وکیل نرگس محمدی‌، فعال حقوق بشر و برنده جایزه نوبل صلح در حساب کاربری خود در شبکه ایکس نوشت، موکلش به اتهام "اجتماع و تبانی" به شش سال حبس و از بابت "فعالیت تبلیغی" به یک سال و نیم حبس و به عنوان مجازات تکمیلی به دو سال ممنوعیت خروج از کشور و دو سال تبعید به شهرستان خوسف محکوم شده است.
به گفته او، خانم محمدی که سه روز پیش به دلیل وضعیت بد جسمانی به بیمارستان منتقل شده بود مجددا به بازداشتگاه بازگردانده شده است.

دوصد جان از ما گرفته شد؛ با گلوله، با فقر و با سرکوب، در امتداد یک منطق واحد؛ همان منطقی که آموزش را ناامن کرد، خیابان را به میدان تیر بدل ساخت و کودکی را جرم‌انگاری کرد. و پس از مرگ‌شان هم دست برنداشتند: نام‌ها را ممنوع کردند، خاکسپاری‌ها را بی‌صدا پیش بردند و حقیقت را انکار کردند. حذف، انکار و تحریف، ادامه‌ی همان سیاستی بود که پیش‌تر جان‌ها را گرفته بود.
ما این نام‌ها را می‌نویسیم تا آموزش از بی‌طرفیِ دروغین بیرون بیاید و جامعه بداند تا وقتی مرگ کودک بی‌هزینه است، هیچ نظم سیاسی‌ای مشروع نیست. این فهرست فقط برای سوگواری نیست؛ برای بیدار ماندن است، برای فراموش نکردن این حقیقت که کودک‌کشی، سیاست است.

بر پایه تازه‌ترین داده‌های تجمیعی هرانا تا پایان روز چهل‌ویکم از آغاز اعتراضات، مجموع رخدادهای اعتراضی ثبت‌شده ۶۷۵ مورد در ۲۱۰ شهر و ۳۱ استان گزارش شده است. در بخش جان‌باختگان، جمع کل کشته‌شده‌ها ۶۹۵۵ نفر اعلام شده که از این میان ۶۵۰۵ نفر در دسته «معترضان» ثبت شده‌اند؛ همچنین ۱۷۵ نفر کودک زیر ۱۸ سال، ۲۱۴ نفر نیروهای حکومتی و ۶۱ نفر در دسته «غیرنظامی-غیرمعترض» گزارش شده‌اند. در همین بازه، ۱۱۶۳۰ مورد همچنان در دست بررسی قرار دارد. در سایر شاخص‌ها، شمار مصدومان غیرنظامی ۱۱۰۲۱ نفر، مجموع بازداشت‌ها ۵۱۲۵۱ مورد، بازداشت دانشجو ۱۱۱ مورد، اعترافات اجباری ۳۱۱ مورد و احضارها ۱۱۰۴۸ مورد ثبت شده است.

این کشته‌سازی از نیروهای خودی، پروژه این‌هاست برای سرکوب. یعنی باید نیروی بسیجی کشته بشود باید نیروی انتظامی کشته بشود، مسجد آتش زده بشود، امامزاده آتش زده بشود، قرآن سوزانده بشود، همه این کارها بشود تا بتوان از نظر آن‌ها اغتشاش را سرکوب کرد. بنابراین من اصلا باورم نیست و باور نکردم که آن‌ها می‌گویند موساد و تیم‌های عملیاتی مثلا طرف مقابل این کارها را کرده. من می‌توانم باور کنم کسانی این کارها را کرده‌اند که می‌خواستند اغتشاشات را سرکوب کنند به قول خودشان.

گروه‌های هتاک و ناسزاگو مشروعیت نامشروع خود را نیز از راه همین چاقو و قمه و قداره به دست می‌آورند. آنان راه‌هایی از بی‌فرهنگی سیاسی را دوره می‌کنند که پهلوی اول و دوم نیز ضمن کودتاهای مکرر و بستن روزنامه‌ها، سندیکاها و احزاب سیاسی، تجربه‌ی کم نظیری از آن بر جای نهادند. بعدها روح‌الله خمینی و علی خامنه‌ای نیز چنین تجربه‌های ناصوابی از حذف نهادهای مدنی را به همه‌ی ارکان فرهنگ و سیاست گسترش دادند. اما اکنون گروه‌هایی از همان سلطنت‌طلبان دیروزی خودشان را وارث چنین اندیشه‌ی وامانده‌ای از تاریخ می‌خوانند؛ بدون این‌که هیچ تغییر امروزی در بطن و متن ذهنشان اتفاق بیفتد.

ما «جمعی از فدائیان خلق ایران - داخل کشور»، ضمن تلاش در راستای این راهبرد دمکراتیک، در ۵۵مین سالگرد حماسه‌ی باشکوه سیاهکل، این روز خجسته را به تمامی رفقای فدایی، مبارزین راه استقلال، آزادی، عدالت اجتماعی و سوسیالیسم شادباش می‌گوییم و یاد و خاطره تمامی جانباختگان را گرامی می‌داریم و در برابر خانواده‌های این جنبش و همه آنهایی که برای بهروزی کارگران و زحمتکشان و برای تحقق آزادی و عدالت اجتماعی تلاش کرده‌اند سر تعظیم فرود می‌آوریم.

چپ باید بتواند با تاکید بر آزادی های بی حصر و استثناء، دمکراسی برخاسته از پائین و پاسخگو به پائین، تاکید بر حق مردم برای تدوین قانون اساسی از طریق مجلس موسسان و تاسیس نظام پاسخگو به مردم، مبارزه برای برابر حقوقی زنان و مردان در همه عرصه ها، دفاع از حق تعیین سرنوشت ملیت ها و اتحاد داوطلبانه شان، مبارزه برای تامین اجتماعی فراگیر و همگانی با آموزش، بهداشت و درمان رایگان، مسکن اجتماعی و قابل پرداخت و تجدید سازمان اقتصاد در راستای منافع اکثریت مردم، برای ایجاد یک جبهه طبقاتی از میان نیروهای کار و زحمت، نقش سیاسی مؤثری در تحولات کشور ایفا کند. بر پایه چنین برنامه ای، مهمترین وظیفه چپ، سازماندهی پائین جامعه و ایجاد تشکل های خودسامان نیروهای کار و زحمت در تمامی ارکان جامعه از کارخانه، مدرسه، اداره تا محلات می باشد.

پنجاه‌وپنجمین دورهٔ جشنوارهٔ بین‌المللی فیلم روتردام (IFFR) از ۲۹ ژانویه تا ۸ فوریهٔ ۲۰۲۶ برگزار شد و سینمای ایران با مجموعه‌ای متنوع از فیلم‌های بلند و کوتاه، حضوری پررنگ و قابل‌توجه در این رویداد بین‌المللی داشت. آثار ایرانی این دوره با تمرکز بر تجربه‌های زیسته، تبعید، هویت، روابط انسانی و محدودیت‌های اجتماعی، تصویری معاصر و چندلایه از سینمای ایران ارائه کردند.
در این دوره، سُهَیلا گلستانی، فیلم‌ساز و بازیگر ایرانی که با نقش‌آفرینی در فیلم «دانهٔ انجیر معابد» (۲۰۲۴) ساختهٔ محمد رسول‌اف شناخته می‌شود، به‌عنوان عضو هیئت داوران جایزهٔ Tiger Award حضور داشت.

آَرشیو اخبار امروز >>

تاریخ به‌روشنی نشان می‌دهد که چرا این موضوع مهم و حیاتی است. زمانی که قدرت قابل تغییر نباشد و رنگ "جاودانگی" به خود بگیرد، پاسخ‌گویی از بین می‌رود. انتقاد به خیانت تعبیر می‌شود و هرگونه مخالفت، تهدید تلقی می‌گردد. به این ترتیب، قدرت به‌تدریج در دستان عده‌ای معدود متمرکز می‌شود. دقیقاً به همین شکل است که نظام‌های اقتدارگرا شکل می‌گیرند؛ فرقی نمی‌کند خود را پادشاهی، انقلابی، ایدئولوژیک یا مذهبی بنامند.

پنجاه و پنج سال از روزی که انقلابیون جان برکف در برابر رژیم دیکتاتوری پهلوی قد علم کردند تا ندای آزادی خواهی زحمتکشان ایران زمین را به گوش جهانیان برسانند، می گذرد .تیری که از سیاهکل شلیک شد بر قلب استبداد و دیکتاتوری محمدرضا شاه پهلوی نشست ، جنبشی که علی رغم تلاش های مذبوحانه ی ساواک و رژیم سفاک پهلوی و همیاران ریز و درشتش ، در جهت نابودی آن ، هنوز هم بر سر ایران زمین سایه افکنده است. تلاش یاوه سرایانی که به نام مورخ در بارگاه خمینی و خامنه ای در جهت مخدوش کردن افکار جوانان از اهداف مبارزه ی فدائیان ، هم به ثمر نرسید.

در اعتراضات دی‌ماه، از میان هزاران کشته، دست‌کم ۱۶۰ کودک و نوجوان جان باختند و شمار زیادی دیگر هنوز در بازداشت هستند. هر بار که این عدد تکرار می‌شود، انگار کسی تلاش می‌کند فاجعه را به چیزی قابل‌هضم تبدیل کند؛ یک گزارش، یک تیتر، یک آمار. اما این عدد آمار نیست. این عدد خون دارد، بوی خیابان می‌دهد، بوی دود و ترس، بوی بیمارستان و خانه‌هایی که درشان باز ماند، چون کسی برنگشت.

واقعه سیاهکل بدون زمینه های قبلی نمی توانست بوجود بیاید. دهه ١٣٤٠ در ایران با انسداد توسط سرکوب شدید همراه بود. پس از کودتای ٢٨ مرداد ١٣٣٢ و تثبیت قدرت حکومت پهلوی، فعالیت احزاب مستقل، به ویژه نیروهای چپ، با سرکوب گسترده مواجه شد. شکست راهکار‌های قانونی و مسالمت آمیز، بخشی از نیروهای سیاسی، خصوصا نسل جوان و دانشجویی را به این نتیجه رساند که تنها راه مقابله با حکومت سلطنتی شاه، مبارزه قهرآمیز است.

بیش از صد سال است که ایرانی ها با جدید هر چه بیشتر می‌خواهند به علوم، تکنولوژی، هنر، تفکر، فلسفه، و غیره جدید به‌دست آورند، شوربختانه در مراحل مختلف با چالش‌های آخرالزمانی عده مهجور و عقب افتاد روبرو بودند. در حال حاضر هم می‌بینیم که کوشش نسل های جدید در مقابل عقب افتاده‌ترین تفکر دنیا قرار گرفته و پاسخی خونبار دریافت کرد. پاسخی که در دنیای معاصر فقط در کشورهای دیکتاتوری دیده می‌شود. اما مبارزه مردم و جوانان با قدرت زیادی ادامه خواهد داشت، مبارزه‌ای‌ بین کهنه و نو مبارزه‌ای است بین تاریکی و روشنایی، مبارزه بین دیکتاتوری با استبداد فردی و دموکراسی و حکومت مردمی.

وجود حکومت سرکوبگر، رهبر غیرپاسخ‌گو و خودکامه در سیاست داخلی و خارجی متاسفانه واقعیت‌های تلخ در جامعه‌ی امروز ایران است، اما با در نظر گرفتن همین پیچیدگی‌ها و مؤلفه‌های واقعی و ثابت در شرایط کنونی هست که جامعه‌شناس، روشنفکر، سیاستمدار و فعال سیاسی می‌بایست راه‌حل ارائه دهند، نه اینکه بگویند راه‌حل، رفع علت‌ اصلی به هر طریق است. وجود دیکتاتور، حکومت حرف‌نشنو، معترضان خشمگین و نیروی به‌شدت سرکوبگر، همگی اجزای صحنه‌اند. هنرِ تحلیل، یافتن راه‌هایی است که در همین صحنه‌ی نامطلوب، کم‌هزینه‌ترین و کم‌خطرترین مسیرها را پیش پای جامعه بگذارد.

سه کشور سومالی، یمن و اتیوپی به‌رغمِ همه‌ی مسائل و موانعِ داخلی ناشی از توسعه‌نیافتگی در عرصه‌های مختلف، پتانسیلِ زیادی برای تحول داشتند، اما سیاست‌های قدرت‌های بزرگ استعماری و امپریالیستی، رقابت‌های این قدرت‌ها، جنگ سرد، و مداخله‌های کنونی منطقه‌ای، نه‌تنها موانع درونیِ تحول این کشورها را برطرف نکرد، بلکه آن‌ها را شدت بخشید. آن‌چه را که شاهد آن هستیم تشدید عقب‌ماندگی‌های اجتماعی، اقتصادی و سیاسی، قبیله‌گرایی و بنیاد‌گرایی مذهبی و جنگ‌های بی‌پایانِ داخلی است که شیرازه‌ی این کشور‌ها را از هم گسیخته است.

پذیرفتنِ گوناگونیِ صداها و راه‌ها، به معنای تن دادن به پراکندگی و انفعال نیست. درست در بزنگاه‌های سرنوشت ‌ساز تاریخ است که تفاوت‌ها باید آگاهانه کنار هم بنشینند و بر سر حداقل‌هایی مشترک، به پیوندی هدفمند برسند...ائتلاف ! اگر بر پایه شفافیت، صداقت و فهم متقابل شکل بگیرد، می‌تواند به نیرویی بدل شود که استخوانِ سختِ قدرت را ترک و راه گذار را می گشاید. اما این پیوند، تنها زمانی دوام می‌آورد که اختلاف‌ها به رسمیت شناخته شوند، نه آنکه زیر لایه‌ای از سکوت ، مصلحت یا سرکوب درونی دفن گردند.

اهرم انقلاب رنگی و رسانه ای برای کشوری به بزرگی و تنوع ایران کارساز نیست و با تبلیغات و رسانه می توان شور و حرکت برانگیخت ولی نمی توان به پیروزی رسید. تظاهرات خارج از کشور و مبارزه تبلیغاتی در رسانه های جمعی ولوو پرقدرت، جای حرکت و خیزش میلیونی مردم را نمی گیرد. برای تصرف قدرت و براندازی نیروهای فراوان سرکوبگر حضور میلیونی مردم لازم است که حکم و نظر نهایی خود را هم به رژیم و هم به نیروها و کشورهای خارجی که به دنبال منفعت‌های خود هستند دیکته کند.

در این چارچوب، مسئله نمایندگی‌های رسمی جمهوری اسلامی و نقش برخی دیپلمات‌ها به‌طور اجتناب‌ناپذیر در کانون توجه قرار می‌گیرد. شواهد و داده‌های موجود نشان داده‌اند که بخشی از فعالیت‌های امنیتی، اطلاعاتی و سرکوب فراملی جمهوری اسلامی نه در حاشیه، بلکه در ارتباط مستقیم یا غیرمستقیم با سفارتخانه‌ها، کنسولگری‌ها و زیرساخت‌های دیپلماتیک انجام شده است. این نمایندگی‌ها در موارد متعددی از کارکرد اصلی خود، یعنی تسهیل روابط مسالمت‌آمیز میان دولت‌ها، فاصله گرفته و به ابزارهایی برای تبلیغات سازمان‌یافته، هماهنگی فعالیت‌های امنیتی، اعمال فشار بر مخالفان و پیشبرد سیاست‌های سپاه پاسداران و نهادهای وابسته به آن تبدیل شده‌اند.

آَرشیو سياسی >>

در سمینار شانزدهم اتاق فکر چپ سبز، دکتر مهرداد درویش‌پور، استاد جامعه‌شناسی، به یکی از حیاتی‌ترین و بحث‌برانگیزترین موضوعات روز یعنی «نسبت جمهوری‌خواهان و مسئله جنگ» می‌پردازد. در فضای پس از سرکوب‌های خونین اخیر و در حالی که سایه جنگ بیش از هر زمان دیگری بر سر ایران سنگینی می‌کند، این گفتار به بررسی امکان‌سنجی راهکارهای دموکراتیک در برابر گزینه‌های ویرانگر می‌پردازد.

آَرشیو مصاحبه >>

یک منبع نزدیک به تلاش های آمریکا برای یافتن جایگزینی برای رژیم فعلی ایران به نشریه نشنال (در امارات) گفت که جرد کوشنر، داماد رئیس جمهور آمریکا، دونالد ترامپ، دارای نقش مهمی است ، او مشغول جمع آوری گروهی از رهبران تجاری ایرانی-آمریکایی است تا درباره تشکیل نوعی نهاد انتقالی برای کمک به حکومت آینده ایران، در صورت فروپاشی رژیم مشاوره دهند. در حلیکه کاخ سفید درباره این گزارش اظهار نظری نکرد، اما منبع دوم نیز گفت که آقای کوشنر درگیر برگزاری این گفتگو است.

رژیم ایران در اوایل ژانویه با خشونتی بی‌رحمانه اعتراض‌ها را سرکوب کرد. هزاران نفر کشته شدند. اکنون زندگی روزمره به‌تدریج بازمی‌گردد، اما مردم در نوعی بهت و انجماد روانی زندگی می‌کنند — بی‌آنکه امید چندانی به تغییر داشته باشند.
«یک کابوس — بدتر از یک کابوس»؛ زنی از جنوب کشور روزهای سرکوب خونین اعتراض‌ها در ایران در اوایل ژانویه را این‌گونه توصیف می‌کند. او در حالی که می‌خواهد مطمئن باشد شناسایی نمی‌شود، می‌گوید: «مثل یک فیلم آخرالزمانی بود.»

کتاب «اسرائیل مجاز به چه کارهایی است؟» که جدالی درباره وضعیت خاورمیانه است، قرار بود در قاهره معرفی شود. اما مقامات مداخله کردند. اتهام: نامشخص. اکنون خوانندگان در جهان عرب در پی ترجمه ممنوع‌شده‌اند — و ناتوانی هرگونه سانسور را آشکار می‌کنند.
پاییز گذشته کتاب « اسرائیل مجاز به چه کارهایی است؟» (انتشارات dtv) منتشر شد؛ گفت‌وگویی نامه‌نگارانه میان حامد عبدالصمد و فیلیپ پیمان انگل، با زیرعنوان «یک جدال». این کتاب وضعیت خاورمیانه پس از هفتم اکتبر و بحث‌هایی را بررسی می‌کند که پس از آن درباره یهودستیزی در آلمان شکل گرفت. عبدالصمد و پیمان انگل با وجود فاصله‌های بسیار، دوست‌اند؛ چنان‌که در پیشگفتار کتاب تأکید شده است.

آَرشیو بين الملل >>

در مرکز کهریزک
به دنبال گمشدگان خود می‌گردیم.
آنها را در کیسه‌های خونین گذاشتته‌اند.
به تک تک چهره‌هاشان نگاه میکنیم.
پدری پسر خود را می‌خواند
و چونان میشی که بره‌اش را میجوید
نومیدانه می‌خروشد.

واقعیت‌های زندگی، آن‌گونه که هستند، سال‌هاست پشت پرده‌های ضخیم دروغ پنهان شده‌اند؛
پرده‌هایی که نه‌فقط سیاستمداران، بلکه بسیاری از میلیاردها با وسواس از آن محافظت کرده‌اند.
زندگی‌ای که در ظاهر عادی به‌نظر می‌رسد، اما در رفتار و کردار صاحبان قدرت، هیچ نشانی از عادی‌بودن ندارد.

لیلا سلیمانی در سال ۲۰۱۴ ناگهان ظهور کرد؛ با زبانی شفاف، خشن، تقریباً نفس‌بُر و در عین حال تکان‌دهنده؛ زبانی که خیلی زود لحن کاملاً شخصی و منحصربه‌فرد خود را یافت. او همچنین با انتخاب موضوعی جلب توجه کرد که برخلاف انتظارها بود. این نویسنده‌ی جوان فرانسوی–مراکشی در نخستین رمان خود، «همه‌چیز را از دست دادن»، درباره‌ی زنی مبتلا به اعتیاد جنسی نوشت؛ زنی که گویی نمی‌تواند جز این باشد که مدام خود را در معرض دیگران بگذارد و فرسوده کند، به خود آسیب بزند و بگذارد به او آسیب بزنند؛ بی‌قرار و رانده‌شده، که با مردان بسیاری هم‌خوابگی دارد، در حالی که هم‌زمان زندگی‌ای بورژوایی دارد: در پاریس به‌عنوان روزنامه‌نگار کار می‌کند، با پزشکی ازدواج کرده که از نیمفومانیا‌ی او بی‌خبر است و با او پسری خردسال دارد.

این جماعت شاید هنوز نمی‌دانند که در همه جای دنیا، از دوران برده داری، تا بزرگ مالکی و سرمایه‌داری، اگر چه روشنفکرهای مترقی در انقلاب‌ها نقش داشته‌اند، ولی در نهایت مردم، «توده‌ها» انقلاب کرده‌اند و در همۀ این انقلاب‌ها کسانی تأثیر‌ گذار بوده‌‌ و مسیر آن را تعیین کرده‌اند که رابطۀ تنگاتنگی با توده‌ها و طبقۀ کارگر و زحمتکش داشته‌اند و یا به تعبیر جامعه شناس‌ها هژمونی داشته‌اند.

_ روزگاری یه دختر فقیر بود، به همون اندازه که زیبا بود، خوبم بود و تو یه خونه ی تو جنگل، با نامادری بدجنسش زندگی می کرد.
_ جنگل؟منظورم از جنگل توگذشته ست، تمومشو تو این مناطق داشته م. امروزا تصویر درستی از جامعه ی ما نیست. بگذار برای تنوع، کمی شهری باشیم.
_ روزگاری یه دختر فقیر بود، به همون اندازه که زیبا بود، خوبم بود و تو خونه ی تو جنگل، با نامادری بدجنسش زندگی می کرد.

اتفاقی که این بار رخ داده است، ورای تصور آدمی است. قتل عام جوانان وطن، بخوان «‌مصداق جنایت علیه بشریت». نمایش پیکر قربانیان اخیر در گونی های سیاه ، خود گواه چنین جنایتی است.در واقع رژیم خواسته است با نمایش آشکار پیکر قربانیان حوادث اخیر در گونی‌های سیاه از یک سو در میان مردم  رعب و وحشت ایجاد کند، از سوی دیگر - به‌زعم خود-  پایه‌های قدرتش را مستحکم نماید.

پدیدۀ جدیدی که در اطراف پسر شاه سابق به مرور زمان در خارج از ایران به وجود آمده، اگر چه هنوز مانند حزب ناسیونال- سوسیالیست نازی‌ها در آلمان متشکل نشده است، ولی زنگ خطر را به صدا در آورده اند. باری، از رفتار، گفتار و پندار عناصر این پدیدۀ پیداست که از فاشیسم و صهیونیسم گذر کرده اند و با لمپنیسم و ابتذال «فورماسیون» سیاسی جدیدی در خارج از کشور به وجود آورده‌اند که جامعه شناس‌ها درآینده باید نامی برای این پدیدۀ نو ظهور بیابند.

با موج‌ موج ستاره و شهاب در جویبار سرخ ما
افسانۀ سلطان و پهلوان که هیچ
کشتی نوح و بغ و هفت آسمان به اعماق می‌خزد

بهیار زخم را که دید گفت نیاز به عمل دارد و در این نا امنی و این تعداد زخمی در راهروها، نمی‌تواند کاری انجام دهد، بهتر است ببرش خانه تا ببیند می تواند پزشکی را پیدا کند.
هنوز بهیار چند قدمی دور نشده بود که وانتی از مردان ریشو مسلح که شکل و قیافه شان رعب انگیز بود ، دورشان را گرفتند و عروس و بهیار و جوان زخمی را بی اعتنا به داد و فریاد زن :" که کجا می بری شون؟ این جوان در حال مرگه ....عروسم که گناهی نکرده ...." با خود توی وانت انداختند و بردند .

رئیس یادش می آید که حق با همسرش است. سرشب گفته بود که اگر آن سریال را تماشاکند ، بازهم باید منتظر دیدن خوابهای آشفته هم باشد! اما، چیزی که همسرش اطلاع ندارد، این است که وضعیت محل کاررئیس وحشتناک تر از کابوس هائی است که شب ها می بیند. رئیس با خودش می اندیشد که آیا وقت آن نرسیده است که دلیل واقعی کابوس دیدن های شبانه خودش را با همسرش در میان بگذارد که در همان لحظه ،همسرش می گوید:( البته، همه اش هم مربوط به دیدن آن سریال نباید باشد!

آَرشیو فرهنگ و ادب >>

ویدیویی که اخیراً در اینترنت منتشر شده و یک زن ایرانی‌تبار را نشان می‌دهد که کنار عکس در حال سوختن خامنه‌ای سیگار روشن می‌کند، طی روزهای اخیر توجه بین‌المللی را جلب کرده است. هرچند زن جوان در فیلم، در کشوری حضور دارد که رئیس‌جمهور آن را نمادین می‌سوزاند، او در زمستانی روشن و با پالتوی بلند در کانادا ایستاده است. با این حال، این ویدیو هم‌زمان به‌عنوان بخشی از یک حرکت بزرگ‌تر اعتراضی جوانان ایرانی مطرح شده است.

آَرشیو زنان >>

رژیم در سرکوب وحشیانه دیماه ۱۴۰۴، نه تنها دست به کشتار وحشیانه هزاران انسان معترض زد، بلکه زمینه دخالت و ویرانی ایران را توسط قدرت های جهانی و منطقه ای فراهم کرده است. در این شرایط اسفناک که رژیم مستقیماٌ مسئولیت آن را برعهده دارد، بخشی از مردم ما رسیدن به آزادی و زندگی نرمال را در دخالت نظامی مستقیم قدرت های بزرگ جهانی و منطقه ایی می بینند. تاریخ ایران در بیش از صد سال گذشته، نتایج اسفبار دخالتهای قدرت ها را در سرنوشت و استقلال کشورمان به خوبی نشان داده و اینبار به مراتب ویرانگرتر و خونین تر خواهد بود. جامعه ما دارای چنان ظرفیت های اندیشمندی و راهکاری تاریخی هست که بتواند خود را از این دوقطبی سازی: جمهوری اسلامی و یا براندازی از طریق دخالت نظامی قدرت ها، رها سازد.

در نوار غزه قرار بود سلاح‌ها خاموش شوند. اما ارتش اسرائیل همچنان بخش‌هایی از این منطقه را در اشغال خود دارد و از ماه اکتبر تاکنون ده‌ها دختر و پسر را کشته است. یونیسف از «آتش‌بسی ناکافی» سخن می‌گوید؛ آتش‌بسی که در آن همچنان کودکان به خاک سپرده می‌شوند.
بر اساس اعلام سازمان ملل، از زمان اجرای آتش‌بس در نوار غزه دست‌کم صد کودک در حملات هوایی اسرائیل و به دست سربازان اسرائیلی کشته شده‌اند. صندوق کودکان سازمان ملل (یونیسف) اعلام کرد که از ابتدای ماه اکتبر، دست‌کم ۶۰ پسر و ۴۰ دختر در این منطقهٔ فلسطینیِ تحت اشغال اسرائیل جان خود را از دست داده‌اند.

آَرشیو حقوق بشر >>

تا آخر سال به راحتی تورم بالای ۱۲۰ درصد خوراکی‌ها را خواهیم داشت و سبد معیشت تصنعی شورایعالی کار که اسفند سال قبل ۲۴ میلیون محاسبه شده بود، در ایده آل‌ترین شرایط نزدیک ۶۰ میلیون تومان خواهد بود؛ نرخ سبد واقعی بسیار بالاتر از اینهاست، بسیار بسیار بالاتر....»
مردم» کنار گذاشته شده‌اند؛ اگر تشکل‌ها، سندیکاها و نهادهای برآمده از بطن مردم به راستی در تصمیمات فرادستی مشارکت داده می‌شدند و می‌توانستند در تصمیم‌سازی‌ها دخیل باشند، «معیشت» نیز تا این اندازه بحرانی نمی‌شد؛ امروز حقوق ۱۵ میلیون تومانی یک کارگر بازنشسته بعد از سال‌ها جان کندنِ بی‌وقفه در راه این آب و خاک، پول ۷ کیلو گوشت قرمز است؛ این بازنشسته با پس‌انداز کامل یکسال حقوقش نمی‌تواند حتی یک عدد سکه طلا بخرد.

آَرشیو کارگری >>

در حال حاضر امید من محدود است. دموکراسی، حاکمیت قانون و آزادی مهم‌ترین استدلال‌های غرب در برابر کشورهای سوسیالیستی بودند. هرگز ۴۰ سال پیش ترامپی نمی‌توانست چنین کاری انجام دهد. اما این سه استدلال وزن خود را از دست داده‌اند، چون آن کشورهای سوسیالیستی دیگر وجود ندارند. و اگر این باور جا بیفتد که ساختار اقتدارگرا کارآمدتر است، در کشورهای دموکراتیک اروپایی نیز فشار برای حرکت به سوی ساختارهای اقتدارگرا افزایش خواهد یافت. من چنین ساختارهایی را تجربه کرده‌ام.

با رشد دامنۀ دانش و فناوری و آغاز روند انباشت ساختاری، دیگر خشونت مستقیم و عریان ضرورت خود را از دست داد؛ و استثمار و استعمار ابعاد نوینی یافت. با رشد تکنولوژی و انباشت ساختاری، انباشت تولید نیز نمود یافت که از مصرف داخلی فراتر رفت و با سرریز خود بحران های ساختی را نمود بخشید.مقطعی از تحول تاریخی که سرمایه داری برای مازاد تولید خود به فضاهای جدید مصرف و سلطۀ ژئوپلیتیک نیاز داشت. سرمایه داری برای برون رفت از تقابل درون ساختی و گذر از بحران های رو به تعمیق ناشی از سرریز تولید، دو جنگ جهانی را بر جامعۀ بشری تحمیل کرد. دو جنگی که نه یک تصادف تاریخی و نه صرفا بر پایه نزاع های سیاسی، بلکه مکانیزم های خشونت بار حل بحران های ساختاری سرمایه داری تقابلی می باشند.

فاشیسم را فقط وقتی می‌فهمیم که جذابیتش را دریابیم: وعدهٔ نوسازی، بی‌ادبیِ قلدرمآبانه و حسِ تعلقِ خیالی. نازی‌ها خود را انقلابی می‌دانستند که می‌خواستند با «سیاستِ سیستمیِ خرده‌بورژوایی» تسویه‌حساب کنند. بسیاری از دیکتاتوری‌ها از دل انقلاب‌ها بیرون آمده‌اند—روبسپیر، مائو، استالین، موسولینی، ملاها… برای من دست‌کم، «انقلاب» بار مثبت دارد؛ جانشینی برای امیدهایی که متأسفانه به‌ندرت برآورده می‌شوند. گوسفندان گرگ را برمی‌گزینند. ترامپ—باورکردنی نیست—حتی از سوی مهاجران هم انتخاب شد. یورش به کنگره در ۲۰۲۱ شاید به اندازهٔ کودتای نافرجام هیتلر در ۱۹۲۳ ناشیانه بود، اما به هواداران این پیام را داد: ما فراتر از هر حاکمیت قانونی می‌ایستیم، قوانین خودمان را می‌سازیم و اخلاق خودمان را داریم.

آَرشیو انديشه >>

البته که فرهنگ دیجیتال همان فرهنگِ زیسته نیست. اما این مخزن دیجیتال بستری برای تبادل فراهم می‌کند — حتی برای کسانی که مهاجرت کرده‌اند و در دیاسپورا زندگی می‌کنند. اگر مثلاً کسی از جامعهٔ تووالوئیِ بریزبین تصمیم بگیرد رقص خاصی را به فرزندانش منتقل کند، می‌تواند به پایگاه داده رجوع کند. ضمن آن‌که فرهنگ همواره در حال دگرگونی و بازآفرینی است. به همین دلیل این پروژه اساساً هیچ‌گاه به پایان نمی‌رسد — حتی اگر مرحلهٔ آزمایشی آن فقط تا پایان ۲۰۲۶ ادامه داشته باشد. تا آن زمان، ساختار باید آماده باشد. اگر کسی در سال ۲۰۳۵ ترانه‌ای بسازد، می‌توان آن را به‌سادگی به پایگاه داده افزود.

ما در آستانه یک نقطه عطف واقعی ایستاده‌ایم. زمانی این جمله اعتبار داشت که «تصاویر دروغ نمی‌گویند». آن دوران به پایان رسیده است. امروز دیگر نمی‌توان اصالت را بدیهی فرض کرد. اما عکس‌ها هرگز خودِ مدرک نبوده‌اند؛ آن‌ها همیشه صرفاً پیشنهادهایی برای تفسیر بوده‌اند. پیش‌تر هم می‌شد در انگیزه‌ها دست برد. آنچه تازه است، دامنه و سرعت فریب است. به همین دلیل با بحران «راحت‌طلبی» هم مواجه‌ایم. آرشیوها یادآوری می‌کنند که حقیقت کار می‌طلبد: باید بررسی کرد، مقایسه کرد، تردید ورزید.

در سدهٔ شانزدهم، مردم اروپا شروع کردند به چاپ رساله‌ها و شب‌نامه‌ها دربارهٔ موضوعات سیاسی. بدین‌سان شکلی تازه از «عرصهٔ عمومی» پدید آمد که راه را برای دموکراسی هموار کرد.
در ژانویهٔ ۱۵۸۴، واعظی به نام یوهانس نورت‌هاوزن به‌سختی از مرگ گریخت. او چون بر این باور پافشاری می‌کرد که ایمان پروتستانی، ایمانِ راستین است، در جریان جنگ کُلن به دست سربازان کاتولیک دست‌بسته شد و در شهر بن، به درون رودخانهٔ یخ‌زدهٔ راین افکنده شد. با خوش‌اقبالی بسیار توانست چند کیلومتر پایین‌تر، در نزدیکی کلن، خود را به ساحل برساند و از آن‌جا به شهر روتهن در وستفالن بگریزد.

آَرشیو تاريخ >>

امیدهای بلینسکی برای آینده دهقانان بر این استوار است. او باور دارد که مردم خداناباور هستند و با خوراندن خیالات به آنها مخالفند. بلینسکی می‌نویسد: «او ملال آور، روشن‌فکر و به‌شدت خواستار زندگی است». بلینسکی انتظار دارد که او در مسیر تحقق آرمان‌هایش گام بردارد، نه در رویاهای زندگی پس از مرگ. ما شهادت کاولین را می‌دانیم که بلینسکی اولین کسی بود که گفت روسیه، به روش خود، مسئله رابطه بین کار و سرمایه را سریع‌تر، بهتر و قدرتمندتر از اروپای غربی حل خواهد کرد. این برای بلینسکی نوعی غرور ملی بود.

آَرشیو گوناگون >>