آن‌ها جلسه را متوقف کردند، صحن پارلمان را به اشغال خود درآوردند و از ترک آن سر باز زدند: «دریه شفیق» و همراهانش تاریخ‌ساز شدند. پارلمان مصر تا آن روز هرگز چنین صحنه‌ای به خود ندیده بود: در ۱۹ فوریهٔ ۱۹۵۱، هزار و پانصد زن معترض صحن مجلس را اشغال کردند، شعار دادند: «مرگ بر پارلمانی که در آن زنان حضور ندارند!» و جلسهٔ نمایندگان مرد را مختل کردند.
رهبری این حرکت را «دریه شفیق» بر عهده داشت؛ زنی که فهرستی از مطالبات را ارائه کرد. این مطالبات شامل حق کامل رأی دادن و انتخاب شدن برای زنان، اصلاح قوانین طلاق و نیز دستمزد برابر برای کار برابر بود. تنها زمانی که رئیس مجلس سنا به زنان قول داد پارلمان به خواسته‌های آنان رسیدگی خواهد کرد، آن‌ها صحن را ترک کردند.

مسئله زنان در احزاب سیاسی، به‌ویژه احزاب چپ، کمونیستی و سوسیالیستی، یکی از پیچیده‌ترین و در عین حال بنیادی‌ترین مسائل تاریخ معاصر است. از یک‌سو، نمی‌توان نقش اندیشه‌های چپ را در بیداری زنان، ورود آنان به عرصه سیاست، مبارزه علیه تبعیض و شکل‌گیری آگاهی اجتماعی نادیده گرفت؛ اما از سوی دیگر، تجربه تاریخی نشان داده است که حتی در رادیکال‌ترین جنبش‌های آزادی‌خواه نیز زنان اغلب نتوانسته‌اند به برابری واقعی و عمیق دست یابند.

من نوعی دورشدن و گم‌کردن یکدیگر را مشاهده می‌کنم. انسان متأخرِ مدرن امروز کاملاً فردیت‌یافته و خصوصی شده است. هر زن و مردی برای خود یک دولت کوچک است؛ دولتی که وظیفه‌اش مراقبت و تأمین خویش است. این حاکمیت کوچک باعث می‌شود مرد دوباره به یک نقش ابتدایی بازگردد؛ او می‌تواند هر چیزی باشد، حتی دوباره پدرسالار خانه‌ای که کاملاً بر خانواده و قلمرو خود فرمان می‌راند، چون مناسبات قدرت این اجازه را به او می‌دهد. دونالد ترامپ همان اَبَرپدرسالار است؛ مردی که هر روز سر میز ناهار یکشنبه می‌نشیند و فریاد می‌زند که همه احمق‌اند و فقط خودش می‌داند چه باید کرد.

در گورستان برلین-ماریندورف، چهار هزار نفر ایستاده‌اند و مشهورترین تروریست زن آلمان را در تابوتی سنگین از چوب بلوط به خاک می‌سپارند. در کنار مردان شکم‌برآمده با کت‌وشلوارهای سیاه، انقلابی‌نماهای مو‌بلند ایستاده‌اند؛ روزنامه‌نگاران از روی سنگ‌قبرها بالا رفته‌اند و دوربین‌ها و میکروفون‌های سنگین را در هوا نگه داشته‌اند.
۱۵ مه ۱۹۷۶ است. درختان غان در باد می‌جنبند و یاس بنفشی که بر تابوت نهاده شده به رنگ بنفش و سفید می‌درخشد. خانواده درخواست کرده بودند به‌جای گل، کمک مالی اهدا شود؛ اما با این حال قبر پوشیده از لاله و گل فراموشم‌مکن است.

اسطوره‌هایی که بووار علیه آن‌ها مبارزه می‌کرد، به‌سادگی از بین نمی‌روند. با این حال، تشخیص او هنوز معتبر است: کسی که می‌خواهد آزاد باشد باید اسطوره‌هایی را که در آن‌ها رشد کرده است، بشناسد و از آن‌ها عبور کند.
این امر درباره همه انسان‌ها، فارغ از جنسیت، صدق می‌کند. مردان نیز در اسطوره‌ها گرفتارند و آن‌ها نیز باید همان پرسش‌هایی را از خود بپرسند که بووار به زنان پیشنهاد می‌کرد: آیا واقعاً این شغل و مسیر زندگی را می‌خواهی، یا صرفاً در حال بازی کردن یک نقش اجتماعی هستی؟ آیا می‌خواهی فرزندانت آزاد باشند یا مطابق انتظارهای تو زندگی کنند؟

شبکه استقلال و برابری پایدار زنان (وایز) در سال ۲۰۲۰ با هدف آموزش و توانمندسازی زنان و با شعار «برابری جنسیتی پایدار» در لندن شکل گرفت و به ثبت رسمی رسید. امروز این شبکه در ۱۶ کشور جهان، از جمله ایران، دارای اعضا و حامیان قابل توجهی است. وایز در بارسلونا در حال ثبت رسمی و بعد هم در سوید ثبت خواهد شد تا بتواند وجهه بین المللی خود را عرضه کند.

شبکه گسترده سرکوب مزد اعم از حکومت و کارفرمایان رانتی با همسویی نهادهای سرکوبگر امنیتی و حراستی، شیوه مبارزه و فعالیت ما فرودستان را بسیار پیچیده‌تر و سخت‌تر کرده و متحمل هزینه‌هایی چون دستگیری و زندان، اخراج و تهدید شده‌ایم و دقیقا به همین دلیل است که حمایت و همکاری همه‌جانبه بخش‌های مختلف طبقه‌ی کلان کارگران از جمله زنان، امری ضروری و این زمانی و بی‌نهایت فوری است. هر چه پراکنده‌تر باشیم، عوارض ناشی از خشونت‌های ساختار سرمایه/مردسالار شدیدتر خواهد شد. صدای یکدیگر باشیم تا خفه‌امان نکنند. اول ماه مه تمدید و تاکید بر مبارزه همبسته ما در مقابله با بهره‌کشی و خشونت سیستماتیک حکومت و جهان سرمایه‌داری است.