حمیدرضا محمدی به برنامه «نیوزآور» بی‌بی‌سی گفت: «من هر روز منتظر بدترین تماس تلفنی ممکن هستم. شکی ندارم که رژیم تصمیم گرفته است از شر افرادی مانند نرگس و دیگر فعالان خلاص شود.»
آقای محمدی گفت که زندانیان سیاسی در ایران از بی‌توجهی عمدی حکومت در رنجند: «به نظر می‌رسد که رژیم تصمیم گرفته است که مردم را در زندان به حال خود رها کند تا بمیرند، حتی زندانیانی هم که شناخته شده نیستند را اعدام می‌کنند. زندانیان شناخته‌شده در شرایطی نگهداری می‌شوند که در اثر بیماری‌های قلبی یا سایر جراحات بمیرند. خود رژیم، پزشکان و دادستان‌ها، همه می‌دانند که نرگس در حال مرگ است. با وجود همه اینها، مانع کمک‌های پزشکی مورد نیازش می‌شوند.»

رئیس کمیته نوبل، یورگن واتنه فریدنس، خواستار «انتقال فوری» نرگس محمدی، برنده ایرانی جایزه صلح نوبل که در زندان به سر می‌برد، به پایتخت شد. او در گفت‌وگو با خبرگزاری فرانسه (AFP) گفت: «بدون چنین درمانی، جان او همچنان در خطر است.» وی تأکید کرد که محمدی باید فوراً به تیم پزشکی خود در تهران سپرده شود.
بر اساس گزارش حامیان محمدی، او روز جمعه «پس از وخامت فاجعه‌بار وضعیت جسمانی‌اش» به بیمارستان منتقل شده است. بنیاد نرگس محمدی اعلام کرد که این فعال ۵۴ ساله به‌طور اضطراری به بیمارستانی در زنجان منتقل شده است. پیش از آن، از جمله «دو مورد از دست دادن کامل هوشیاری و مشکلات جدی قلبی» برای او رخ داده بود.

خاورمیانه در نقطه عطفی قرار دارد. ایران مدت هاست اصرار دارد که تمایلی به توسعه زرادخانه هسته ای ندارد. رهبر پیشین آن، علی خامنه ای، حتی حکم مذهبی (فتوا) علیه این کار صادر کرده بود. اما اگرچه عباس عراقچی، وزیر امور خارجه ایران، مرتبا اعلام می کند که ایران صنعت هسته ای خود را گسترش نخواهد داد، اما، فتوا همراه با رهبر پیشین مرده است و با توجه به درگیری اخیر، رهبری جدید ایران بدون شک تحت فشار شدید داخلی برای ایجاد بازدارندگی هسته ای قرار خواهد گرفت. اگر چنین شود، جهان با تهدیدی بسیار پیچیده برای صلح مواجه خواهد شد.

در برابر این روند هولناک، جامعه‌ی سیاسی و نیروهای مدافع حقوق بشر در ایران باید با صدایی رسا و متحد، در برابر این وحشیگری‌ها بایستند و مبارزه علیه اعدام، زندان و سرکوب را به یک اولویت فوری و جدی بدل کنند. هر اعدام، حکومت را در تهاجم به حق حیات هارتر، و سکوت، راه را برای تکرار این فجایع هموارتر می‌کند. امروز زمان آن است که با همبستگی و پایداری، در برابر چرخه‌ی مرگ ایستادگی کنیم و از حق زندگی انسان‌ها دفاع کنیم.
حزب چپ ایران از نهادهای مدنی و تشکل‌های حقوق بشری و احزاب و سازمان‌های سیاسی می‌خواهد تابو‌ی اجتناب از کنار هم قرار گرفتن را بشکنند و برای عقب نشاندن حکومت مستبد جمهوری اسلامی دست به رایزنی و اقدام مشترک بزنند. بدون همبستگی مخالفان اعدام و زندان چرخه‌ی مرگ تداوم یافته هر روز می‌بایست شاهده به دار آویختن انسان‌های بیشتری باشیم.

این روزها جنگ در خلیج فارس با جنگ اقتصادی وسیع‌تری در سیستم جهانی سرمایه گره خورده و تضادهای درونی این سیستم را اندکی بیشتر جلو صحنه آورده است. سیستمِ خودگسترنده‌ی «سرمایه» از آنجا که جهانی و فراملی است، وقتی با نظم سیاسی «دولت‌های ملی» روبرو می‌شود، تعادل‌اش را از دست می‌دهد و نیاز به دستکاری و مهندسی پیدا می‌کند.

در عرصه سیاست خارجی نیز الگوی فرساینده‌ی «امید، تعلیق، بن‌بست» همچنان تکرار می‌شود. گفت‌وگوهای ایران و ایالات متحده، به‌جای حرکت به‌سوی یک توافق پایدار، به مسیر تفاهم‌های موقت و شکننده سوق یافته‌اند. اختلافات بنیادین همچنان پابرجاست: از یک‌سو، واشنگتن بر اولویت مسئله هسته‌ای تأکید دارد و از سوی دیگر، تهران تلاش می‌کند ابتدا تنش‌های منطقه‌ای، به‌ویژه در خلیج فارس و تنگه هرمز، مدیریت شود. رد شدن پیشنهاد اخیر ایران درباره بازگشایی مسیر کشتیرانی در ازای تعلیق مذاکرات هسته‌ای، بار دیگر نشان داد که دو طرف نه به مصالحه‌ای واقعی نزدیک شده‌اند و نه چشم‌اندازی روشن برای خروج از بن‌بست دارند.

این پیکره در اندازه واقعی انسان ساخته شده و پرچمی را حمل می‌کند که در صورتش می‌وزد؛ با این حال، بی‌وقفه به مسیر خود ادامه می‌دهد—مستقیم به سوی یک پرتگاه. در مرکز لندن، این مجسمه ناگهان و به‌گونه‌ای غیرمنتظره ظاهر شده است. امضای روی پایه: بنکسی. این هنرمند بریتانیایی اکنون در حساب اینستاگرام خود ویدیویی منتشر کرده که ظاهراً نشان می‌دهد چگونه این مجسمه نصب شده است. بنکسی معمولاً با چنین پست‌هایی مالکیت آثار ناگهانی خود را تأیید می‌کند. او در گذشته نیز بارها با اقدام‌های غافلگیرکننده، از جمله خلق آثار استریت‌آرت بر دیوارها، توجه‌ها را جلب کرده بود.

لحظاتی تاریخی وجود دارند که در آن‌ها درمی‌یابیم اتفاقی مهم در حال رخ دادن است. و با این حال، سال‌ها بعد از تحولاتی شگفت‌زده می‌شویم که حتی نمی‌توانستیم آن‌ها را تصور کنیم. به‌عنوان نمونه، استقرار نیروهای آمریکایی در عربستان سعودی در سال ۱۹۹۱ در آغاز عملیات «طوفان صحرا» علیه عراق و رئیس‌جمهورش صدام حسین، که به دستور رئیس‌جمهور وقت آمریکا، جورج بوش پدر، انجام شد. می‌شد حدس زد که این جنگ رویدادی سرنوشت‌ساز خواهد بود.

آَرشیو اخبار امروز >>

به بیمارستان شیر و خورشید که رسیدم تازه متوجه شدم چقدر زخمی در آنجا است. مرد نسبتاً چاقی که اغلب روزها در کلوب اتحادیه می‌آمد و آماده‌ی هر خدمتی بود، روی موزائیک اطاق انتظار، افتاده بود. زنی بر بالینش نشسته بود و چادر نمازش را روی سینه‌ی لخت او فشار می‌داد. وقتی چادر نماز را برداشت، دیدم که گلوله پستانش را بریده. چشمش را باز کرد و وقتی مرا دید با لهجه‌ی کرمانشاهی گفت: «این هم به خاطر تو، این هم به خاطر آزادی»! بغض گلویم را گرفت و متوجه شدم که نگاه زن با سرزنشی گزنده، متوجه من است. لبخند سردی زدم و به کمک راننده‌ی سرهنگ، خودم را به اطاق پانسمان رساندم. پرستاری صورت و شانه‌ام را پانسمان کرد.

از همان نخستین روزِ جنگِ خانمان‌سوزِ عراق، امام زمان، حاج روح‌الله خمینی، آن را «فوزی عظیم و نعمتی بزرگ» اعلام کرد. ندانم‌کاری‌های حکومتی و بی‌سروسامانیِ ارتشِ کلاسیک، مرزهای غربی و جنوب‌غربی کشور را به‌آسانی در اختیار نیروهای عراقی قرار داد. آسمان ایران برای جنگنده‌های عراقی شده بود مثل خیابان معروف «شانزلیزه» پاریس برای گردشگران؛ هرگاه می‌خواستند می‌آمدند و می‌رفتند و، البته، ویرانی به‌جا می‌گذاشتند.

جمهوری اسلامی در یکی از عمیق‌ترین دوره‌های فرسایش خود قرار گرفته است. بحران کنونی ایران را نمی‌توان به چند شاخص اقتصادی، چند رخداد امنیتی یا چند موج اعتراضی تقلیل داد. آنچه در برابر ما قرار دارد، یک بحران ساختاریِ درهم‌تنیده است که هم‌زمان اقتصاد، سیاست خارجی، حکمرانی داخلی و نظم اجتماعی را فرسوده می‌کند. نشانه‌های این بحران در همه‌جا قابل مشاهده‌اند: سقوط مستمر ارزش پول ملی، تورم مزمن، گسترش فقر و بی‌ثباتی معیشتی، افزایش سرکوب و اعدام، انسداد در سیاست خارجی، و گسترش منطق امنیتی در همه ساحت‌های تصمیم‌گیری. نتیجه این وضعیت، نه تنها تضعیف دولت، بلکه تحلیل رفتن ظرفیت جامعه برای برنامه‌ریزی، اعتماد و آینده‌سازی است.

اگر نیک بنگریم سیاست‌های ضد آمریکایی جمهوری اسلامی موجب تقویت و موقعیت اسرائیل در منطقه شد. آمریکا با قدرتی که داشت دست و پای جمهوری اسلامی را در منطقه آسیای میانه و قفقاز قطع کرد. روسیه هم از چماق آمریکا استفاده کرد و نگذاشت ایران منافع خود را در منطقه دنبال کند. در واقع به نفع روسیه و ترکیه نبود که ایران در قفقاز موقعیت طبیعی خود را پیدا کند. اگر ایران با آمریکا دشمنی نمی‌کرد روسیه و ترکیه به آن شکل نمی‌توانستند در این منطقه با ایران مقابله کنند و طرف دیگر اسرائیل هم تا این حد نمی توانست در جمهوری آذربایجان برای ایران مشکل درست کند.

در سرمایه‌داری امروز، تضاد طبقاتی دیگر در مواجههٔ یک طبقهٔ کارگر (تا حدی همگن) صنعتی با یک بلوک سلطه متشکل از بورژوازی، اشرافیت و خرده‌بورژوازی بروز نمی‌کند. حتی در مراکز سرمایه‌داری، انباشت سرمایه ـ با پشتیبانی راهبردهای سیاسی نئولیبرالیسم (یعنی مقررات‌زدایی و انعطاف‌پذیری) ـ به‌طور مداوم به بی‌ثبات‌سازی شرایط کار و حذف بخش فزاینده‌ای از جمعیت (به‌ویژه جوانان) منجر می‌شود؛ بخشی که دیگر به‌عنوان ارتش ذخیرهٔ بازار کار عمل نمی‌کند، بلکه گروهی رو به رشد از «سَربارانِ» اجتماعی را تشکیل می‌دهد که به کمک‌های دولتی یا کار غیررسمی ـ شامل جرم و دیگر اشکال بازتولید خارج از هنجار ـ وابسته‌اند.

جنگ ، اساسا و بر مبنای تعریف متعارف, برآمد تفاوت های بین دو یا چند نیروی متخاصم است که هدفش پایان دادن به اختلافات ایدئولوژیکی، سیاسی، اقتصادی و یا جغرافیایی است که به شکلی سازمان یافته و با استفاده از گزینه نظامی بین نیرو های در گیر رخ میدهد. در عین حال هم گفته میشود که آغاز جنگ هدفمند است اما پایانش ناروشن. خب این تعریف اگر چه در ظاهر صورتی قابل فهم دارد، اما در واقع توجیهی است برای کشتار قانونی و ویرانگری های غیر قابل ترمیم.

البته دشمنی با مسلمانان، حملات، توهین‌ها، تبعیض و خشونت وجود دارد—انکار این واقعیت نادانی است. اما هر نقدی، هر کاریکاتوری و هر شوخی بدی حمله محسوب نمی‌شود. من مدافع کاریکاتورهای محمد نیستم، اما طرفدار برخوردی اساساً محترمانه میان انسان‌ها هستم. گاهی شوخی درباره ادیان را زننده می‌دانم، اما باید مجاز باشد. می‌توان شوخی‌ای را بی‌مزه یا بی‌سلیقه دانست و در عین حال از حق بیان آن دفاع کرد—در همین‌جا بلوغ یک جامعه آزاد آشکار می‌شود.

خسارات جانبی» اصطلاحی است برای پیامدهای ناخواسته یا نسنجیده‌ی یک جنگ. حمله‌ی ایالات متحده و اسرائیل به ایران چنین پیامدهایی را در سراسر جهان برجای گذاشته است: این جنگ گرسنگی را در کشورهای دوردست تشدید می‌کند، وفاداری‌های سیاسی را درهم می‌شکند و وفاداری‌های تازه‌ای می‌آفریند. برای برخی کشورها سود اقتصادی دارد و به بسیاری دیگر زیان می‌رساند. اما شاید دو شگفتی نیز به همراه داشته باشد: یکی در حقوق بین‌الملل و دیگری در حوزه‌ی حفاظت از اقلیم.

در چند دهه گذشته، تحریم‌های اقتصادی به‌عنوان ابزاری برای اعمال فشار، تغییر سیاست‌ها، تضعیف یا تنبیه کشورها و افراد، با روایت‌های گوناگون به‌صورت یک‌جانبه یا چند جانبه از جمله از سوی شورای امنیت سازمان ملل به‌کار گرفته شده‌اند. یکی از رایج‌ترین و عامه‌پسندترین روایت‌ها آن است که تحریم‌ها با اعمال «فشار حداکثری» بر دولت‌ها و رهبران، آن‌ها را وادار به تغییر رفتار می‌کنند؛ بی‌آنکه به پیامدهای گسترده و اغلب مخرب این سیاست‌ها بر اکثریت جامعه‌ ای که توسط این دولت ها اداره میشوند، پرداخته شود. معمولاً اکثریت مردم این کشورها نقشی در تصمیم‌گیری‌های کلان سیاسی و روابط خارجی ندارد.

ايران امروز در لحظه‌ای قرار دارد كه در آن بحران‌های گوناگون ديگر جدا از هم عمل نمی‌كنند. بحران معیشت، فرسايش پايه‌های اجتماعی اقتدار، انسداد سياسی، تشديد سركوب، مسئلۀ زندانيان سياسی، تهديد خارجی، شكاف‌های درونی حاكميت و فشار اجتماعی از پايين درهم تنيده شده‌اند. چنين وضعيتی را نه با خوش بينی ساده می‌توان فهميد و نه با بدبينی فلج كننده. مسئله اصلی، پيشگويي آينده نيست؛ مسئله، شناخت وضعيت مشخص و فهم نيروها، تضادها و امكان‌هایی است كه در دل واقعيت عمل می‌كنند.

آَرشیو سياسی >>

در پی‌آمد تهاجم آمریکا و اسرائیل به ایران، برخی تحلیل‌ها از شکل‌گیری یک آرایش تازه در قدرت سیاسی و اقتصادی خبر می‌دهند؛ آرایشی که در آن نهادهای ولایی و به‌ویژه سپاه پاسداران، نه‌تنها تضعیف نشده‌اند بلکه به‌گفته برخی اقتصاددانان، از این جنگ سود برده‌اند. مهرداد وهابی، استاد اقتصاد، در گفت‌وگو با رادیو زمانه به کالبدشکافی مفهوم «انفال» در اقتصاد سیاسی ایران می‌پردازد. او معتقد است برخلاف تصور عمومی، تنش‌های نظامی اخیر نه‌تنها هسته سخت قدرت را تضعیف نکرده، بلکه با ایجاد یک «مدار مستقل اقتصادی»، باعث فربه‌تر شدن نهادهای ولایی و سپاه پاسداران در مقابل دولت رسمی و رو به افولِ مسعود پزشکیان شده است.

آَرشیو مصاحبه >>

روابط اسرائیل با اوکراین و رئیس جمهور آن، ولادیمیر زلنسکی، از زمان آغاز اشغال روسیه پیچیده شده است. اسرائیل به جای ایستادن در کنار کشوری که برای آزادی خود می‌جنگد، استدلال کرد که باید روابط خوب خود را با هر دو طرف حفظ کند. خالی از طنز نیست که نفتالی بنت حتی سعی کرد بین دو طرف میانجیگری کند. برای چه؟ فقط برای اینکه بتوانیم بدون مانع به بمباران سوریه ادامه دهیم، که گویا هدفی ارزشمند است؟ اسرائیل بیچاره، تنها کشوری که منافع متناقض دارد.

برای او سفیدپوستان «شیطان» بودند و خشونت را راهکاری مناسب برای مقابله با سرکوب سیاه‌پوستان در ایالات متحده می‌دانست. مالکوم ایکس تا امروز یکی از چهره‌های نمادین جنبش حقوق مدنی سیاهان به شمار می‌رود. او از جامعه آمریکا می‌پرسید: «فکر می‌کنید شما پس از ۴۰۰ سال برده‌داری، با قوانین جیم کرو و لینچ، چه می‌کردید؟ آیا واقعاً بدون خشونت واکنش نشان می‌دادید؟»

کارشناسان هشدار می‌دهند که در شهر الفاشر در منطقه بحران‌زده دارفور سودان، ممکن است در ماه اکتبر گذشته حدود ۷۰ هزار نفر کشته شده باشند. یکی از محققان سازمان ملل نشانه‌های آشکاری از یک نسل‌کشی را می‌بیند. انگشتان او تا حد استخوان لاغر شده‌اند. حلقه‌ای که با اضطراب با آن بازی می‌کند، در دستش لق شده است. «حساینا»—نام مستعاری که این زن ۴۵ ساله سودانی به دلایل امنیتی برای خود برگزیده—از نظر جسمی و روحی به‌شدت آسیب دیده است.

آَرشیو بين الملل >>

بادِ سرگردانم و
صحرا به صحرا می‌روم
آمدم از ناکجا و
از این‌جا می‌روم

ازکدامین سو میایی...
نغمه ها زحنجرهِ شقایق ها
بلند میاید
کلماتی
بسانِ گنجینه اسرارِ ماه،
بر آسمان می نشیند

ميوه نيستم كه بگندم
يا كالا كه بپوسم.
من, محصولِ كارِ خويشتنم.

مورچه نيستم كه به صف روم
يا كاربافك كه تنها تَنم.
من, آبستنِ جمعِ خويشتنم.

چه کسی می‌گوید
زیر پایت خالی است
شهر را ساخته‌ای

خیره سر !
تکیه گاهت
عالی است

کتاب مسئله اسپینوزا نوشته اروین یالوم (۲۰۱۲) یک رمان فلسفی-روان‌شناختی است که تاریخ، فلسفه و روانکاوی را با هم ترکیب می‌کند. این رمان به‌طور موازی زندگی دو شخصیت تاریخی بسیار متفاوت را روایت می‌کند: باروخ اسپینوزا (۱۶۳۲–۱۶۷۷)، فیلسوف یهودی-هلندی عصر روشنگری. و آلفرد روزنبرگ، یکی از مهم‌ترین ایدئولوگ‌های ناسیونال‌سوسیالیسم (نازیسم).

چهل و سومین دوره‌ جشنواره جهانی فیلم زنان دورتموند ـ کلن که از ۲۲ آوریل در شهر کلن آلمان آغاز شد، پس از ۵ روز با دادن جایزه‌ی اصلی خود به فیلم «خدا کمک نخواهد کرد»، ساخته کارگردان کروآسی، هانا جوشیج به پایان رسید. در این دوره بیش از ۹۰ فیلم به نمایش درآمد که با نشست‌های گوناگون درباره‌ی موضوع‌های فنی و سینمایی، هم‌چنین برگزاری کارگاه‌های آموزشی و تجربی فیلم همراه بود. هشت فیلم بلند مستقل اول یا دوم از جمله از کشورهای آلمان، اکوادور، اتریش، اسلواکی، ایالات متحده، بریتانیای کبیر، کنیا، کرواسی و هند برای دریافت جایزه‌‌ای ده هزار یورویی با هم رقابت کردند. اغلب فیلم‌های بخش‌های ده‌گانه این فستیوال، تصویرگر سفری کاشفانه به دوردست‌ترین گوشه‌های این سرزمین‌ها بود.

در سال ۱۹۶۲ در زوریخ نمایشی برای نخستین‌بار اجرا شد که همه‌ی جنگ‌های پیشین را همچون پیش‌درآمدهایی برای آخرین نبرد جلوه می‌داد: در آن زمان خطر جنگ هسته‌ای میان دو ابرقدرت، ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی، در کمین بود. در این اثر تعیین‌کننده درباره‌ی وضعیت جهان، حتی یک گلوله شلیک نمی‌شود و هیچ بمبی منفجر نمی‌گردد. تنها سه پرستار به‌طور بی‌سر و صدا خفه می‌شوند. محل وقوع داستان، آسایشگاهی خصوصی در کنار دریاچه‌ای آلپی است. سکوت این نمایش، که در آن زمان به موفقیتی جهانی دست یافت، در واقع همان عنصر تهدیدکننده‌ی اصلی است: سکوتی پیش از آخرالزمان.

به خواستگاری لعیا، دختر حاج علی رفتم، دختره‌ی بی‌حیا نه برد و نه آورد، گفت: من را به طالب کل، پسر کدخدا بدین، خودکشی می‌کنم. رفتم در خانه‌ی حج حجت، ربابه، دخترش گفت: مردن بهتر از زن طالب کل شدن است. رفتم در خانه حج اصغر، دخترش مریم، اصلا خودش را نشان نداد. مادرش گفت: ما زیر منت خانواده کدخدائیم، دختره ی ورپریده فرار می‌کنه، از دست ما هم کاری ور‌نمیاد. »

کمال رفعت صفائی، یکی از چهره‌های درخشان شعر معاصر ایران در آغاز جوانی و در اوج شکوفائی، در انزوایِ تبعید، در اتاقکی پر از دارو و دلتنگی، با درد و رنجی مداوم و جانکاه، آرام آرام تکیده و تکیده‌تر شد و پس از سه سال مقاومت در برابر بیماری سرطان، سرانجام در تابستان سال ۱۹۹۴ میلادی از پای در آمد و چشم بر جهان ما فرو بست.  [نظرات 1]

او در آلمان نیز به‌عنوان صدایی مهم در ادبیات کودک و نوجوان شناخته می‌شود. با طنز فراوان و زبانی روزمره و اصیل، به خوانندگان جوان، نژادپرستی ساختاری و تبعیض را نزدیک می‌کند. رینولدز در حال تور کتاب‌خوانی است و پس از این مصاحبه از رمان تازه‌اش «۲۴ ثانیه از حالا» خواهد خواند. او زیاد درباره‌ی جت‌لگ خود و سختی پیدا کردن قهوه‌ی خوب در آلمان صحبت می‌کند، اما با این حال به‌طرز شگفت‌آوری سرحال و صمیمی است.

آَرشیو فرهنگ و ادب >>

شبکه گسترده سرکوب مزد اعم از حکومت و کارفرمایان رانتی با همسویی نهادهای سرکوبگر امنیتی و حراستی، شیوه مبارزه و فعالیت ما فرودستان را بسیار پیچیده‌تر و سخت‌تر کرده و متحمل هزینه‌هایی چون دستگیری و زندان، اخراج و تهدید شده‌ایم و دقیقا به همین دلیل است که حمایت و همکاری همه‌جانبه بخش‌های مختلف طبقه‌ی کلان کارگران از جمله زنان، امری ضروری و این زمانی و بی‌نهایت فوری است. هر چه پراکنده‌تر باشیم، عوارض ناشی از خشونت‌های ساختار سرمایه/مردسالار شدیدتر خواهد شد. صدای یکدیگر باشیم تا خفه‌امان نکنند. اول ماه مه تمدید و تاکید بر مبارزه همبسته ما در مقابله با بهره‌کشی و خشونت سیستماتیک حکومت و جهان سرمایه‌داری است.

رانده شدن زنان کارگر از بازار کار، افت شدید معیشت خانوار و گسترش فقر مطلق را به همراه داشته است. بازگشت ناخواسته بسیاری از آنان به کار خانگی بدون درآمد، استقلال اقتصادی زنان را کاهش داده و وابستگی اقتصادی آنان را افزایش داده است. این وضعیت، زمینه‌ ساز تشدید خشونت اقتصادی، جنسی و جنسیتی در خانواده‌ها شده است.
هم ‌زمان، کیفیت زندگی کودکان نیز به شدت آسیب دیده است؛ فقر آموزشی، تغذیه ناکافی، ترک تحصیل، فشارهای روانی و افزایش احتمال ازدواج اجباری و زودهنگام دختران، بخشی از پیامدهای مستقیم این بحران است. فروپاشی زیرساخت‌های اقتصادی، نابودی خدمات عمومی و افزایش ناامنی اجتماعی، زنان کارگر و زحمتکش را در موقعیت‌هایی بسیار شکننده ‌تر قرار داده است.

زنانی که در اقتصاد غیررسمی نقش دارند، از نخستین قربانیان این وضعیت هستند؛ زیرا با از دست دادن دسترسی به بازارها و شبکه‌های حمایتی، منابع معیشت خود را از دست می‌دهند. بنابراین، هرگونه تحلیل از پیامدهای جنگ، بدون توجه به نقش حیاتی اینترنت و فرایندهای قطع آن در معیشت زنان در بخش اقتصاد غیررسمی، ناقص خواهد بود. بازگرداندن دسترسی آزاد و پایدار به اینترنت نه‌تنها یک ضرورت فناورانه، بلکه بخشی اساسی از حفاظت از حقوق بشر، کرامت انسانی و امکان بازسازی زندگی‌های ازهم‌گسیخته است.

آَرشیو زنان >>

در حالی که این دادخواست در آستانه‌ی آتش بس دو هفته‌ای پیشنهاد شده از سوی رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا تهیه و پراکنده گشته، اما جمهوری اسلامی ایران همچنان به اعدام زندانیان سیاسی – عقیدتی ادامه داده است؛ حتا در ابعادی گسترده تر از پیش. شماری از اعدام شدگان این دوره، زندانیان چندین و چند ساله‌ی جمهوری اسلامی بوده ‌اند که هیچ گونه مشارکتی در برآمد توده‌ای دی ماه ۱۴۰۴ نداشته‌اند. شماری از آنان نیز در این روزها به اتهام واهی « جاسوسی برای دشمن» اعدام شده‌اند، بدون رعایت اصول ابتدایی آيین دادرسی و برپایی دادگاهی علنی. هم از این روست که اعزام هيئتی با صلاحیت از سوی سازمان‌های حقوق بشری با اعتبار به ایران، بیش از هر زمان ضروری ست.

حکم اعدام ساسان آزادوار جونقانی، ورزشکار ۲۱ ساله ساکن اصفهان، که در جریان اعتراضات سراسری دی‌ماه سال گذشته بازداشت شده بود، بامداد امروز پنجشنبه ۱۰ اردیبهشت‌ماه در زندان دستگرد اصفهان به اجرا درآمد. یک منبع نزدیک به خانواده این زندانی سیاسی در گفت‌وگو با هرانا اعلام کرد که در مراسم خاکسپاری او، تنها به ۱۰ نفر از بستگانش اجازه حضور داده شد. به گفته این منبع، مراسم ظهر امروز در فضایی امنیتی برگزار و پیکر وی به خاک سپرده شد.

ایرایی و اسداللهی در مراسم سالانه‌ی جایزه‌ی ادبی انجمن قلم آمریکا در تاریخ ۱۴ مه ۲۰۲۶ در موزه‌ی تاریخ طبیعی آمریکا در نیویورک مورد تقدیر قرار خواهند گرفت. جایزه‌ی آزادی قلم بربی(۱)، که با حمایت پیتر و پاملا بربی و بنیاد خیریه‌ی ادوین بربی هر سال اعطا می‌شود، به نویسندگانی تعلق می‌گیرد که در زمان انتخاب در زندان به سر می‌برند و به‌دلیل آزادی بیان مورد هدف قرار گرفته‌اند. از میان ۵۵ نویسنده‌ی زندانی که از سال ۱۹۸۷ تاکنون این جایزه را دریافت کرده‌اند، ۴۶ نفر با توجه به فشار و توجه بین‌المللی ناشی از این جایزه، آزاد شده‌اند.

آَرشیو حقوق بشر >>

بیماران مبتلا به دیابت در ایران این روزها، در حالی که بیش از یک ماه از حملات نظامی آمریکا و اسرائیل به ایران می‌گذرد، با شرایطی پیچیده و نگران‌کننده مواجه‌اند؛ وضعیتی که حاصل هم‌زمانی چند بحران در حوزه دارو، تجهیزات درمانی، اقتصاد سلامت و پوشش بیمه‌ای است. اگرچه مسئولان حوزه سلامت از پایداری ذخایر دارویی سخن می‌گویند، اما روایت‌های میدانی بیماران و فعالان حوزه دارو نشان می‌دهد دسترسی به اقلام حیاتی، به‌ویژه انسولین، با دشواری‌های جدی همراه شده است.

در آلمان، کلیساهای مسیحی یکی پس از دیگری بسته می‌شوند. در مقابل، ساختمان‌های مذهبی دیگر در حال افزایش‌اند. ادیان مهاجران از هند یا سوریه چهره شهرها را رنگارنگ‌تر کرده‌اند.
ارلانگن نمونه خوبی است. در این شهر ۱۱۹ هزار نفری در جنوب آلمان، در زمینه مذهب اتفاقات زیادی در جریان است. از جمله، برنامه‌ریزی برای ساخت یک کنیسه جدید در حال انجام است و ایالت بایرن زمینی در نزدیکی دانشگاه برای آن فراهم کرده است. دو مسجد بزرگ شهر نیز قصد توسعه دارند. همچنین در یکی از حومه‌ها، یک انجمن فعال زمینی خریده تا معبد شیوا–ویشنو برای هندوها بسازد.

یک درخت از جنس فولاد به‌جای چوب: در شهر تودینگهاوزن (استان نورتهایم)، سباستیان هارمس به‌عنوان نخستین فرد در آلمان یک «درخت بادی» راه‌اندازی کرده است. ۳۶ توربین کوچک در این سازه برق تولید می‌کنند — پروژه‌ای در مرز میان طراحی، فناوری و گذار انرژی.
هرکسی که از تودینگهاوزن عبور کند و از کنار باغ سباستیان هارمس بگذرد، تقریباً ناخودآگاه توقف می‌کند. چیزی که در آنجا به سمت آسمان قد کشیده، بیش از حد غیرعادی است: درختی فولادی به ارتفاع نزدیک به ۱۰ متر با «برگ‌های» سبزی که در باد می‌چرخند.

آَرشیو اجتماعی >>

در ایالات متحده، کارگران جوان در برابر کارهای ناپایدار و نابرابری اجتماعی سازمان‌دهی می‌شوند—و اتحادیه‌های کارگری را دوباره به‌عنوان یک نیروی سیاسی کشف می‌کنند.
یک اتاق زیرزمینی ساده در کتابخانهٔ «کنسینگتون»، محله‌ای متنوع از نظر قومی در بروکلین که حتی با وجود فاصلهٔ جغرافیایی ۲۰ کیلومتری با منهتن، از نظر احساسی بسیار دورتر به نظر می‌رسد. کف پوش از جنس لینولئوم، رنگ دیوارها ضدحریق، بدون پنجره. در یک روز بارانی شنبه، ۱۶ جوان—همگی زیر ۳۰ سال—دور سه میز بزرگ نشسته‌اند، دفترچه یادداشت در دست دارند و با دقت به یک موضوع که با استفاده از نرم‌افزار PowerPoint ارائهٔ می‌شود، گوش می‌دهند.

در سال ۲۰۰۳ میلادی سازمان جهانی کار پس از بررسی‌های بسیار ۲۸ آوریل را با هدف آگاهی رسانی در خصوص ایمنی و بهداشت کار و با تاکید بر پیشگیری از حوادث و بیماری‌ها در محل کار نامگذاری کرد. در واقع کارزاری بین المللی با هدف نشان دادن اهمیت ارتقای ایمنی محیط شغلی و تاثیر آن بر کاهش مرگ و میر ناشی از کار است. به این ترتیب دولت‌ها موظف به تدوین سیاست و برنامه‌ای سیستماتیک برای بازرسی اجرای انطباق قوانین و سیاست‌های ایمنی و بهداشتی شغلی هستند. پیش از این، این روز از سال ۱۹۹۶ توسط اتحادیه‌های کارگری در سراسر جهان به عنوان روز جهانی بزرگداشت کارگران کشته و زخمی شده گرامی داشته می‌شود.

آَرشیو کارگری >>

بشریت با نابالغی حیات خویش بر موانع زیستی و ساختاری ابرام ورزیده و ترس و رنج و ناکامی های متکاثر حیات را نهادینه ساخته است. براین اساس امید به عنوان یک توهم ذهنی با اتکای به صبر، قناعت، تاب آوری و تحمل رنج، این موانع زیستی را تداوم بخشیده است. در امید است که رنج کنونی تحمل شده و تحقق امیال و آرزوهای انسان به آینده موکول می شود. زیرا امید برخاسته از درون ساختاری است که با تمسک به کمبود تصنعی منابع، ناامنی مداوم ایجاد کرده؛ و با جنگ و خشونت بر حاکمیت سلطه و تعدی مهر تایید زده است.

در اصل، این زیست‌شناس ۸۴ ساله در این اثر جمع‌بندی‌ای از پژوهش‌های خود ارائه می‌دهد و بار دیگر بر دیدگاه‌های محوری‌اش درباره تکامل گیاهان و جانوران تأکید می‌کند. از نظر او، عامل تعیین‌کننده در تکامل، صرفاً ژن‌ها هستند. همه‌چیز از آن‌ها سرچشمه می‌گیرد و تاریخ تکامل در آن‌ها ذخیره شده است.
استخر ژنی یک گونه در طول نسل‌های بسیار به شکل کنونی خود رسیده است—عمدتاً از طریق فرایندی شبیه «پیکرتراشیِ غیرتصادفی». این پیکرتراش همان انتخاب طبیعی است.

ترس از آینده، نبود پاسخ به بحران‌های درهم‌تنیده‌ای که یکدیگر را تقویت می‌کنند، و نه‌تنها این‌ها بلکه رسانه‌های اجتماعی با منطق درونی‌شان که مدام تشنه‌ی تحریک و هیجان بیشتر است، باعث شده‌اند که به‌نظر برسد جریان پوپولیسم روزبه‌روز قوی‌تر می‌شود. مرزبندی، خشم و کینه به منبع قدرت تبدیل شده‌اند؛ منابعی که به‌ویژه، اما نه فقط، از سوی جناح راست به‌طور گسترده بهره‌برداری می‌شوند. وقتی تغییر به معنای تهدید تلقی شود و آینده بسته به نظر برسد، «استدلال بهتر» و گفت‌وگوی آزاد به معنای هابرماسی آن، هرچه کمتر اثرگذار می‌شوند.

آَرشیو انديشه >>

دکتر ای. سی. میلسپو از وزارت امور خارجه آمریکا از ایران بازدید کرد و امور مالی را نامرتب یافت. او چهار سال در تهران کار کرد. سپس در ۱۹۴۲ به دعوت مجلس سیزدهم ایران بازگشت. اصلاحات مالیاتی او فرودستان را هدف قرار داد تا پروژه راه‌آهن سراسری ایران را تأمین مالی کند. در بحبوحه رقابت‌های سیاسی در ایران و سیستم گسترده خودیها و رشوه‌خواری در میان بسیاری از سیاستمداران برجسته ایرانی- شغل او در ۱۹۴۵ پایان یافت.

یک هیئت مشترک اسپانیایی–مصری در جنوب قاهره کشفی غیرمعمول انجام داده است. در بقایای یک مومیایی در یک مجموعه آرامگاهی مربوط به دوره رومی، پاپیروسی حاوی متنی حماسی از هومر، یعنی «ایلیاد»، پیدا شده است.
در جریان کاوش‌های باستان‌شناسی دانشگاه بارسلونا و مؤسسه شرق باستان، در حدود ۱۹۰ کیلومتری جنوب قاهره، این کشف استثنایی انجام شد: مومیایی‌ای که قطعه‌ای پاپیروس با ابیاتی از سرود دوم «ایلیاد» را در خود جای داده بود؛ اثری که به هومر نسبت داده می‌شود.

شورش، به‌طرزی متناقص، با یک خاک‌سپاری دوباره آغاز شد. در ۶ اکتبر ۱۹۵۶، روز شنبه، بقایای پیکر لاسلو رایک، پس از بیرون آوردن از گوری بی‌حرمت در جنگلی نزدیک بوداپست، با مراسمی رسمی در گورستان مرکزی پایتخت مجارستان به خاک سپرده شد. هفت سال پیش از آن، این وزیر کشور مجارستان (در فاصله ۱۹۴۶ تا ۱۹۴۸) در جریان پاکسازی‌های استالینی اعدام شده بود.
با این حال، مراسم تشییع به یک تظاهرات گسترده ضدکمونیستی تبدیل شد. اعاده حیثیت این مقام کشته‌شده، برای ده‌ها هزار نفر نشانه‌ای از ضعف کل نظام بود – آنان این را فرصتی دیدند تا قدرت کمونیست‌های حاکم را که عموماً به‌عنوان سلطه‌ای بیگانه تلقی می‌شد، کنار بزنند.

آَرشیو تاريخ >>

او به‌خوبی می‌داند انسان‌ها تا چه اندازه قادر به ارتکاب فجایع‌اند. علی کرد است و موزه در منطقه خودمختار کردستان عراق، در چند کیلومتری حلبچه قرار دارد. در آنجا، نیروهای عراقی تحت فرمان صدام حسین در مارس ۱۹۸۸، در اواخر جنگ اول خلیج فارس، حمله‌ای شیمیایی علیه جمعیت کرد انجام دادند. تا پنج هزار نفر کشته شدند. هزاران نفر مجروح شدند. گاز خردل چشم‌ها، مجاری تنفسی و پوست را سوزاند. حتی سال‌ها بعد، در حلبچه شمار مبتلایان به سرطان و بیماری‌های قلبی به‌طور قابل توجهی بیش از میانگین بود. دهه‌ها بعد، میزان سقط جنین بسیار بیشتر از سایر نقاط کشور است و شمار زیادی از مردم از ناباروری رنج می‌برند.

سرنگونی حکومت ایران یکی از مهم‌ترین اهداف پیشمرگه‌هاست. جمعیت کرد در ایران نه‌تنها از سرکوب و خشونتی که همه مردم هر روز تجربه می‌کنند رنج می‌برند، بلکه با تبعیض خاص ضدکردی نیز مواجه‌اند.
و همان‌طور که گفتم، ایران حتی در آن سوی مرز، یعنی منطقه خودمختار کردستان، نیز حملات هوایی انجام می‌دهد. بنابراین خواست پایان این «رژیم ترور» و زندگی در صلح بسیار قوی است. پیشمرگه‌ها می‌دانند که این حکومت خودبه‌خود از بین نخواهد رفت.

آَرشیو ملی/قومی >>

هنگامیکه انقلاب کبیر سوسیالیستی اکتبر در سال ۱۹۱۷ به غرش در آمد، لنین از همین توده‌های کارگر و دهقان - مردمی شکنجه‌شده و تحقیرشده که از گرسنگی و بیماری جان خود را از دست داده بودند، مردمی که سال‌ها برای تغییر منتظر مانده بودند و سرانجام تصمیم به اقدام گرفته بودند - کمک گرفت. سخنان او نه در سالن‌ها و اتاق کارها، بلکه در روستاها، کارخانه‌ها و سربازخانه‌ها طنین‌انداز می‌شد، زیرا او به زبان کسانی گفتگو می‌کرد که ارزش یک تکه نان را می‌دانستند، کسانی که به یاد داشتند ترس از محاکمه به خاطر جرمی ناشی از فقر چگونه است، کسانی که رویای عدالت را نه به عنوان یک آرمان انتزاعی، بلکه به عنوان یک نیاز مبرم در سر می‌پروراندند.

هوای پاییزیِ ۱۹۷۶«لویی ویل» کنتاکی و تصویر فرهاد عزیز با آن پالتوی بلند خز، در حال قدم زدن کنار پارک محله‌ی قدیمی نزدیک دانشگاه، بار دیگر پیش چشمانم زنده شد؛ درست همان لحظه‌ای که خبر «پرواز» او را شنیدم. آن روز، فرهاد با اشتیاقی وصف‌ ناپذیر به دنیای پیچیده اما جذاب سیاست لبخند می‌زد. با هم از سیاست و زیست انسانی گفتیم و از دغدغه‌ی چگونه زیستن در دوران دانشجوییِ خارج از کشور (هرچند ما تقریباً هم سن بودیم ولی من مدتها پیش در گیر زندگی سیاسی شده بودم و از ماجراها اندکی با خبر بودم). آن زمان، شاید نخستین روزهای ورود او به دنیایی جدید بود؛ دنیایی که پیش از آمدن به لویی‌ ویل، حتی در تصورش هم نمی‌گنجید.

داستایفسکی یکی از نخستین کسانی بود که دولت شوروی بنای یادبودی برای او ساخت. این کار در قالب طرح به اصطلاح لنینیستی برای تبلیغات یادبودی و ماندگار (که مفهوم آن به ایده توماسو کامپانلا، نویسنده کتاب معروف "شهر خورشید" بازمی‌گردد) پیش‌بینی شده بود. در ۱۲ آوریل ۱۹۱۸، شورای کمیسرهای خلق فرمانی را "درباره بناهای یادبود جمهوری" پذیرفت و در ۳۰ ژوئیه ۱۹۱۸، فهرستی از چهره‌های تاریخی که قرار بود بناهای یادبود برای آنها ساخته شود، تایید شد.

آَرشیو گوناگون >>