در روز ۸ مارس، روز جهانی زن ، بار دیگر با پیش کسوتان خود در مبارزه برابری طلبانه شان تجدید پیمان کنیم و دست یکدیگر را در مبارزه برای برابرحقوقی زنان، هرکجا که هستیم، هرچه صمیمانه تر بفشاریم. تلاش کنیم تا مبارزات خود را که امروز در هزاران تشکل و با بطور فردی در ایران و سراسر جهان همچون جویبارهای بیشماری جریان دارد، به هم پیوند دهیم و از آن رودخانه عظیم و پر خروشی بسازیم که بتواند موانع سرسخت پیش پای مبارزه برای برابرحقوقی زنان را از جا کنده و در تداوم جریان خویش، هرچه توانمند تر شده، آثار قرن ها تبعیض و ستم بر زنان ایران را برای همیشه از جامعه ما بزداید.
به امید آن روز!

باید به وضعیت خطرناک کنونی توجه نمود و برای رهیابی صفوفمان را فشرده کنیم. تا این حکومت برجاست مردم ما آسوده سر بر بالین نخواهند گذاشت. در لحظه و برای تعدیل فشار بر مردم ایران اهمیت دارد که اپوزیسیون ترقی خواه علیه تحریم اقتصادی و خطر جنگ متحدانه صدای خود را به گوش جهانیان برساند. باید بگوئیم که این حکومت با جان مردم ایران قمار می کند. بگوئیم که این تحریم های اقتصادی فشارش به دوش مردم می افتد و مخالفت خود را وسیعا تبلیغ کنیم. اما همزمان، فراموش نکنیم که تا این حکومت بر سرنوشت ما حاکم است، مشکلات تشدید می شوند.

قذافی از همان آغاز جنگ داخلی اخیر نیز، تلاش ها برای جلوگیری از ادامه جنگ و حل مسالمت آمیز اختلافات از راه گفتگو را با بن بست مواجه کرد. او حاضر به کناره گیری نشد. نتیجه ادامه جنگ ویرانی هرچه بیشتر، افزایش تعداد کشته شدگان و آوارگان در لیبی بود. اما امروز با کشته شدن قذافی- که خبر آن پس از چند ساعت توسط رئیس شورای انتقالی و پس از خبرهای اولیه مبنی بر دستگیری او تایید شد- نقطه پایانی بر این جنگ و ویرانی گذاشته شد.

«هراس من - باری - همه از مردن در سرزمینی ست
که مزد گورکن
از بهای آزادی آدمی
افزون باشد»

مگر در این سرزمین مردن هم جرم است که خانواده کسی که رخت از این جهان می بندد، باید این چنین تاوانی پس دهد. در کجای دنیا خانواده کسی که چشم از جهان می بندد، حق خداحافظی همیشگی با عزیز خود را ندارند. انسان های سرزمین ما که تاب تحمل این همه تحقیر و ستم را ندارند تا کی باید با مرگ خود تاوان این رفتارها را پس دهند.
براستی در این دعواهایی که هر روز اوج می گیرد و بیش از پیش پرده از فجایع و دزدیها و عدم شایستگی این حکومت در اداره کشور برمیدارد، چه کسی مسئول این رفتار نیروهای امنیتی است؟ رهبر، دولت، مجلس یا همه با هم؟

جامعه مدرن امروز با شعارهای ضد دیکتاتوری و آزدی طلبانه خود، می رود که خود را از زنجیرهای استبداد رها کند. جامعه ما امروز نه به رهبران جدید، بلکه به مدیران لایق نیاز دارد. بنابراین بیائیم و تلاش کنیم با تربیت مدیران لایق، نیاز به رهبری افراد فرهیخته را از بین برده، خرد جمعی را افزایش داده و جامعه آینده را با درس گیری از انقلاب گذشته مان، بنا کنیم. شعار ایران برای همه ایرانیان را با حق شرکت تک تک آن ها در سرنوشت آینده خود و کشور، جامه عمل پوشانده و بهار آزادی را همراه با همه ایرانیان در هر کجای دنیا، با هر مذهب، هر جنسیت، و هر عقیده ای جشن بگیریم.

اخبار رسیده حاکی از آن است که معمر قذافی دیکتاتور لیبی نیز احتمالا نفر بعدی است که به لیست دیکتاتورهای پائین کشیده شده از قدرت اضافه خواهد شد‫.‬ پس از روزها تظاهرات مردم لیبی علیه دیکتاتوری ۴۲ ساله قذافی‫‬ و علیرغم سرکوب شدید آن و کشته شدن بیش از ۲۰۰ نفر از مردم در این تظاهرات، این اعتراضات همچنان ادامه داشته و برای اولین بار به طرابلس پایتخت این کشور رسیده است‫.
تا بحال ما شاهد رفتن بن علی بودیم و مبارک‫.‬ امروز شایع شده که معمر قذافی فرار کرده است‫.‬ در بحرین تظاهرات هم چنان ادامه دارد و در ایران نیز علیرغم سرکوب شدید و حصر خانگی آقایان موسوی و کروبی، جنبش سبز هم چنان پر و بال خود را بر شهرهای بیشتری از ایران می گستراند‫.‬
فکر می کنید دیکتاتور بعدی که فرو می آید کدام است ؟‫‬

این چه مجلسی است که ادعای نمایندگی مردم را می کند، اما رو در روی خواست های مردم برای استفاده از حقوق قانونی خود، در چارچوب همین قانون اساسی موجود، در برپائی راهپیمائی می ایستد؟
این چه مجلسی است که به جای نمایندگی مردم، در مقابل آن ها می ایستد و خواستار اعدام کسانی می شود که حتی طبق آمار تاکنونی خود حکومت، میلیون ها نفر به آن ها رای داده اند و نخست وزیر، رئیس جمهور و رئیس مجلس همین حکومت بوده اند؟ آقای خاتمی ۸ سال رئیس جمهور ایران بوده و با رای میلیون ها نفر از ایرانیان انتخاب شده بود. اگر دستگاه دروغ و سرکوب حاکم نبود، امروز به یقین نه احمدی نژاد بلکه آقای موسوی رئیس جمهور ایران بود و بالاخره آقای کروبی دو دوره رئیس مجلس و کاندیدای ریاست جمهوری بوده است. بنابراین چگونه ممکن است که همه آن ها یک شبه به عوامل بیگانه تبدیل شده باشند.

در طول یک سال گذشته برای اولین بار در دوران حیات جمهوری اسلامی ترکیبی از نیروها در ضدیت با استبداد و در جهت ایجاد یک جامعه آزاد به هم نزدیک شده اند که یک سر آن در درون حکومت است و سر دیگر آن در درون نیروهائی که خواستار جدائی دین از دولت و برکناری این حکومت هستند. هدف همۀ این نیروها، تامین برابرحقوقی شهروندان کشور، رفع تبعیض ها بر اساس مذهب، عقیده و مرام، جنیسیت، ملیت و قومیت است. همین واقعیت هم به جنبش سبز یک موقعیت منحصر به فرد می دهد و امکان گذار مسالمت آمیز به دمکراسی را بیشتر کرده است.

سالی که پشت سرگذاشتیم، سالی بود مملو از امیدها و بیم ها. موفقیت ها و مخاطره ها. سالی که امید به تغییر، در مداومت مبارزات مدنی سالیان اخیر، رنگ واقعیت به خود گرفت.
در سال ۸۸ علیرغم همه ناملایمات اعم از کشتار های خیابانی و بازداشت ها و حتی اعدام بیگناهان برای ایجاد ترس و وحشت، اعلام محکومیت های طولانی برای روزنامه نگاران، فعالان سیاسی و مدنی و مجرم شناختن علوم انسانی، امید به تغییر اوضاع و تحول احوال مردم جوانه زده است و در بطن جامعه ریشه دوانده است. امید است که سال ۸۹ ، سال بارور شدن این ریشه ها باشد.

کودتاگران و حامیان آن ها به خشونت نیاز دارند. آن ها جز با خشونت و سرکوب قادر به ادامه حیات نیستند. تنها نقطه اتکاء آن ها همین خشونت و سرکوب است. هدف آن ها حذف مخالفان خود است. ادامه روندی است که در طول سی سال گذشته همواره در جامعه ما به کار گرفته شده است. حذف دگر اندیش.
جنبش سبز اما جنبش حذف نیست. جنبش به رسمیت شناختن حقوق و آزادی های مردم است. جنبش مدارا با مخالفان و ایجاد امکان رقابت آزادانه بین اندیشه ها، برنامه ها و گروهبندی های مختلف جامعه و پاسدار حق انتخاب ازادانه مردم است. جنبش سبز نه در اندیشه سرکوب کسی است و نه حذف هیچ کس و گروهی. بلکه خواستار به رسمیت شناختن حقوق همگان حتی مخالفان این جنبش، در استفاده برابر از امکانات جامعه و گردن نهادن بر انتخاب و قضاوت مردم است.
بیانیه شماره ۱۷ میرحسین موسوی با ارائه راه حلی منطقی برای بحران کنونی، حکومت را به عقلانیت و آشتی با ملت دعوت و راه گذار به دمکراسی را هموار می کند.

اگر آموزه های همین آقای وبر نبودند و آقای حجاریان آن ها را به «شرائط کشورمان تعمین» نمی داد، چه بسا در روز انتخابات، کسی به فکر اعتراض نمی افتاد و همه بعد از اعلام پیروزی «دشمن شکن» احمدی نژاد با ۲۴ میلیون رای، دچار بهت و حیرت نمی شدند، به خصوص آن چهل میلیون رای دهنده ای که پای صندوق های رای رفته بودند، و «حكم ولی فقیه شعبه ای از ولایت رسول اكرم (ص)» نافذ می افتاد و میلیون ها نفر از مردم گمراه نمی شدند و شیرینی این پیروزی را تلخ نکرده، و به دنبال رای شان به خیابان ها نمی آمدند.
توصیه برادرانه به آقای وبر هم این است که تا دیر نشده است، در دارفانی، استغفار نموده ، اگر قصد اشاعه نظر در ایران تحت «نظام مابعد انقلابی» دارند، بدانند که «مذهب غالب مردم ایران تشیع است و نظام ولایت فقیه مشروعیت خود را از ناحیه مقدسه امام زمان (عج) می گیرد و بدین لحاظ حكم ولی فقیه شعبه ای از ولایت رسول اكرم (ص) می باشد.» و هم چون بنده مغفول، سعید حجاریان، «التزام عملي خود را به قانون اساسي و فرمايشات مقام معظم رهبري اعلام كرده واگر از سر تقصير يا قصور به اركان نظام جسارتي روا داشته»است حلالیت بطلبد.

کودتاگران اگرچه با زور و سرکوب، ارعاب و کشتار مردم هم چنان قصد دارند که مترسک خود را بر مسند ریاست جمهوری بنشانند و این جلوس بی شوکت را جشن بگیرند، اما خود بهتر از همه می دانند که شکست خورده اند و دولت آن ها از همین امروز در چالش رو در ور با ده ها میلیون معترض قرار دارد.
انتخابات ۲۲ خرداد از نظر اکثریت مردم ایران انتخاباتی باطل شده است. نتایج اعلام شده نتایجی واقعی آن نیستند. دولت برآمده از این نتایج را هیچ کس به رسمیت نخواهد شناخت. مبارزه علیه آن از طریق گسترش نافرمانی و همه اشکال ممکن اعتراض مدنی ادامه خواهد یافت.

تنها راه برون رفت از بحران کنونی، ابطال انتخابات، برکناری و محاکمه آمران و عاملان دستبرد به رای مردم، بازگرداندن نظامیان به پادگان ها، آزادی تمامی بازداشت شدگان، تشکیل هیاتی بیطرف برای بررسی اقدامات کودتاگران و معرفی آن ها به دادگاه های صالحه، برگزاری انتخاباتی آزاد زیر نظر نهادهای معتبر ملی و با حضور ناظران بین المللی است.
مقابله با خواست های مردم در تاریخ این کشور همیشه عقوبت سنگینی داشته است. سرکوبگران مردم باید از تاریخ عبرت بگیرند.

مقاومت ملی مردم ایران درمسیر تلاش برای ایجاد و تثبیت جامعه ای آزاد و متکی بر اراده شهروندی است. اما این مقاومت زمانی به ثمر خواهد نشست که بتواند اراده به لغو این حقوق را یک گام به عقب بنشاند. عقب نشینی آقای خامنه ای و شورای نگهبان از نتایج اعلام شده شان زمانی می تواند یک عقب نشینی واقعی در برابر این مقاومت محسوب شود که هم زمان با اعلام طرح شکایات و مذاکره بر سر برخورد با دستبرد به آراء مردم، به اقداماتی از قبیل سرکوب اعتراضات مردم پایان داده شود. بازداشت ها متوقف و بازداشت شدگان آزاد شوند. قبل از همه عوامل حمله به خوابگاه های دانشجویان و مسئولین شلیک به سوی مردم شناسائی، بازداشت و محاکمه شوند. تا زمانی که هنوز حضور نظامیان، چاقوکشان و اوباش در خیابان ها برقرار است؛ سایت ها و مجاری خبررسانی مسدود و امکانات ارتباطی مردم هم چنان محدود است؛ بازداشت ها هم چنان ادامه دارند و پورش به دانشجویان در دانشگاه های مختلف تشدید می شود، و مهم تر از همه ایادی دولتی متهم به سرقت آراء مردم هم چنان بر سر کارند؛ عقب نشینی آقایان فقط تلاش دیگری برای فوت وقت و خرید زمان برای تدارک سرکوب شدیدتر است.