲۰ تن از بهترین و صمیمی‌ترین یاران جنبش رهایی‌بخش مردم ایران را که به جان، علیه دیکتاتوری شاه مبارزه می‌کردند، به خانه‌‌ای به ظاهر برای برپایی یک جلسه سازمانی، کشاندند و آن‌گاه با رگبار مسلسل به رویشان آتش گشودند.  [نظرات 1]

آَرشیو گوناگون >>