رئیس سازمان پیشگیری و مدیریت بحران تهران اعلام کرد در جریان جنگ «۵۱ هزار واحد» آسیب‌دیده در پایتخت شناسایی شده است.
علی نصیری گفت که از این تعداد، «۶۹۱ واحد نیاز به مقاوم‌سازی دارند و ۱۷۹۱ واحد نیز باید به‌طور کامل تخریب و نوسازی شوند.»
او افزود ارزیابی میزان خسارت‌ها توسط کارشناسان رسمی دادگستری انجام می‌شود و در مواردی که خسارت تا سقف ۵۰۰ میلیون تومان باشد، کارت‌های الکترونیکی از سوی بانک شهر به مالکان پرداخت خواهد شد.

پیدایش «مسأله فلسطین» در شکل مدرن آن، همواره به‌طور بنیادین با نقطه عطف تاریخی سال ۱۹۴۸ و رخداد موسوم به «نکبت» (Nakba) پیوند خورده است؛ رویدادی که در آن، دگرگونی گسترده‌ای در ساختار جمعیتی، جغرافیایی و سیاسی سرزمین فلسطین رخ داد و پیامدهای آن تا امروز در اشکال مختلف ادامه یافته است. با این حال، بخش مهمی از ادبیات عمومی و حتی برخی روایت‌های تاریخی، این رخداد را به‌عنوان یک گسست زمانی محدود و پایان ‌یافته در گذشته صورت‌بندی می‌کنند؛ رویکردی که امکان درک تداوم‌های ساختاری، نهادی و روزمره آن را در زمان حال کاهش می‌دهد.

ما امضاکنندگان این بیانیه، با نگرانی عمیق نسبت به تشدید سرکوب، افزایش اجرای احکام اعدام، موج تازه بازداشت‌ها و وخامت شرایط زندانیان سیاسی و عقیدتی در ایران، خواستار آزادی فوری، کامل و بی‌قید و شرط تمامی زندانیان سیاسی و عقیدتی هستیم.
در روزهای اخیر، غلامحسین محسنی اژه‌ای، رئیس قوه قضاییه جمهوری اسلامی ایران، و دیگر مقامات قضایی و امنیتی بار دیگر بر تداوم سرکوب و اجرای احکام اعدام تأکید کرده‌اند. این اظهارات نشان می‌دهد که حکومت همچنان اعدام، زندان، شکنجه و ارعاب را ابزار اصلی خود برای هراس‌افکنی در جامعه و خاموش کردن هرگونه صدای منتقد می‌داند

پیامهای ضد و نقیض ترامپ خطاب به حکومت ایران پس از بازگشت از پکن، مانند گذشته بر پاشنه همان سیاست نداشتن یک استراتژی مشخص می‌چرخد. ترامپ گفته است که منتظر پاسخ تهران به پیشنهادهای جدید است و در عین حال اعلام کرد که در دو روز می‌تواند همه نیروگاهها و پُلهای ایران را نابود کند. واقعیت اینست که گزینه‌های ترامپ در بن بست کنونی بسیار نیستند. دولت فعلی آمریکا یا باید به توافقی پایین تر یا در حد برجام با رژیم حاکم بر ایران تن دهد و اعلام پیروزی کند و یا با حمله از طریق نیروی نظامی زمینی، کارتهای برنده خود را تقویت کند. با توجه به شرایط اقتصاد جهانی و وضعیت داخل آمریکا در آستانه انتخابات میان دوره‌ای، تحلیلگران گزینه اول را بیشتر محتمل می‌دانند.

حزب دمکراتیک مردم ایران، بار دیگر بر مخالفت قاطع خود با مجازات اعدام، دفاع از حق حیات، آزادی زندانیان سیاسی و ضرورت رعایت آزادی‌ها و حقوق مدنی، استقرار عدالت اجتماعی، آزادی و حاکمیت مردمی تأکید می‌کند و از همه نیروهای مترقی و آزادی‌خواه، نهادها و فعالان مدنی، تشکل‌های کارگری، زنان، دانشجویان، روشنفکران و فعالان حقوق بشر می‌خواهد در برابر چرخه خشونت، سرکوب و اعدام حکومتی و استبداد و نیز در برابر جنگ تحمیلی و در دفاع از میهن سکوت نکنند و برای دفاع از جان انسان‌های شریف و دغدغه‌مند زندانی و همه مردمان ایران عزیز، اتحاد و همبستگی خود را بیش از پیش گسترده و منسجم سازند.

سی و اندی سال پیش وقتی فیلم «جنایت مقدس» در مورد ترورهای رژیم ملایان را اینسو و آنسوی جهان نمایش می دادم در مصاحبه ای با یکی از تلویزیون های فارسی زبان لس آنجلس گفتم: کاش می شد تاریخ را مثل نوار فیلم به عقب برگرداند و به گذشته بازگشت.
این را هم اضافه کردم که آن وقت حاضرم برگردم زندان قصر و باقی حبس ابدم را بکشم.
حالا با دیدن رژه حامیان سلطنت با پیراهن های دارای آرم «ساواک» احساس می‌کنم دارم به آرزویم می‌رسم!

از دیدگاه جامعه‌شناختی و با نگاهی انتقادی به این ۹ روایت، ما با پدیده‌ای فراتر از یک بحران اقتصادی ساده روبرو هستیم؛ ما در میانه‌ی یک «گسستِ انسانی و اخلاقی» ایستاده‌ایم. ریشه و موتور محرک تمام این اتفاقات، گرانی و تورم است. وقتی از گسست صحبت می‌کنیم، در واقع به پیامدهای ثانویه و ویرانگر این تورم اشاره داریم. تورم فقط عدد و رقم در مرکز آمار نیست؛ تورم وقتی از یک حدی فراتر می‌رود، «ماهیت انسان» و «رابطه آدم‌ها با هم» را عوض می‌کند.

یک فرانسوی برنده «جایزه نوبل فیلولوژی» شد، در حالی که اصلاً چنین جایزه‌ای وجود ندارد. مدت‌ها کسی به ماجرا شک نکرد. این استاد دانشگاه حتی افزایش حقوق گرفت و اعتبار بیشتری کسب کرد. اکنون اما پای بازرسان به میان آمده است.
مقام‌های فرانسوی در حال تحقیق درباره استاد ادبیات و نویسنده رمان‌های فانتزی، فلورن مونتکلر هستند. او متهم است که یک جایزه را از خود ساخته و سپس آن را به خودش اهدا کرده است. بنا بر گزارش رسانه‌ها، این فریب سال‌ها پیش رخ داده، اما تازه اکنون بازرسان به این استاد زبان‌شناس مشکوک شده‌اند.

آَرشیو اخبار امروز >>

در زبان روزمرهٔ سیاسی، «عمل‌گرایی» اغلب به معنای واقع‌گرایی، سازش با شرایط و پرهیز از ایدئولوژی به کار می‌رود؛ سیاستمداری که به جای آرمان‌گرایی به «نتیجه» فکر می‌کند. اما در ریشهٔ فلسفی، عمل‌گرایی معنایی ژرف‌تر دارد: فلسفه‌ای است که اندیشه را جزئی از عمل می‌داند و اعتبار هر نظریه را تنها در پرتو کارکرد عملی آن می‌سنجد.
این فلسفه برخلاف سنت‌های نظری اروپایی (از افلاطون تا کانت) که دانستن را برتر از عمل می‌نهادند، تأکید دارد که اندیشیدن خود نوعی کنش است؛ یعنی تفکر نه بازتاب جهان، بلکه ابزار تغییر آن است.

جامعه ذاتاً فرسوده نیست، مسئله صرفاً «اصلاح مردم» یا «نقد فرهنگ» نیست. نقدِ فرهنگی بدون نقدِ نهادِ مولدِ فرسایش، به‌سادگی به سرزنشِ قربانی بدل می‌شود. باید روشن گفت که جامعه‌ی عصبیِ ایران، محصولِ مستقیمِ پیوندِ نهادِ روحانیت با نهادِ امنیتی - نظامی است؛ پیوندی که طی دهه‌ها، هم معنا را فرسوده، هم اعتماد را، هم روان را... تا زمانی که این ساختارِ مولدِ فرسایش شناخته نشود، هر بحثی درباره‌ی انفعالِ مردم، بی‌تفاوتیِ اجتماعی یا زوالِ اختیار، ناقص خواهد ماند. مسئله‌ی اصلیِ جامعه‌ی امروز ایران فقط فرسایشِ اختیار نیست، بلکه تولیدِ سازمان‌یافته‌ این فرسایش به‌دستِ ساختارِ درهم‌تنیده‌ی روحانیتِ سیاسی و اقتدارِ نظامی است. انسانِ ایرانی ذاتاً منفعل نشده است؛ او در یک نظامِ فرساینده، به‌طور مستمر فرسوده شده است!

آنچه مسلم است بار همه این بازی های سیاسی و نظامی بر دوش طبقه زحمتکش سنگینی می کند، همه کالا ها گرانتر می شود، دولت می گوید کاری از دست ما بر نمی آید. ولی همه بدبختی ها را بر دوش طبقه زحمتکش آوار می کند. نگاهی به تصمیم شورای عالی کار در اسفند ماه در تعیین حداقل حقوق کارگران آن ظلم و ستم را برملا می سازد. شورای عالی کار در نشست های پی در پی و گفتگوهای خسته کننده، حداقل حقوق را ۱۶ میلیون و پانصد هزار تومان تعیین کرد که در مقابل افزایش قیمت ها بسیار ناچیز است. روزنامه دنیای اقتصاد در گزارش خود که در ۲۳ اردیبهشت منتشر کرد نوشت: شکاف بسیار عمیق بین حقوق اسمی و قدرت خرید واقعی بوجود آمده، یعنی زحمتکشان به شدت فقیر تر شده اند.

تمامیت‌خواهی، ماهیتاً یکی است. نمودها هستند که متفاوت‌اند با بروزهایی متنوع. هم اکنون شب‌های تهران قرقگاه بسیجی‌های مسحور از ۱۲ ساله تا مداحان موگندمی‌ است؛ عربده می‌کشند و شعار کاذب ای ایران سرمی‌دهند تا اسلام‌شان هر سحرگاه جوانی از مردم را حلق‌آویز کند. این تاج خواهان هم در لس آنجلس، تورنتو، لندن، مونیخ، سیدنی، آمستردام و بروکسل... به قصد چشم درآوردن‌ها چشم در چشم هر غیر خود می‌دوزند. تکرار تهران امروز در فردای موعود‌اند.

روشنفکری در ایران سرگذشت پُر فراز و نشیب و روایتِ آزمون و خطای زنان و مردان، گرایش‌های فکری و سیاسی، تشکل‌ها و جنبش‌هایی است که به انسان و جامعه‌ای درخورِ کرامت انسانی اندیشیده و تلاش و مبارزه کرده‌اند. مجموعه‌ای که در خوشی و ناخوشی مردم شریک و سهیم شده‌اند، اما قدر و منزلت‌شان پاس نداشته اند؛ در مطبخ سورچرانی‌ها و جشن‌ها و عروسی‌ها به سیخ و صلّابه کشیده شده‌اند و در عزاداری‌ها، تکه‌تکۀ وجودشان سفرۀ مرده‌ریگ‌ها و مرده‌خواران تاریخی را رنگین کرده است.

دیگ زودپزی که در زیر سطح نظم مالی مقررات زدائی شده قرار دارد، به حالت انفجاری درآمده است. بهدور از چشم همه، از سالها پیش آبگوشت «وام و اعتبار خصوصی» در حال قلزدن است. عجالتا طلبکاران به هراس افتادهاند. بحرانی در این بخش موجب واکنش زنجیرهای ویرانگری در اقتصادی خواهد شد که افزایش قیمت انرژی، هم اکنون آن را تضعیف کرده است.

تا زمانی که جامعه در انتظار چهره‌ای نجات‌بخش بماند، احتمال تکرار همان الگوهای فرسوده وجود دارد. اما اگر سیاست از وابستگی به نام‌ها فاصله بگیرد و به‌سوی فرآیند، هماهنگی و خواسته‌های مشترک حرکت کند، شاید برای نخستین بار، هزینه‌هایی که جامعه می‌پردازد به آینده‌ای واقعی منتهی شود.

واقعیت این است که سخنان ترامپ، بیش از آنکه بیانگر ضعف کوردها باشد، اعترافی غیرمستقیم به شکست پروژه‌های مداخله‌گرایانه در منطقه است. وقتی سیاست فشار، تحریم، جنگ روانی و عملیات نیابتی به بن‌بست می‌رسد، قدرت‌ها به دنبال قربانی می‌گردند تا شکست خود را بر گردن او بیندازند. و در خاورمیانه، کوردها همواره آسان‌ترین هدف برای این انتقال تقصیر بوده‌اند؛ ملتی بدون دولت رسمی، بدون کرسی در سازمان ملل، اما با تاریخی انباشته از خیانت‌هایی که از سوی همان قدرت‌های مدعی «دموکراسی» بر آنان تحمیل شده است.

ایران امروز در یکی از پیچیده‌ترین و خطرناک‌ترین مقاطع تاریخ معاصر خود ایستاده است؛ مقطعی که در آن جنگ خارجی، بحران مشروعیت داخلی، فروپاشی اقتصادی، امنیتی‌شدن ساختار حکومت، و فرسایش امید اجتماعی هم‌زمان بر سر جامعه آوار شده‌اند. آنچه در هفته‌ها و ماه‌های اخیر میان ایران، آمریکا و اسرائیل جریان داشته، صرفاً یک رویارویی نظامی محدود یا آتش‌بسی شکننده نیست؛ بلکه نشانه ورود منطقه به مرحله‌ای تازه از بی‌ثباتی و تشدید بحران‌های درونی جمهوری اسلامی است. آتش‌بس موجود نه پایان جنگ، بلکه مکثی موقت در میانه یک تقابل فرسایشی است؛ تقابلی که هنوز هیچ‌یک از ریشه‌های آن حل نشده‌اند.

این‌که آیا نئولیبرالیسم در حال ترکِ صحنه تاریخ است یا نه، پرسشی است که با هر بحران اقتصادی و سیاسی از نو مطرح می‌شود؛ با این حال، این پرسش همچنان فاصله قابل توجهی با یک پاسخ قانع‌کننده دارد. در واقع، داوری‌ها درباره مرگ قریب‌الوقوع نئولیبرالیسم در سراسر مسیر تاریخی آن همواره با آن همراه بوده‌اند. حتی در نامحتمل‌ترین مقاطع - برای مثال، اریک هابسبام در سال ۱۹۹۸ نوشت که «بادکنک نئولیبرال به‌طور آشکار در حال خالی شدن است». از زمان بحران مالی جهانی ۲۰۰۸، چنین ارزیابی‌هایی تکثیر شده و شدت یافته‌اند و از جمله بر رکود بزرگ، برگزیت، نخستین دوره ریاست‌جمهوری ترامپ، همه‌گیری کووید-۱۹، چالش «ژئواکونومیک» ظهور چین، «بایدنومیکس»، آشفتگی اقلیمی، جنگ اوکراین و نهایتاً بازگشت ترامپ با تبعات تجاری و تهاجمات نظامی آن تکیه کرده‌اند.

آَرشیو سياسی >>

آَرشیو مصاحبه >>

یک نویسنده روزنامه نیویورک تایمز اسرائیل را به ارتکاب خشونت جنسی علیه فلسطینیان متهم کرده است—با استنادهایی که در برخی موارد محل تردیدند. اکنون بنیامین نتانیاهو احتمال طرح شکایت افترا را بررسی می‌کند. آیا چنین اقدامی می‌تواند موفق باشد؟
آیا فلسطینیانی که در بازداشت اسرائیل هستند به‌طور گسترده و تقریباً به‌صورت عادی در معرض آزار جنسی قرار می‌گیرند؟

همه جنگ ها به نظم های بین المللی بهتری منجر نخواهند شد. جنگ ایران که توسط ایالات متحده و اسرائیل آغاز شد، احتمالا در این زمینه به ویژه خیلی آسیب زننده خواهد بود، موضوعی که در نشست این هفته آمریکا و چین در پکن آشکار خواهد شد، در نشستی که رئیس جمهور چین، شی جین پینگ، دست بالا را دارد.
احتمالا اوضاع جهانی بسیار بدتر از زمانی که آمریکا و اسرائیل آن را آغاز نموده، خواهد شد. رژیم ایران به جای جایگزینی با نهادی طرفدار غرب به یک دیکتاتوری نظامی سخت تری تبدیل شده است. این رژیم ممکن است امتیازی درباره برنامه هسته ای خود بدهد، اما، روابطش با چین، روسیه و کره شمالی دست نخورده باقی خواهد ماند و ایران همچنان نیروی بی ثبات کننده در خاورمیانه ادامه خواهد داد.

اپستین نه تنها ثروتمند بود، بلکه ارتباطات گسترده‌ای داشت و خود را با شخصیت‌هایی از سیاست، اقتصاد، علم و فرهنگ احاطه کرده بود. بیل کلینتون و دونالد ترامپ همان‌قدر در میان دوستان و آشنایان او بودند که بیل گیتس و استادانی چون استیون هاوکینگ و نوآم چامسکی. آیا برخی از این مردان فقط دوستان او بودند، یا همدستانش نیز محسوب می‌شدند؟ آیا اپستین چیزهایی درباره آنان می‌دانست که نباید کسی می‌دانست؟ آیا اپستینی که زنده می‌ماند و در دادگاه شهادت می‌داد، برای آنان خطرناک بود؟ و آیا اپستین مرده، برایشان آسودگی به همراه داشت؟

آَرشیو بين الملل >>

دقیقاً چه زمانی نخستین اثر امپرسیونیستی خلق شد، محل بحث است. اغلب گفته می‌شود که با نمایشگاه مستقل سال ۱۸۷۴ این جنبش شکل گرفت؛ با حضور هنرمندانی چون دگا، پیسارو، رنوار و مونه. مونه در این نمایشگاه اثری از ۱۸۷۲ ارائه کرد: بندری مه‌آلود در طلوع خورشید با عنوان «امپرسیون، طلوع خورشید». منتقدی به نام لویی لِروا این نمایشگاه را به سخره گرفت و آثار را ناتمام و شلخته خواند؛ او نقاشی مونه را به کاغذ دیواری تشبیه کرد و این هنرمندان را «امپرسیونیست» نامید – اصطلاحی که در ابتدا تحقیرآمیز بود.

اغلب نوشتن را با جمله‌هایی شروع می‌کنم که ناگهان به ذهنم می‌آیند. این هم یکی از آن‌ها بود. راوی نمی‌خواهد مرگ پدرش را بپذیرد. او آدمی است که نمی‌خواهد با احساسات شدید درگیر شود. اما حالا عزادار است و این سوگ او را «ترکی» می‌کند: نمایشی می‌شود، هق‌هق می‌زند، جهت‌گیری‌اش را از دست می‌دهد. ثبات از بین می‌رود. از زندگی خودش به بیرون پرتاب می‌شود. با این حال، می‌خواهد دوباره «غیرترکی» شود. این جنبهٔ جنوبی برایش چندان آشنا و امن نیست—اغلب هم به‌خاطر ناآگاهی از واقعیت‌های آن کشوری که در آن قرار گرفته است.

دسته کلیدم را از توی جیبم در آوردم و روی تنۀ درخت شکل یک قلب و دو چشم کشیدم. هنوز از جایم بلند نشده بودم که صدای آهسته‌ای را در پشت سرم شنیدم؛ زن بسیار زیبایی بود که نجوای لطیفش در گوشم وزیدن گرفت و گفت: "با تو زندگی می‌کنم، حتی داخل کمد زیر راه‌پله‌ها." به خدا آن کلمه‌ها را شنیدم و حتی با او حرف زدم؛ ولی آن‌ها که در اطراف ما بودند، او را با من نمی‌دیدند. انگشتان ظریف و زیبایش مثل شاخ و برگ درخت لابه لای انگشت‌های لرزان من درپیچید و با هم از آن جا دور شدیم.

رمان درمان شوپنهاور را نمی‌توان صرفاً یک اثر داستانی دانست، بلکه باید آن را نوعی آزمایشگاه فکری تلقی کرد که در آن اروین یالوم می‌کوشد سه حوزه را به هم پیوند بزند: فلسفه بدبینانه شوپنهاور، روان‌درمانی اگزیستانسیال، و روایت ادبی. این رمان در ادامه پروژه فکری یالوم قرار می‌گیرد که پیش‌تر در وقتی نیچه گریست آغاز شده بود: تبدیل فلسفه به تجربه زیسته.

در زندگی پرسش‌هایی هست که شما را بی‌رحمانه از درون می‌خورد. ترتیب تمام یقین‌هایتان را می‌دهد و حتی هویت‌تان را به زیر سؤال می‌برد. بدرود خواب و خیال راحت!
یک ضرب‌المثل خودمان می‌گوید: « آنچه جوان در آینه بیند، پیر در خشت خام آن بیند. »
یک چیز برایم محرز شد: من جزو آن پیران نیستم! من می‌بایست سال‌ها سر به دیوار بکوبم تا به چیزی که از دور به پاسخ می‌ماند دست یابم. این برگه روایت این سفر درونی‌ست به امید بازیابی احتمالی خواب راحت!

بله، طبل حلبی اگر امروز دوباره خوانده شود، شالی بافتنیِ فلاکت‌بار و بی‌پایان است، یا قالیچه‌ای راهرو‌مانند، آن‌قدر بلند که برای طولانی‌ترین راهروی آپارتمان‌های قدیمی برلین هم کافی است، بلکه حتی بلندتر از آن. این بدان معنا نیست که در آن کمبودِ اپیزودها، داستان‌ها و موتیف‌ها وجود دارد؛ بلکه به این معناست که همانند کالاهای پشمی مشابه، این عناصر مدام تکرار می‌شوند، دوباره از سر گرفته می‌شوند، از پیش اشاره می‌شوند یا باز فراخوانده می‌شوند.

گربه ی بزرگ، با عصبانيت، محکم می کوبد روی ميز. دوات جوهر، ازجايش می پرد و دارد می رود که فروبپاشد روی پرونده ی سرگرد که کبوتر، از روی صندلی اش کنده می شود و پرواز کنان، دوات را ميان زمين آسمان می قاپد و دستش را به همراه دوات، فرو می کند توی دهان عقاب دوسر و سر رشته ای را که با الياف طلا بافته شده است،

پیشنهاد می‌کنم یک میکروفون یقه‌ای روی بلوز گلدار قرمز اوا نصب کنید که با موهاش، رژلب و کفش‌های پاشنه‌بلندش که به طور مشخص روی زیرپایی صندلی چرخدار قرار گرفته، ست می‌شود.
" واسه چی اون مرد واسه پدر بزرگت بودن جالب نبود؟ "
" بابکا، لطفا. این واسه آیندگانه. ما احتیاج داریم داستاناتو ضبط کنیم. "

دادن گزارشی مختصر از روایت زندگی ما از انقلاب به بعد و واقعیت‌های برخاسته از دل آن در طی این چهل سال، واقعیت‌هایی چون انقلاب، جنگ ایران و عراق، اختناق‌های بعدی در جامعه، بستن مطبوعات، ممنون کردن فعالیتهای سازمان‌های سیاسی، محدود کردن آزادی و حقوق زنان و در دنباله آن، زندان و تبعید و بازتاب این همه در شعر و داستان، وظیفه‌ای است که این جستار به عهده دارد.

در فرهنگ فارسی سه واژه به سه معنا و مفهوم متفاوت وجود دارد: «مهاجرت»، «جلای وطن» و «تبعید»؛ مهاجرت هدفمند، آگاهانه، با تمهیدات و تدارکات قبلی‌صورت می‌گیرد و ترس و اجباری در آن نیست. جلای وطن اگرچه به اختیار و آگاهانه است، ولی انسان از بیم جان و زندان و شکنجه و اعدام یا بنا به دلایل دیگری بناچار تصمیم به‌‌ترک یار و دیار می‌گیرد و جلای وطن می‌کند، منظور وحشت و عدم امنیت جانی و مالی درمیهن خویش دلیل جلای وطن است و انسان در تنگنا و زیر فشار چنین تصمیمی می‌گیرد. و اما «تبعید» اجبار رسمی از سوی قدرت یا حکومت است.

آَرشیو فرهنگ و ادب >>

من نوعی دورشدن و گم‌کردن یکدیگر را مشاهده می‌کنم. انسان متأخرِ مدرن امروز کاملاً فردیت‌یافته و خصوصی شده است. هر زن و مردی برای خود یک دولت کوچک است؛ دولتی که وظیفه‌اش مراقبت و تأمین خویش است. این حاکمیت کوچک باعث می‌شود مرد دوباره به یک نقش ابتدایی بازگردد؛ او می‌تواند هر چیزی باشد، حتی دوباره پدرسالار خانه‌ای که کاملاً بر خانواده و قلمرو خود فرمان می‌راند، چون مناسبات قدرت این اجازه را به او می‌دهد. دونالد ترامپ همان اَبَرپدرسالار است؛ مردی که هر روز سر میز ناهار یکشنبه می‌نشیند و فریاد می‌زند که همه احمق‌اند و فقط خودش می‌داند چه باید کرد.

در گورستان برلین-ماریندورف، چهار هزار نفر ایستاده‌اند و مشهورترین تروریست زن آلمان را در تابوتی سنگین از چوب بلوط به خاک می‌سپارند. در کنار مردان شکم‌برآمده با کت‌وشلوارهای سیاه، انقلابی‌نماهای مو‌بلند ایستاده‌اند؛ روزنامه‌نگاران از روی سنگ‌قبرها بالا رفته‌اند و دوربین‌ها و میکروفون‌های سنگین را در هوا نگه داشته‌اند.
۱۵ مه ۱۹۷۶ است. درختان غان در باد می‌جنبند و یاس بنفشی که بر تابوت نهاده شده به رنگ بنفش و سفید می‌درخشد. خانواده درخواست کرده بودند به‌جای گل، کمک مالی اهدا شود؛ اما با این حال قبر پوشیده از لاله و گل فراموشم‌مکن است.

اسطوره‌هایی که بووار علیه آن‌ها مبارزه می‌کرد، به‌سادگی از بین نمی‌روند. با این حال، تشخیص او هنوز معتبر است: کسی که می‌خواهد آزاد باشد باید اسطوره‌هایی را که در آن‌ها رشد کرده است، بشناسد و از آن‌ها عبور کند.
این امر درباره همه انسان‌ها، فارغ از جنسیت، صدق می‌کند. مردان نیز در اسطوره‌ها گرفتارند و آن‌ها نیز باید همان پرسش‌هایی را از خود بپرسند که بووار به زنان پیشنهاد می‌کرد: آیا واقعاً این شغل و مسیر زندگی را می‌خواهی، یا صرفاً در حال بازی کردن یک نقش اجتماعی هستی؟ آیا می‌خواهی فرزندانت آزاد باشند یا مطابق انتظارهای تو زندگی کنند؟

آَرشیو زنان >>

عاملان نسل‌کشی، دیکتاتوری نیستند، بلکه یک دموکراسی، یعنی دولت - ملت یهودی اسرائیل، هستند. که به طور منظم، حداقل هر ماه، انبارهای قاتلان با بمب، مهمات و سلاح توسط ثروتمندترین دموکراسی‌های جهان، ایالات متحده، آلمان، بریتانیایِ کبیر، و همچنین توسط سایر کشورها، البته به ظاهر کمتر منظم، مانند فرانسه، هلند و کانادا، پُر می‌شوند. براساس ماده سوم کنوانسیون نسل‌کشی، این کشورها هم‌دست در این نسل‌کشی هستند. اتحادیه اروپا، که پس از ایالات متحده، قدرت اصلی تحریم در جهان و هوشیارترین قدرت تحریم‌کننده است، هیچ دلیلی برای نشان دادن کم‌ترین واکنشی جهت متوقف کردن این نسل‌کشی تاکنون پیدا نکرده است. تنها چیزی که لازم می‌دانسته، کمی حرف زدن است.

گارسیا سابینو از فوریه ۲۰۲۶ در زندان بود و مرگ او در ۹ مه اعلام شد. در ابتدا مقامات ادعا کردند که او بر اثر خودکشی جان باخته است، اما پزشکی قانونی ونزوئلا بعداً اعلام کرد که این عضو پیشین شورای شهر بر اثر «خفگی مکانیکی» درگذشته؛ خفگی‌ای که ناشی از حلق‌آویز شدن در سلولش بوده است.
مرگ این مقام سابق در حالی رخ داد که تنش‌ها پیرامون نظام زندان‌ها و دستگاه قضایی کشور به دلیل نقض حقوق بشر رو به افزایش بود؛ به‌ویژه در پی پرونده ویکتور هوگو کِرو ناواس که وزارت امور زندان‌های ونزوئلا سه روز پیش‌تر، در ۷ مه، او را مرده اعلام کرده بود.

هنگامی که فردی داستان تغییر نگرش خود نسبت به اعدام را روایت می‌کند، شنونده بیش از آنکه به دفاع از موضع قبلی خود پناه ببرد، امکان همدلی پیدا می‌کند. از همین رو، روایت‌های مخالفان اعدام فقط بیان تجربه‌های فردی نیستند بلکه بخشی از فرآیند تحول اخلاقی و فرهنگی یک جامعه‌اند، جامعه‌ای که بتواند درد قربانیان را به رسمیت بشناسد، حافظه جمعی خود را حفظ کند و به جای انتقام، بر کرامت انسان تأکید ورزد. اینگونه است که امکان بیشتری برای ساختن آینده‌ای عاری از شکنجه، اعدام و خشونت وجود خواهد داشت.

آَرشیو حقوق بشر >>

" یک کارشناس طب اسلامی در صداوسیمای جمهوری اسلامی در رابطه با راهکارهای امام رضا برای افزایش اسپرم، نوشیدنِ " شراب امام رضا" را که ترکیبی از آب باران در روزهای ۲۳ فروردین تا ۲۳ اردیبهشت، کشمش و دیگر ترکیبات مقوی درست می‌شود را توصیه کرده است (مویز، آب باران یا چشمه مشرقی، عسل مصفّی، زنجفیل، میخک، دارچین، زعفران، سنبل‌الطیب، عود و مصطکی و..) که نه فقط کیفیت و کمیت اسپرم را بهبود می‌بخشد، که نازایی را هم درمان می‌کند."

ارتباطات اسلام‌گرایانه دیگر تنها در جاهایی که انتظار می‌رود دیده نمی‌شوند. نمونه‌ای از آن را می‌توان در زندگی روزمره بسیاری از مردم یافت: در سوپرمارکت. در میان فرآورده‌های گوشتی، غذاهای آماده و شیرینی‌ها، محصولاتی با گواهی حلال قرار دارند – محصولاتی که به‌عنوان مطابق با قوانین غذایی اسلامی برچسب‌گذاری شده‌اند. اما آنچه بسیاری از مصرف‌کنندگان نمی‌دانند این است که دست‌کم دو نهاد صدور گواهی، بنا بر ارزیابی نهادهای امنیتی، با سازمان‌هایی در ارتباط هستند که به‌عنوان اسلام‌گرا طبقه‌بندی می‌شوند.

بیماران مبتلا به دیابت در ایران این روزها، در حالی که بیش از یک ماه از حملات نظامی آمریکا و اسرائیل به ایران می‌گذرد، با شرایطی پیچیده و نگران‌کننده مواجه‌اند؛ وضعیتی که حاصل هم‌زمانی چند بحران در حوزه دارو، تجهیزات درمانی، اقتصاد سلامت و پوشش بیمه‌ای است. اگرچه مسئولان حوزه سلامت از پایداری ذخایر دارویی سخن می‌گویند، اما روایت‌های میدانی بیماران و فعالان حوزه دارو نشان می‌دهد دسترسی به اقلام حیاتی، به‌ویژه انسولین، با دشواری‌های جدی همراه شده است.

آَرشیو اجتماعی >>

اسطوره تحمل رنج بشر را معمولا «پرومته» می دانند، موجود شریف و آزاده ای که آتش را از خدایان ربود و به دست انسان رساند. زئوس، خدای خدایان، او را به همین سبب در کوه قاف به زنجیر کشید و عقابی را مامور کرد که هر روز جگر پرومته در بند را از هم بدرد و پاره پاره کند. در پایان هر روز، زئوس جگر پاره پاره پرومته را بازمی ساخت تا روز بعد دوباره مورد حمله عقاب قرارگیرد و باز هم پاره پاره شود. این داستان در روزگار ما نیز همچنان ادامه دارد، با این تفاوت که اسطوره جای خود را به واقعیت، زئوس جای خود را به سرمایه دار و دولت او و پرومته جای خویش به کارگر داده است. سلمان یگانه یکی از این پرومته های بی شمار بود.

در ایالات متحده، کارگران جوان در برابر کارهای ناپایدار و نابرابری اجتماعی سازمان‌دهی می‌شوند—و اتحادیه‌های کارگری را دوباره به‌عنوان یک نیروی سیاسی کشف می‌کنند.
یک اتاق زیرزمینی ساده در کتابخانهٔ «کنسینگتون»، محله‌ای متنوع از نظر قومی در بروکلین که حتی با وجود فاصلهٔ جغرافیایی ۲۰ کیلومتری با منهتن، از نظر احساسی بسیار دورتر به نظر می‌رسد. کف پوش از جنس لینولئوم، رنگ دیوارها ضدحریق، بدون پنجره. در یک روز بارانی شنبه، ۱۶ جوان—همگی زیر ۳۰ سال—دور سه میز بزرگ نشسته‌اند، دفترچه یادداشت در دست دارند و با دقت به یک موضوع که با استفاده از نرم‌افزار PowerPoint ارائهٔ می‌شود، گوش می‌دهند.

در سال ۲۰۰۳ میلادی سازمان جهانی کار پس از بررسی‌های بسیار ۲۸ آوریل را با هدف آگاهی رسانی در خصوص ایمنی و بهداشت کار و با تاکید بر پیشگیری از حوادث و بیماری‌ها در محل کار نامگذاری کرد. در واقع کارزاری بین المللی با هدف نشان دادن اهمیت ارتقای ایمنی محیط شغلی و تاثیر آن بر کاهش مرگ و میر ناشی از کار است. به این ترتیب دولت‌ها موظف به تدوین سیاست و برنامه‌ای سیستماتیک برای بازرسی اجرای انطباق قوانین و سیاست‌های ایمنی و بهداشتی شغلی هستند. پیش از این، این روز از سال ۱۹۹۶ توسط اتحادیه‌های کارگری در سراسر جهان به عنوان روز جهانی بزرگداشت کارگران کشته و زخمی شده گرامی داشته می‌شود.

آَرشیو کارگری >>

تنگناهای فکری، تنگناهای زیستی را موجب شده است که بشریت را در آزمون و خطای مداوم گرفتار ساخته است. پیشرفت های عظیم در عرصه های فناوری دیجیتال، دریچه های نوینی را در برابر انسان ها گشوده است که تنها با درک زمانمندی نوین و شناخت نیازهای برآمده از آن قابل ورود به دنیای نوین می باشد. کسانی که در قالب فکری گذشته و مفاهیم و معانی کهنه و عادات اندیشه ورزی واپسگرا گرفتار آمده اند؛ از تکرار روایت ها و نداشتن افقی به آینده، جز تداوم رنج انسانی بر بستر حافظه تاریخی آسیب دیده و فاقد افق، سرگشتگی و بی هویتی سیاسی را موجب شده اند. چپ اکنون در مبارزات اجتماعی خویش هنوز وارد تونل زمان نشده و لنگ لنگان در حاشیه زمان بسوی مقصدی نامعلوم و پر ابهام در حرکت است.

ژُرژ پولیتزِر، روشنفکر برجسته، استاد فلسفه می‌توانسته همه عمرش را دردنیای انتزاعی فکر و ایده‌ها سِیر کند. اما، این کَنشگر کمونیست ترجیح داد اصول مقدماتی فلسفه را در دانشگاه کارگری که به ابتکار حزب کمونیست فرانسه، برای مسلح کردن پرولتاریا در سال ۱۹۳۲ تأسیس شده بود، تدریس کند. ده سال بعد، پولیتزر به دست نازی‌ها تیرباران شد و چشم از جهان فروبست.

پیام محوری جاناتان هایت همزمان ناامیدکننده و رهایی‌بخش است. ما جست‌وجوگران بی‌طرف حقیقت نیستیم، بلکه از شهودهای اخلاقی پیروی می‌کنیم که عمیقاً در وجود ما نهادینه شده‌اند. این شهودها بسته به شکل‌گیری‌های اجتماعی و فرهنگی ما با یکدیگر تفاوت دارند. کسی که این را درک کند، دیگر مخالفان سیاسی را صرفاً افرادی غیرعقلانی یا بدخواه نمی‌بیند، بلکه آن‌ها را انسان‌هایی می‌داند که از منطق اخلاقی متفاوتی پیروی می‌کنند.

آَرشیو انديشه >>

بسیاری از ما نسبت به وقایع گذشته و آنچه در میهن ستمدیده ایران روی داده، اطلاع دقیقی نداریم بخصوص که شرح رویدادهای تاریخی، بویژه تاریخ سیاسی در کشور ما بیشتر اوقات در جهت کسب مشروعیت صورت می‌گیرد و وقایع‌نگاران، آشکارا یا پنهان به تحریف تاریخ دست می‌زنند.

دکتر حشمت الاطباء، فرزند م. ا. ق. حکیم باشی طالقانی، یکی از پزشکان حاذق و در عین حال فردی آزاداندیش و خدمتگزار بود. مردی با ایمان و خوشنام، مجاهدی واقعی، پزشک طب ملی در انقلاب مشروطهُ و از رهبران فداکار جنبش، دوست صمیمی کوچک خان بود. او را زمانی شورای رهبری جنبش جنگل به حکومت لاهیجان منصوب کرد. در آن شهر اولین طرح ایجاد مراقبت ‌های بهداشتی ملی را اجرا کرد. او و هم رزمانش نه تنها علیه اشغالگران روس و نیروهای دولتی ستمگر جنگیدند، بلکه مورد حمله هواپیماهای انگلیسی نیز قرار گرفتند.

تصاحب زمین‌‌ها و منابع فلسطین با اخراجِ بزرگِ سال ۱۹۴۸ شروع نشده است. در دوران قیمومت بریتانیا، جنبش صهیونیستی روندِ مستعمره‌‌سازی پیشرفته‌‌ای را برنامه‌‌ریزی و پیاده کرد که مستلزمِ حذفِ جمعیت، ساختارها، و فرهنگ موجود بود. زمان زیادی نگذشت که درگیری‌‌ها آغاز شد.

آَرشیو تاريخ >>

او به‌خوبی می‌داند انسان‌ها تا چه اندازه قادر به ارتکاب فجایع‌اند. علی کرد است و موزه در منطقه خودمختار کردستان عراق، در چند کیلومتری حلبچه قرار دارد. در آنجا، نیروهای عراقی تحت فرمان صدام حسین در مارس ۱۹۸۸، در اواخر جنگ اول خلیج فارس، حمله‌ای شیمیایی علیه جمعیت کرد انجام دادند. تا پنج هزار نفر کشته شدند. هزاران نفر مجروح شدند. گاز خردل چشم‌ها، مجاری تنفسی و پوست را سوزاند. حتی سال‌ها بعد، در حلبچه شمار مبتلایان به سرطان و بیماری‌های قلبی به‌طور قابل توجهی بیش از میانگین بود. دهه‌ها بعد، میزان سقط جنین بسیار بیشتر از سایر نقاط کشور است و شمار زیادی از مردم از ناباروری رنج می‌برند.

آَرشیو ملی/قومی >>

اگر ژانر و گونه «چگونه فولاد آبدیده شد» را در نظر بگیریم، ژانر آن حماسی است و ژانر اثر، رمانی آموزشی است. با این حال، داستانی نه درباره تربیت فرزندان، بلکه درباره خودآموزی یک مبارز روایت می‌کند. نیکولای آستروفسکی با تکیه بر زندگی خود، مسئله‌ی بازآموزی سوسیالیستی مردم، یعنی تولد انسانی نو را بررسی کرد که تا آخرین لحظه‌ی زندگی خود، برای سودمند بودن به کشورش تلاش می‌کند. موضوع کار یکی از مضامین اصلی در اثر است. نیکولای آلکسیویچ نشان می‌دهد که چگونه یک انسان شخصیت خود را از طریق نبرد، کار و نبردی دشوار با بیماری شکل می‌دهد. به نظر ما، درونمایه رمان را می‌توان همان نام کنونی موزه آستروفسکی در مسکو نامید - «چیره شدن».

هنگامیکه انقلاب کبیر سوسیالیستی اکتبر در سال ۱۹۱۷ به غرش در آمد، لنین از همین توده‌های کارگر و دهقان - مردمی شکنجه‌شده و تحقیرشده که از گرسنگی و بیماری جان خود را از دست داده بودند، مردمی که سال‌ها برای تغییر منتظر مانده بودند و سرانجام تصمیم به اقدام گرفته بودند - کمک گرفت. سخنان او نه در سالن‌ها و اتاق کارها، بلکه در روستاها، کارخانه‌ها و سربازخانه‌ها طنین‌انداز می‌شد، زیرا او به زبان کسانی گفتگو می‌کرد که ارزش یک تکه نان را می‌دانستند، کسانی که به یاد داشتند ترس از محاکمه به خاطر جرمی ناشی از فقر چگونه است، کسانی که رویای عدالت را نه به عنوان یک آرمان انتزاعی، بلکه به عنوان یک نیاز مبرم در سر می‌پروراندند.

هوای پاییزیِ ۱۹۷۶«لویی ویل» کنتاکی و تصویر فرهاد عزیز با آن پالتوی بلند خز، در حال قدم زدن کنار پارک محله‌ی قدیمی نزدیک دانشگاه، بار دیگر پیش چشمانم زنده شد؛ درست همان لحظه‌ای که خبر «پرواز» او را شنیدم. آن روز، فرهاد با اشتیاقی وصف‌ ناپذیر به دنیای پیچیده اما جذاب سیاست لبخند می‌زد. با هم از سیاست و زیست انسانی گفتیم و از دغدغه‌ی چگونه زیستن در دوران دانشجوییِ خارج از کشور (هرچند ما تقریباً هم سن بودیم ولی من مدتها پیش در گیر زندگی سیاسی شده بودم و از ماجراها اندکی با خبر بودم). آن زمان، شاید نخستین روزهای ورود او به دنیایی جدید بود؛ دنیایی که پیش از آمدن به لویی‌ ویل، حتی در تصورش هم نمی‌گنجید.

آَرشیو گوناگون >>