حافظ:(1)
زین آتشِ نهفته که در سینۀ من است
خورشید شعله ایست که درآسمان گرفت
زدی کُشتی گرفتی جانِ ایران!
هزار آواز دارد زیرِ سر انسان...
چنین بی حرمتی توهین به خاکم!؟
مُسلط گشته بر این خانه توفان
تو خصمِ خانه ام بودی از آغاز
تو را وَهم وُ بلاهت نورِ ایمان
چو بختک بر تن وُ روحِ درختان
تَبَر آورده وُ آتش به بُستان
تو سرمایی سحابِ مفلسِ ترس
تو امواجِ جنون آسایِ بی جان
بخوان«نادان»ازین سر یا ازان سر
چه فرقی می کُنَد رسوایِ نادان
غرور وُ آبرویِ خانه بُردی
عَجُوزی تو مُجَوِّز دارِ پیمان
تو دزدان وُ اراذل داده منصب
تو مردم را به مسلخ کرده قربان
هوا آلوده وُ تاریک وُ دلگیر
چراغِ کوچه ها خاموش وُ پنهان
سکوتِ مرگ وُ نابودی تُرا کیش
صدا وُ روحِ آزادی به زندان
زَنَد سنگی به آثارِ تمدن
کنون اوباش وُ فراشانِ شیطان
عزا وُ ذلت وُ ظلمت نشان ات
ترا میراث وُ ثروتها فراوان
نه آوازی زِ رود وُ چشمه جاری
جهان وُ جنگلِ این خانه ویران
کنون در فکرِ محوِ دفترِ یاد
که درهم بشکنی بنیادِ تابان
گروهی مُغرض وُ مزدورِ لحظه
به گردِ خویش وُ خندان داده سامان
تو توهینی به تاریخ وُ به فرهنگ
به بزمِ خرّمِ رهبر به میدان
همه مشغولِ فحاشی وُ سرقت
به رقاصی چو دلقکهای دکان...
تو باور کرده ای ناز وُ تَنَعُّم!
تو باور کرده ای احسانِ سبحان
تو دلخوش بوده ای با کاخِ کاهی
زمان ات می رسد آنی به پایان
تو غافل بوده ای از خشمِ جوشان
که ارکانت فروکُوبَد زِ بنیان
چهارشنبه 12 آذرماه 1404///3 دسامبر 2025
ــــــــــــــــــــ
1-حافظ به سعی سایه صفحۀ 165.تهران نشر کارنامه 1374.
حکومتِ ننگین وُ جانیِ جمهوریِ اسلامی؛اهانت به مردمِ با شکوه وُ ایرانزمینِ نازنین را نهادینه کرده است وُ ایادی وُ اراذل وُ مزدوران وُ اوباش وُ دست نشاندگانِ او؛گویِ سبقتِ پستی وُ رذالت را از هم رُبوده اند وُ به بهانه های گوناگون به مردم ایران وُ تاریخ اش فحاشی وُ بی حرمتی می کنند تا نواله ها وُ لقمه های آلوده را بهتر ببلعند وُ همچنان محبوب وُ معروفِ فضایِ فضاحتِ نظامِ ظلمت بمانند...
