عصر یک چهارشنبهٔ اواخر مارس، دل پینو مقابل کافه‌ای در وِدادو، یکی از محله‌های اعیانی پایتخت کوبا، نشسته است. لایه‌ای نازک از عرق روی صورتش نشسته و نوک موهای رنگ‌کرده‌اش از زیر کلاه بیرون زده است. از کوله‌پشتی‌اش یک بسته سیگار «پُپولار» بیرون می‌آورد، با زحمت نفس می‌کشد و آن را روی میز می‌گذارد. این مرد ۲۹ ساله می‌گوید با مادر و خواهر کوچکش در شرق هاوانا زندگی می‌کند. صبح به مرکز شهر آمده تا سیگار تهیه کند. می‌گوید: «بسته‌ای را ده دلار می‌خریم و یازده دلار می‌فروشیم. از سودش روغن و برنج می‌خریم. این‌طوری زنده می‌مانیم.»

اسرائیل هرگز به‌طور رسمی مرزهای خود را تعیین نکرده است، اما شهرک‌نشینان و برخی وزیران این کشور مدت‌هاست که با ایده گسترش قلمرو آن بازی می‌کنند. مفهوم «اسرائیل بزرگ» دقیقاً به چه معناست؟
دانیلا وایس یک نقشه خاورمیانه که با لایه پلاستیکی محافظ پوشانده شده، از خاورمیانه را که روی آن عبارت «سرزمین موعود» نوشته شده، مقابل دوربین می‌گیرد و می‌گوید: «این وعده خداوند به نیاکان ملت یهود است.»

واژه‌های خردمندانه در برابر جنونی که ساخته‌ایم، به‌کار برده‌ایم و به مدت هشتاد سال، به نسل‌های بعدی‌ منتقل کرده‌ایم، نتوانسته نفوذی بدست آورد: خُرده دولتی به اندازه یک سوزن بین مدیترانه و شرق ایران، با هفت و نیم میلیون یهودی در برابر صدها میلیون مسلمان، متقاعد شده که تا ابد قادر خواهد بود، با استفاده از نیروی نظامی، این منطقه را وادار کند که حضور خصمانه، ویرانگر، آواره‌کننده، و نابودکننده او را بپذیرد.

در شش هفته جنگ، دونالد ترامپ بزرگ‌ترین فاجعه ممکن را رقم زده است. او با جنگ تهاجمیِ بی‌ملاحظه و ناقض حقوق بین‌الملل خود، یک منطقه کامل را به آشوب کشانده و شوکی اقتصادی به جهان وارد کرده است. اما اکنون که هزینه‌ها بیش از حد بالا می‌رود—به‌طور مشخص قیمت بنزینی که آمریکایی‌ها در پمپ‌بنزین‌ها می‌پردازند—ترامپ به دنبال راهی سریع برای خروج از این جنگ است. اینکه این خروج تحت چه شرایطی باشد، احتمالاً برایش اهمیتی ندارد. مهم این است که در پایان بتواند خود را به‌عنوان برنده معرفی کند، حتی اگر برای این کار حقیقت را تحریف کند. ویرانه‌هایی که پشت سر می‌گذارد، برایش اهمیتی ندارد.

هر مسیری که انتخاب شود، ایالات متحده با چالش های قابل توجهی روبرو خواهد شد. حتی در اوج قدرت خود پس از جنگ سرد، واشنگتن نتوانست جنگ نظامی تعیین کننده خود علیه عراق را به صلح و ثبات بلند مدت منطقه ای تبدیل نماید. شاید مهم ترین تفاوت بین سال ۱۹۹۱ و امروز این باشد که ایالات متحده دیگر جایگاه خود را به عنوان تنها ابرقدرت جهان از دست داده است. یک کمپین طولانی برای مهار ایران پس از این جنگ، محدودیت های قدرت آمریکا در عصری که بیشتر با مقدار دوستان و دشمنانش برای به چالش کشیدن آن تعریف می شود، آشکار خواهد کرد. برای جلوگیری از تکرار فجایعی که پس از سیاست اشتباه در قبال عراق رخ داد، ترامپ باید آماده باشد کاری را انجام دهد که رهبران دهه ۱۹۹۰ نمی توانستند: حتی از منفورترین دشمن، پاسخ مثبت را بپذیرند.

برای یک دهه، دونالد ترامپ وعده داده است که با دورنگه داشتن کشوراز هرگونه «جنگ دایمی» و پرهزینه ، آمریکا را در اولویت قرارخواهد دهد—پیامی که او را دو بار به ریاست جمهوری آمریکا رسانده است. در حالیکه، اکنون مردی که حتی به تازگی، خواهان جایزه صلح نوبل بود، به عنوان یک جنگ طلب درجه یک جهانی ظاهر شده است.
ترامپ تصور می کرد که، همانند ونزوئلا، با حذف رهبران ارشد سیاسی و نظامی درایران—به ویژه رهبر معظم علی خامنه ای و چهره هایی مانند علی لاریجانی—در یک شب رژیم جمهوری اسلامی را سرنگون یا خنثی خواهد کرد. اما، وقتی حکومت ایران به جای سرنگون شدن، با بستن تنگه هرمز و حمله به زیرساخت های حیاتی در سراسر خاورمیانه واکنش نشان داد، ترامپ ناگهان خود را در باتلاق جنگی یافت، درحالیکه او نه دارای اهداف مشخص و نه استراتژی جنگی بیش از آرزوها یش است.

دموکراسی لیبرال در غرب توسط دشمن خارجی نابود نمی‌شود، بلکه در همان جایی که دموکراسی روشنگر متولد شده است، توسط خود مردم کشورش تهدید می‌شود. و پیامدهای این امر اکنون در تمام سطوح مشهود است — هم در صحنه جهانی و هم در هر گوشه‌ای از زندگی روزمره آمریکایی‌ها. حتی در نیو اسکول که من تدریس می‌کنم نیز این خطر حس می‌شود. این دانشگاه به‌طور واقعی در خطر است که از یک پایگاه تفکر انتقادی و پیشرو به یک مدرسه حرفه‌ای تبدیل شود و هویت تاریخی خود را از دست بدهد.

احتمال این‌که مداخله نظامی آمریکا و اسرائیل بتواند به ایرانیان کمک کند تا حکومت دینی خود را به دموکراسی تبدیل کنند، تقریبا صفر است. زمانی بود که آرمان‌های لیبرال آمریکا، منبع اصلی قدرت نرم آن بود، آن‌ها می‌توانستند با استقبال از مردمی که به دنبال آزادی از استبداد بودند، امید بدهند و رنج را کاهش دهند. متأسفانه برای چنین افرادی و خود آمریکا، دولت فعلی دقیقا برعکس عمل می‌کند.

صهیونیسم مسیحی بسیار قدیمی‌تر از صهیونیسم یهودی مدرن است و حتی می‌توان گفت از نظر تاریخی، زمینه فکری تشکیل اسرائیل ابتدا در میان برخی الهی‌دانان پروتستان اروپایی شکل گرفت و بعد وارد جنبش صهیونیسم یهودی شد. برای فهم این پدیده باید آن را در سه بستر بررسی کرد: الهیات پروتستان، استعمار اروپایی، و شکل‌گیری امپریالیسم مدرن.
در قرن ۱۷ برخی الهی‌دانان پروتستان انگلیسی این ایده را مطرح کردند که: بازگشت یهودیان به فلسطین شرط تحقق طرح الهی تاریخ است. این دیدگاه در ابتدا بیشتر یک بحث الهیاتی بود، نه پروژه سیاسی.

سامانه‌های تسلیحاتی مبتنی بر هوش مصنوعی امروز در سراسر جهان به کار گرفته می‌شوند. اما موضوع کمتر به جنگنده‌های خودکار یا ربات‌های جنگی مربوط می‌شود و بیشتر به تصمیم‌گیری‌های نظامی مربوط است.
اینکه جنگ با هوش مصنوعی چگونه می‌تواند باشد، اخیراً کامرون استنلی از وزارت دفاع آمریکا در کنفرانسی از شرکت Palantir نشان داد. او در چند دقیقه نرم‌افزاری به نام Maven را توضیح داد: اهداف علامت‌گذاری‌شده تنها با سه کلیک موس وارد چیزی شبیه یک مدیر پروژه می‌شوند: «کلیک چپ، کلیک راست، کلیک چپ».

ترامپ در پراکنده گویی هایش نتوانست مسیر آینده جنگ آمریکا با ایران را بطور روشن توضیح دهد، حوادث کنونی، برخی نتیجه گیری ها را روشن تر از قبل کرده است. بی احتیاطی و بی ثباتی او احتمالا باعث شده که دولت های سراسر جهان درباره سلامت نظم جهانی به رهبری آمریکا و خرد تکیه بر واشنگتن برای حفظ هنجارهای بین المللی را بازنگری بیشتری داشته باشند. تمایلات تکروی ترامپ و عادت غریزی اش به سرزنش دیگران وقتی اوضاع خراب می شود، جایگاه کشور ایالات متحده را در دنیا کاهش داده است. همچنین خواسته های غیرمنطقی او ازکمک گرفتن کشورهای دیگر برای جمع آوری آشفتگی هایی که او ایجاد کرده است، مانند فاجعه تنگه هرمز.

دولت آمریکا به رهبری رئیس‌جمهور دونالد ترامپ قصد دارد جنگی را که بیش از یک ماه است در ایران ادامه دارد، هرچه سریع‌تر پایان دهد. این مهم‌ترین نتیجه‌ای بود که از سخنرانی ترامپ خطاب به مردم آمریکا در اول آوریل به دست آمد. پس از آنکه در هفته‌های گذشته توجیهات و اهداف اعلام‌شده از سوی کاخ سفید بارها تغییر کرده بود، مردم آمریکا و همچنین سایر نقاط جهان امیدوار بودند دست‌کم اندکی شفافیت به دست آورند. اما این امید به‌طور کامل ناامید شد.

مفهوم اسرائیل کامل برای نتانیاهو یک وعده است. این مفهوم به اندازه‌ای گسترده است که تصاویر مذهبی را در خود جای دهد و در عین حال آن‌قدر محدود است که بتواند به‌عنوان یک برنامه سیاسی برای منطقه میان دریای مدیترانه و دره اردن عمل کند. این مفهوم ایدئولوژی و تکنیک قدرت را به هم پیوند می‌دهد. در داخل کشور می‌توان قاطعیت نشان داد و در خارج هر زمان می‌توان آن را انکار کرد. جنگ کنونی با ایران نیز در همین چارچوب قرار می‌گیرد: معرفی ایران به‌عنوان دشمن اصلی، همواره برای او ابزاری برای منحرف کردن توجه‌ها از مسئله فلسطین بوده است.

اکنون حتی گمانه‌زنی‌هایی درباره این موضوع مطرح است که چه کسی در ایران می‌تواند نقشی مشابه نقشی را بر عهده بگیرد که در ونزوئلا به دلسی رودریگز، معاون پیشین رئیس‌جمهور، رسید. روزنامه فایننشال تایمز از بحث‌هایی در واشینگتن خبر می‌دهد که بر اساس آنها ممکن است محمدباقر قالیباف، رئیس محافظه‌کار مجلس ایران، نقشی مشابه در تهران ایفا کند، هرچند این روزنامه بلافاصله این سناریو را «خیال‌پردازی» ارزیابی می‌کند.