افسنتین» در زبان اوکراینی همان «چرنوبیل» است. برای بسیاری در اروپا، این نخستین واژهٔ اوکراینی بود که شنیدند (البته در شکل روسی آن: «چرنوبیل»)، پیش از آنکه خود اوکراین دوباره بر نقشهٔ اروپا ظاهر شود. این دو، در واقع، به‌شدت به هم پیوسته‌اند: با ابر رادیواکتیو فرامرزی و بارش هسته‌ای، بلوک‌های ایدئولوژیک جنگ سرد نیز فروپاشیدند. فیلسوف فرانسوی ژان بودریار این موضوع را چنین خلاصه کرده است: پس از چرنوبیل، دیوار برلین دیگر وجود نداشت.

عصر جدید «بی نظمی» را نمی‌توان تنها به ترامپ نسبت داد، هرچند رفتار نمایشی او تجسم مشخص این پیچیدگی شده‌باشد. او بهتر است به عنوان نشانه‌ای از جهانی که اصول سازمان دهنده‌اش را از دست داده، نه علت اصلی آن شناخته شود. نیروهای مهم‌تری محرک این تحول ساختاری هستند: اختلالات اقتصادی، تغییرات اقلیمی، پیشرفت‌های فناوری و تغییرات جمعیتی، که همه بر پایه‌های نظم جهانی موجود همگرا شده‌اند.

در گذشته، مردم از کی‌یف یا مسکو به این شهر می‌رفتند تا در آن تعطیلات بگذرانند. برای نشستن در داچا میان شکوفه‌های گیلاس و درختان سیب، برای جمع‌کردن قارچ و آفتاب گرفتن کنار یک سد که «دریای کی‌یف» نامیده می‌شد. اما وقتی شچرباک در مه ۱۹۸۶ همراه گروهی از پزشکان به چرنوبیل رسید، شهر خالی بود. لباس‌ها هنوز روی بالکن‌ها برای خشک شدن آویزان بودند، اما هیچ صدای کودک در خیابان‌ها شنیده نمی‌شد و هیچ مغازه‌ای باز نبود. شچرباک بعدها این وضعیت را در مقالاتی که آن زمان برای نشریات روسی و اوکراینی می‌نوشت و سپس در کتاب «چرنوبیل» منتشر کرد، چنین توصیف کرده است. این کتاب در غرب نیز منتشر شد و شچرباک را در میان صداهایی که از فاجعه هسته‌ای سخن می‌گفتند، به یکی از مهم‌ترین چهره‌ها تبدیل کرد.

سوسیال‌دموکرات‌ها می‌خواهند گردوغبار دهه‌ی ۲۰۰۰ را از ردای خود بتکانند. بیل کلینتون، تونی بلر و گرهارد شرودر می‌خواستند سوسیال‌دموکراسی را از نو اختراع کنند: دولتی «هوشمند» و «کارآمد» که تا حد امکان کمتر در اقتصاد دخالت کند. ایده این بود: «وقتی سطح آب بالا می‌آید، همه‌ی قایق‌ها بالا می‌روند.» یعنی اگر اقتصاد—به لطف مالیات‌های پایین—رشد کند، در نهایت همه سود خواهند برد. اما امروز دیگر کسی به این باور ندارد. تحلیل غالب در بارسلونا این است که چپ بیش از حد طولانی از یک نظام ناکارآمد دفاع کرده و به همین دلیل به راست‌ها اجازه داده تا خود را به‌عنوان منتقدان واقعی وضع موجود معرفی کنند. یکی از مشاوران دموکرات‌ها می‌گوید: «دونالد ترامپ می‌گوید این نظام فاسد شده—و واقعیت این است که حق با اوست.»

دونالد ترامپ گاه در یک پست اینترنتی رهبران ایران را می‌نوازد و گاه کشور را به نابودی تهدید می‌کند. یک‌بار اعلام می‌کند که جی‌دی ونس را برای مذاکره اعزام خواهد کرد، و اندکی بعد می‌گوید احتمالاً آتش‌بس را تمدید نخواهد کرد—و سپس آن را تمدید می‌کند. نگاه به ترامپ مانند نگاه کردن به دیگ در حال چرخش یک ماشین لباس‌شویی است: بالا پایین می‌شود، چپ راست می‌شود، و آنچه لحظه‌ای پیش معتبر بود، به‌سرعت بی‌اعتبار می‌شود. از این رو، تشخیص یک استراتژی منسجم در دولت آمریکا دشوار است.

آنچه در ۲۶ آوریل ۱۹۸۶ در چرنوبیل اوکراین رخ داد، بیش از یک حادثهٔ ساده بود؛ نخستین «فاجعهٔ حداکثری» (سوپر-گاو) بود. در بلوک ۴ نیروگاه هسته‌ای «ولادیمیر ایلیچ لنین» یک رآکتور منفجر شد. پدربزرگ و مادربزرگ هاپِیِوا در فاصلهٔ ۱۶۰ کیلومتری از چرنوبیل، در منطقهٔ هومل، زندگی می‌کردند — یکی از مناطقی که بیشترین آلودگی رادیواکتیو را دریافت کرد. او در کودکی تابستان‌ها را نزد آن‌ها می‌گذراند، حتی پس از فاجعه. «یادم هست معلم موسیقی‌ام وحشت‌زده شد وقتی شنید هنوز هم به آنجا می‌روم. گفت: این برای سلامتی‌ات خیلی بد است.» بقیهٔ سال را او در مینسک، در فاصلهٔ ۳۴۰ کیلومتری از چرنوبیل، نزد والدینش زندگی می‌کرد.

جنگ میان واشنگتن و تهران ممکن است هنوز به پایان نرسیده باشد. آتش بس ها اغلب شکننده اند و دو دولت در بسیاری از مسائل همچنان فاصله زیادی دارند. اما اگر تصور شکست آمریکا و موفقیت ایران باقی بماند، می تواند پیامدهای ماندگاری داشته باشد. در ایالات متحده، این روایت ممکن است حزب جمهوری خواه را تضعیف کند و شانس دموکرات ها را در انتخابات میان دوره ای نوامبر امسال افزایش دهد. همچنین می تواند دولت ایران را که می تواند به مقاومت در برابر حمله واشنگتن افتخار کند، توانمند نماید و تهران را به دنبال ساختن سلاح هسته ای سوق دهد. در چنین سناریویی، ایالات متحده زخمی و خسته ممکن است واکنشی نشان ندهد.

اقدام خرابکارانه یک سرباز اسرائیلی در جنوب لبنان چنان موجی از خشم و اعتراض برانگیخته که بنیامین نتانیاهو وعده پیامدهایی برای آن داده است. این خود نشانه‌ای از یک وضعیت گسترده‌تر است.
موج خشم آن‌چنان گسترده بود که نخست‌وزیر اسرائیل شخصاً ناچار شد برای آرام کردن اوضاع وارد عمل شود. او در شبکه X از این حادثه ابراز «بهت و اندوه» کرد و اعلام نمود که «اقدامات سختی» علیه آن سرباز اسرائیلی اتخاذ خواهد شد؛ سربازی که در جنوب لبنان یک صلیب را سرنگون کرده و با چکش بزرگی سر یک تندیس عیسی را خرد کرده بود. تصویری از این صحنه در سراسر جهان به‌سرعت منتشر شد و در بسیاری از کشورهای با پیشینه مسیحی، از لهستان تا ایالات متحده، موجب وحشت و خشم شد.

شکی نیست که بن بست مذاکرات جنگ اخیر بین ایالات متحده و ایران هزینه های اقتصادی بر آمریکایی ها تحمیل کرده است. قیمت بنزین در پمپ بیش از یک سوم نسبت به آغاز جنگ افزایش یافته و اقتصاددانان پیش بینی می کنند که نرخ تورم افزایش یافته و نرخ رشد در امریکا کند شود. بر اساس نظرسنجی اخیر ایپسوس، شش نفر از هر ۱۰ آمریکایی مخالف این جنگ هستند . اکثریت آمریکایی ها معتقدند اقدام نظامی آمریکا در ایران تاثیر منفی بر وضعیت مالی شخصی آن ها خواهد داشت. تنها ۱ درصد معتقدند جنگ تاثیر مثبتی بر امور مالی شخصی آنها خواهد داشت ، و فقط کمتر از یک چهارم آمریکایی های مورد بررسی، معتقدند این درگیری ارزشش را داشته است. پس چرا آمریکایی ها خشم بیشتری نسبت به جنگ به شکل اعتراضات خیابانی ابراز نمی کنند؟

شگفت‌انگیزترین مناقشهٔ سیاست جهانی امروز میان دو مردی درگرفته است که ابزارهای قدرت‌شان نمی‌توانست متفاوت‌تر از این باشد. یکی بیش از ۱٫۳ میلیون سرباز با پیشرفته‌ترین سامانه‌های تسلیحاتی در اختیار دارد، دیگری ۱۳۵ نگهبان سوئیسی با شلوارهای پف‌دار که به نیزه‌های بلند مسلح‌اند. با این حال، اینکه چه کسی در این رویارویی پیروز می‌شود، به شمار لشکرهای در دسترس بستگی ندارد.

این بسیار فراتر از یک تغییر دولت است: یک تغییر نظام است. ویکتور اوربان در واقع ۲۰ سال نخست‌وزیر بود—ابتدا از ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۲، و سپس از ۲۰۱۰ به بعد. او مجارستان را از نو ساخت. بنابراین آنچه اکنون تجربه می‌کنیم، از تغییر رژیم در سال ۱۹۸۹ نیز دراماتیک‌تر است، زیرا اکنون سیستمی مستحکم که تقریباً از هیچ شکل گرفته بود، سرنگون شده است. این یکی از لحظات بزرگ تاریخ مجارستان است.

شش هفته پس از آن‌که اسرائیل و ایالات متحده جنگ علیه ایران را آغاز کردند، سازمان ملل هشدار می‌دهد که پیامدهای این جنگ برای کشورهای فقیر با سرعتی فزاینده در حال وخیم‌تر شدن است. بر اساس تحلیل‌های برنامه توسعه سازمان ملل متحد، در بدترین حالت ممکن است ۳۲ میلیون نفر در سراسر جهان به فقر کشیده شوند.این گزارش نشان می‌دهد که نه‌تنها کشورهای حوزه خلیج فارس، بلکه مناطقی دور از درگیری نیز—از جمله بخش‌هایی از آسیا، جنوب صحرای بزرگ آفریقا و کشورهای کوچک جزیره‌ای—به‌ویژه در معرض خطر هستند.

واقعیت این است که آمریکا مجبور شد برای مهار پیامدهای بی‌مسئولیتی خود به جنوب جهانی تکیه کند. در حالی که آتش بس ها زمانی در پایتخت های اروپایی میانجی‌گری می‌شد، اسلام‌آباد میزبان عالی‌ترین مذاکرات حضوری بین ایران و آمریکا از سال ۱۹۷۹ بود. کشورها ممکن است هنوز در مقابله با هژمونی رو به افول و انتقام‌جو تردید داشته باشند، اما آتش‌بس نگاهی به آینده‌ای متفاوت ارائه می‌دهد، آینده‌ای که در آن کشورهای جنوب جهانی هم اراده سیاسی و هم ابزار لازم برای مدیریت بحران‌ها به شیوه خود را دارند.

مذاکرات اسلام آباد با شروعی سخت پیش بینی شده، آغاز شد، زیرا، طبق نظر مطلعین، معاون رئیس جمهور جی دی ونس و رئیس پارلمان محمد باقر قالیباف حداکثر توان مذاکراتی شان را روی میز گذاشتند. اما پس از ساعت ها بحث، هیئت امریکایی تحت تاثیر، قالیباف به عنوان یک مذاکره کننده حرفه ای و فرهیخته —و رهبراحتمالی ایران جدید—قرارگرفتند. مقامات مطلع معتقدند ، مقامات دیگری از سپاه پاسداران انقلاب اسلامی ایران راه های ارتباطی خود را باز‌کرد‌اند، چون می خواهند بخشی از آینده ایران باشند.

عصر یک چهارشنبهٔ اواخر مارس، دل پینو مقابل کافه‌ای در وِدادو، یکی از محله‌های اعیانی پایتخت کوبا، نشسته است. لایه‌ای نازک از عرق روی صورتش نشسته و نوک موهای رنگ‌کرده‌اش از زیر کلاه بیرون زده است. از کوله‌پشتی‌اش یک بسته سیگار «پُپولار» بیرون می‌آورد، با زحمت نفس می‌کشد و آن را روی میز می‌گذارد. این مرد ۲۹ ساله می‌گوید با مادر و خواهر کوچکش در شرق هاوانا زندگی می‌کند. صبح به مرکز شهر آمده تا سیگار تهیه کند. می‌گوید: «بسته‌ای را ده دلار می‌خریم و یازده دلار می‌فروشیم. از سودش روغن و برنج می‌خریم. این‌طوری زنده می‌مانیم.»

اسرائیل هرگز به‌طور رسمی مرزهای خود را تعیین نکرده است، اما شهرک‌نشینان و برخی وزیران این کشور مدت‌هاست که با ایده گسترش قلمرو آن بازی می‌کنند. مفهوم «اسرائیل بزرگ» دقیقاً به چه معناست؟
دانیلا وایس یک نقشه خاورمیانه که با لایه پلاستیکی محافظ پوشانده شده، از خاورمیانه را که روی آن عبارت «سرزمین موعود» نوشته شده، مقابل دوربین می‌گیرد و می‌گوید: «این وعده خداوند به نیاکان ملت یهود است.»

واژه‌های خردمندانه در برابر جنونی که ساخته‌ایم، به‌کار برده‌ایم و به مدت هشتاد سال، به نسل‌های بعدی‌ منتقل کرده‌ایم، نتوانسته نفوذی بدست آورد: خُرده دولتی به اندازه یک سوزن بین مدیترانه و شرق ایران، با هفت و نیم میلیون یهودی در برابر صدها میلیون مسلمان، متقاعد شده که تا ابد قادر خواهد بود، با استفاده از نیروی نظامی، این منطقه را وادار کند که حضور خصمانه، ویرانگر، آواره‌کننده، و نابودکننده او را بپذیرد.

در شش هفته جنگ، دونالد ترامپ بزرگ‌ترین فاجعه ممکن را رقم زده است. او با جنگ تهاجمیِ بی‌ملاحظه و ناقض حقوق بین‌الملل خود، یک منطقه کامل را به آشوب کشانده و شوکی اقتصادی به جهان وارد کرده است. اما اکنون که هزینه‌ها بیش از حد بالا می‌رود—به‌طور مشخص قیمت بنزینی که آمریکایی‌ها در پمپ‌بنزین‌ها می‌پردازند—ترامپ به دنبال راهی سریع برای خروج از این جنگ است. اینکه این خروج تحت چه شرایطی باشد، احتمالاً برایش اهمیتی ندارد. مهم این است که در پایان بتواند خود را به‌عنوان برنده معرفی کند، حتی اگر برای این کار حقیقت را تحریف کند. ویرانه‌هایی که پشت سر می‌گذارد، برایش اهمیتی ندارد.

هر مسیری که انتخاب شود، ایالات متحده با چالش های قابل توجهی روبرو خواهد شد. حتی در اوج قدرت خود پس از جنگ سرد، واشنگتن نتوانست جنگ نظامی تعیین کننده خود علیه عراق را به صلح و ثبات بلند مدت منطقه ای تبدیل نماید. شاید مهم ترین تفاوت بین سال ۱۹۹۱ و امروز این باشد که ایالات متحده دیگر جایگاه خود را به عنوان تنها ابرقدرت جهان از دست داده است. یک کمپین طولانی برای مهار ایران پس از این جنگ، محدودیت های قدرت آمریکا در عصری که بیشتر با مقدار دوستان و دشمنانش برای به چالش کشیدن آن تعریف می شود، آشکار خواهد کرد. برای جلوگیری از تکرار فجایعی که پس از سیاست اشتباه در قبال عراق رخ داد، ترامپ باید آماده باشد کاری را انجام دهد که رهبران دهه ۱۹۹۰ نمی توانستند: حتی از منفورترین دشمن، پاسخ مثبت را بپذیرند.

برای یک دهه، دونالد ترامپ وعده داده است که با دورنگه داشتن کشوراز هرگونه «جنگ دایمی» و پرهزینه ، آمریکا را در اولویت قرارخواهد دهد—پیامی که او را دو بار به ریاست جمهوری آمریکا رسانده است. در حالیکه، اکنون مردی که حتی به تازگی، خواهان جایزه صلح نوبل بود، به عنوان یک جنگ طلب درجه یک جهانی ظاهر شده است.
ترامپ تصور می کرد که، همانند ونزوئلا، با حذف رهبران ارشد سیاسی و نظامی درایران—به ویژه رهبر معظم علی خامنه ای و چهره هایی مانند علی لاریجانی—در یک شب رژیم جمهوری اسلامی را سرنگون یا خنثی خواهد کرد. اما، وقتی حکومت ایران به جای سرنگون شدن، با بستن تنگه هرمز و حمله به زیرساخت های حیاتی در سراسر خاورمیانه واکنش نشان داد، ترامپ ناگهان خود را در باتلاق جنگی یافت، درحالیکه او نه دارای اهداف مشخص و نه استراتژی جنگی بیش از آرزوها یش است.

دموکراسی لیبرال در غرب توسط دشمن خارجی نابود نمی‌شود، بلکه در همان جایی که دموکراسی روشنگر متولد شده است، توسط خود مردم کشورش تهدید می‌شود. و پیامدهای این امر اکنون در تمام سطوح مشهود است — هم در صحنه جهانی و هم در هر گوشه‌ای از زندگی روزمره آمریکایی‌ها. حتی در نیو اسکول که من تدریس می‌کنم نیز این خطر حس می‌شود. این دانشگاه به‌طور واقعی در خطر است که از یک پایگاه تفکر انتقادی و پیشرو به یک مدرسه حرفه‌ای تبدیل شود و هویت تاریخی خود را از دست بدهد.

احتمال این‌که مداخله نظامی آمریکا و اسرائیل بتواند به ایرانیان کمک کند تا حکومت دینی خود را به دموکراسی تبدیل کنند، تقریبا صفر است. زمانی بود که آرمان‌های لیبرال آمریکا، منبع اصلی قدرت نرم آن بود، آن‌ها می‌توانستند با استقبال از مردمی که به دنبال آزادی از استبداد بودند، امید بدهند و رنج را کاهش دهند. متأسفانه برای چنین افرادی و خود آمریکا، دولت فعلی دقیقا برعکس عمل می‌کند.

صهیونیسم مسیحی بسیار قدیمی‌تر از صهیونیسم یهودی مدرن است و حتی می‌توان گفت از نظر تاریخی، زمینه فکری تشکیل اسرائیل ابتدا در میان برخی الهی‌دانان پروتستان اروپایی شکل گرفت و بعد وارد جنبش صهیونیسم یهودی شد. برای فهم این پدیده باید آن را در سه بستر بررسی کرد: الهیات پروتستان، استعمار اروپایی، و شکل‌گیری امپریالیسم مدرن.
در قرن ۱۷ برخی الهی‌دانان پروتستان انگلیسی این ایده را مطرح کردند که: بازگشت یهودیان به فلسطین شرط تحقق طرح الهی تاریخ است. این دیدگاه در ابتدا بیشتر یک بحث الهیاتی بود، نه پروژه سیاسی.

سامانه‌های تسلیحاتی مبتنی بر هوش مصنوعی امروز در سراسر جهان به کار گرفته می‌شوند. اما موضوع کمتر به جنگنده‌های خودکار یا ربات‌های جنگی مربوط می‌شود و بیشتر به تصمیم‌گیری‌های نظامی مربوط است.
اینکه جنگ با هوش مصنوعی چگونه می‌تواند باشد، اخیراً کامرون استنلی از وزارت دفاع آمریکا در کنفرانسی از شرکت Palantir نشان داد. او در چند دقیقه نرم‌افزاری به نام Maven را توضیح داد: اهداف علامت‌گذاری‌شده تنها با سه کلیک موس وارد چیزی شبیه یک مدیر پروژه می‌شوند: «کلیک چپ، کلیک راست، کلیک چپ».

ترامپ در پراکنده گویی هایش نتوانست مسیر آینده جنگ آمریکا با ایران را بطور روشن توضیح دهد، حوادث کنونی، برخی نتیجه گیری ها را روشن تر از قبل کرده است. بی احتیاطی و بی ثباتی او احتمالا باعث شده که دولت های سراسر جهان درباره سلامت نظم جهانی به رهبری آمریکا و خرد تکیه بر واشنگتن برای حفظ هنجارهای بین المللی را بازنگری بیشتری داشته باشند. تمایلات تکروی ترامپ و عادت غریزی اش به سرزنش دیگران وقتی اوضاع خراب می شود، جایگاه کشور ایالات متحده را در دنیا کاهش داده است. همچنین خواسته های غیرمنطقی او ازکمک گرفتن کشورهای دیگر برای جمع آوری آشفتگی هایی که او ایجاد کرده است، مانند فاجعه تنگه هرمز.

»  جنگ بی‌برنامه ترامپ علیه ایران می‌تواند برای او بسیار پرهزینه تمام شود
»  چشم‌انداز دینی یا ایدئولوژی خشن: چه چیزی پشت مفهوم اسرائیل بزرگ نهفته است؟
»  سیاست خارجی ترامپ در جنگ با ایران کمی دیکتاتوری مشکل بزرگی نیست