الخطیب که همراهی یک پرچم فلسطین را با خود روی صحنه آورد و آن را وارونه نگه داشت، گفت روزی در غزه جشنوارهٔ فیلمی باشکوه برگزار خواهد شد. او افزود: «ما هر کسی را که در کنار ما ایستاد به یاد خواهیم آورد، و هر کسی را که در برابر ما بود نیز به یاد خواهیم آورد.» در سالن هم تشویق شنیده شد و هم فریادهایی از میان جمعیت.

سالتیکوف-شچدرین به روشنی و به طور قابل فهمی نشان داد که چگونه یک فرد می‌تواند به هر وضعیتی عادت کند، چگونه چیزی غیرقابل تصور به تدریج عادی می‌شود، اگر انسان با انجام هیچ کار نیکی پیوند نداشته باشد، اگر در زندگی به چیزی برای تکیه کردن و چنگ زدن به چیزی وجود نداشته باشد، چقدر سریع می‌تواند انسانیت خود را از دست بدهد. برای آنینکا و لیوبینکا، خانواده و روابط رسماً نزدیکشان شرایطی را ایجاد کرده بود که آرزوی فرار از آن را داشتند و هیچ چیز یا هیچ کس در زندگی آنها وجود نداشت که مانع از وحشی شدن آنها شود.

امیدهای بلینسکی برای آینده دهقانان بر این استوار است. او باور دارد که مردم خداناباور هستند و با خوراندن خیالات به آنها مخالفند. بلینسکی می‌نویسد: «او ملال آور، روشن‌فکر و به‌شدت خواستار زندگی است». بلینسکی انتظار دارد که او در مسیر تحقق آرمان‌هایش گام بردارد، نه در رویاهای زندگی پس از مرگ. ما شهادت کاولین را می‌دانیم که بلینسکی اولین کسی بود که گفت روسیه، به روش خود، مسئله رابطه بین کار و سرمایه را سریع‌تر، بهتر و قدرتمندتر از اروپای غربی حل خواهد کرد. این برای بلینسکی نوعی غرور ملی بود.