وقتی کودک بودم، واقعاً وضعیت مالی خانواده و محله‌ام را درک نمی‌کردم. تازه وقتی بزرگ‌تر شدم فهمیدم که بسیاری از فرصت‌ها برای ما وجود نداشت. من به یک مدرسهٔ دولتی می‌رفتم. معلمان فوق‌العاده‌ای داشتیم که واقعاً برای آموزش ما تلاش می‌کردند، اما همه‌چیز با کمبود مواجه بود. گاهی معلمان مجبور می‌شدند وسایل آموزشی بچه‌ها را از جیب خودشان بخرند. یکی از معلمان محبوب من، آقای «ابرْت»، ناگهان شغلش را از دست داد، فقط به دلیل کاهش بودجه.

فمینیسم جنبشی سیاسی است که به این واقعیت واکنش نشان می‌دهد که میل و خواست زنان برای مدت طولانی نادیده گرفته یا بی‌ارزش شمرده شده است. این جنبش علیه فرهنگی پدرسالارانه است که انسان‌ها را در قالب «زن» طبقه‌بندی می‌کند و سپس صدای آنان را نادیده می‌گیرد. فمینیسم یعنی جدی گرفتن خواست یک زن—حتی اگر با نظر یا خواستهٔ او موافق نباشیم—و نه اینکه زنان را مطابق معیارهای مردانه شکل دهیم.

در سال‌های اخیر، تصویرهایی زیبا و رویایی از دوران سلطنت پهلوی در شبکه‌های اجتماعی پخش می‌شود؛ تصویرهایی که انگار از یک دنیای بی‌نقص حرف می‌زنند اما پشت این تصویرهای زیبا، واقعیت‌هایی وجود دارد که یا گفته نمی‌شود، یا پنهان می‌شود، یا آن ‌قدر وارونه روایت می‌شوند که نسل امروز هرگز فرصت شناختن حقیقت را پیدا نمی‌کند.
این دست‌نوشته را برای همین می‌نویسم برای این‌که شما بدانید در همان دورانی که امروز از آن به‌عنوان «عصر طلایی یاد می‌شود، زنان حتی اگر تحصیل‌کرده، مستقل و مادر یک خانواده بودند نیز در بسیاری از مهم‌ترین تصمیمات زندگی خود و خانواده حق قانونی نداشتند.

آنچه رخ داده را به هر حال نمی‌توانم فراموش کنم. پس می‌کوشم از آن چیزی بسازم. نمی‌خواستم در درد متوقف بمانم؛ کتاب در این مسیر به من کمک کرد. داستانم را تعریف کردم تا به دیگران نشان دهم که هر کسی منابع کافی برای تحمل بدترین‌ها را در اختیار دارد. آیا کسی مثل من می‌تواند دوباره از زندگی لذت ببرد، دوباره بخندد؟ بله. من بهترین گواه آن هستم.