با آغاز سال نو زمستان رخت برمی‌بندد، بهار دوباره از راه می‌رسد، جهان رنگ دیگری به خود می‌گیرد، گل و گیاه و سبزه از دل خاک می‌رویند، شکفتن شکوفه‌ها و رستن‌ جوانه‌ها به جهان پیرامون ما، رنگی دیگر می‌دهند. این دگرگونی در طبیعت، امید به تغییر در زندگی اجتماعی را نیز زنده‌تر می‌کند.
امسال اما نوروز در در شرائطی فرامی‌رسد که کشور ما از همه سو مورد تجاوز قرار دارد و در عین حال، هنوز همه ما در ماتم کشتار دی‌ماه و جنایت بزرگ جمهوری اسلامی علیه مردم ایران قرار داریم.
علیرغم این، بهار طبیعت در راه است و امید به پایان رسیدن زمستان را نوید می‌دهد. به امید روزی که همراه با جشن نوروز و فرارسیدن بهار، آزادی در کشورمان را نیز جشن بگیریم.
فرارسیدن سال نو و عید نوروز را، به همه‌ی هموطنان تبریک می گوئیم. یاد همه‌ی جانباختگان راه آزادی و عدالت اجتماعی را گرامی می‌داریم. امیدواریم که سال ۱۴۰۴ آغازی برای آینده‌ای بهتر برای همگان باشد.

حزب چپ ایران نوروز باستانی را به همگان، به خانواده‌های داغدار کشتار دی‌ماه خونین، به قربانیان تجاوز نظامی آمریکا و اسرائیل به کارگران، پرستاران، بازنشستگان و معلمانی که برای عدالت می‌جنگند، به نویسندگان، هنرمندان، سینماگران که قلم و هنرشان را در خدمت رهایی و مقابله با تحجر خلاقانه به کار گرفته و می‌گیرند، به مردم خسته از تبعیض در مناطق ملی که حکومت را روزانه به چالش کشیده و به ستوه درآورده‌اند، به مادرانی که با بغض و اشک، فرزندان ‌شان را به آغوش خاک می‌سپارند، اما سکوت نکرده و نمی کنند، به زندانیان سیاسی که در زنجیر هم تسلیم نشده و نمی شوند و پرچم اعتراض به اعدام را در زیر سرکوب و طناب دار هم‌چنان برافراشته‌اند، به خانواده‌ی همه جانباختگان راه آزادی و برابری که سال‌هاست حتی در سکوت سنگین دهه‌ی شصت ایستادند تا «نگیرد این شعله خاموشی» و به همه‌ی آن‌هایی که هر روز، با شجاعت و امید، فردای ایران را می‌سازند، با یاد همه‌ی جان‌های شیفته‌ای که در راه دستیابی به آزادی، دموکراسی و سوسیالیسم جان عزیزشان بر دار شد، شادباش می گوید.

کشتار جمعی مردم توسط رژیم روی زمین و بمباران‌های اسرائیل و آمریکا از آسمان نوروز امسال را غم‌انگیز کرده است. اما نباید فراموش کرد که نوروز نشانه امید و نوید فردائی بهتر بعد از زمستان سرد طبیعت است. مردم ایران تاکنون همواره و تحت هر شرائطی برای پاسداری از وطن، فرهنگ و همبستگی ملی، نوروز را گرامی داشته‌اند. امسال نیز سنت تاریخی را ادامه خواهند داد به دیدار و یاری یکدیگر خواهند شتافت. شایسته است در این روزهای دشوار به همه به‌ویژه به خانواده‌هایی که عزیزان خود را در اعتراضات و بمباران‌ها از دست داده‌اند، توجه ویژه ای مبذول شود.

آغاز سال نو، برای بسیاری از مردم این سرزمین، نه با آرامش و شادی، بلکه با اندوه از دست دادن عزیزان، نگرانی از آینده، و تلاش برای بقا در شرایطی دشوار همراه شده است. برای بسیاری، نوروز امسال در خانه‌هایی برگزار می‌شود که جای خالی عزیزان از دست‌رفته، بیش از هر زمان دیگری احساس می‌شود؛ و برای گروهی دیگر، اساساً امکان برگزاری آن، زیر فشار جنگ، مهاجرت اجباری و فروپاشی معیشت، از میان رفته است. جنگ و تنش‌های نظامی، در کنار سال‌ها سیاست‌های ناکارآمد و غیرپاسخگو، زندگی میلیون‌ها انسان را با تهدیدی جدی مواجه کرده و بار دیگر نشان داده است که هزینهٔ اصلی تصمیم‌های کلان سیاسی را مردم عادی می‌پردازند.

سازمان فداییان خلق ایران (اکثریت) همواره بر ضرورت حل‌وفصل بحران‌ها از مسیرهای دیپلماتیک تأکید داشته و از همان نخستین لحظات آغاز بمباران‌ها، این تجاوز امپریالیستی علیه کشور را به‌صراحت محکوم کرده است. ما خواستار توقف فوری بمباران‌ها و همچنین پایان‌یافتن حملات موشکی متقابل، برقراری آتش‌بسِ کامل و بدون قید و شرط در تمامی جبهه‌ها، و آغاز بی‌درنگ مذاکرات مستقیم، جامع و هدفمند میان طرف‌های درگیر، از جمله نمایندگان ایران و ایالات متحده آمریکا، هستیم.

هرچند شرایط کنونی حال و هوائی برای برگزاری جشن نوروز باقی نگذاشته است اما مردمان شریف و مبارز ایران با کاشتن بذر امید رفتن زمستان سرد وتاریک در دل هایشان و عبور از همین رنجها و روزهای سخت و سیاه، راه خود را بسوی آینده ای روشن که درآن بتوانند فرارسیدن بهار و نوروز، صلح، آزادی و دمکراسی را شادمانه و دست در دست هم جشن بگیرند، خواهند یافت.

نوروز را با آرزوی پایان جنگ، رهایی ایران از بند استبداد، و با باور به تحقق‌پذیری این آرمان‌ها گرامی می‌داریم؛ ما باورداریم که اراده‌ی جمعی مردم ما، همبستگی گسترده‌ی همه‌ی نیروهای سیاسی، نهادهای مدنی و صنفی و کنشگران محیط زیست، سرانجام به سرنگونی این رژیم خواهد انجامید و آزادی، عدالت و صلح را برای مردم و میهن‌مان به ارمغان خواهد آورد.

کاوه مدنی، مدیر موسسه آب، محیط زیست و بهداشت دانشگاه سازمان ملل متحد، برنده جایزه معتبر «آب استکهلم» در سال ۲۰۲۶ شد. در بیانیه دانشگاه سازمان ملل متحد در این زمینه آمده است که کاوه مدنی «معمار مفهوم ورشکستگی آب در توصیف بحران حاد امروز جهان، به‌ دلیل توانایی کم‌نظیر و شجاعانه‌اش در تبدیل پژوهش‌های پیشگامانه به سیاست‌گذاری جهانی در شرایطی آکنده از خطرات شخصی و پیچیدگی‌های سیاسی، عالی‌ترین جایزه جهانی آب را از آن خود کرد.»
این خبر در مراسمی ویژه در مقر یونسکو در پاریس به مناسبت روز جهانی آب، اعلام شد. قرار است این جایزه در اوت ۲۰۲۶، در هفته جهانی آب در استکهلم، پایتخت سوئد، از طرف کارل شانزدهم گوستاو. پادشاه این کشور، به آقای مدنی اعطا شود.

آَرشیو اخبار امروز >>

تصور این بود که با چنین اقداماتی، حکومت اسلامی–شیعی تهران اگر نه در یکی دو روز، دست‌کم ظرف یکی دو هفته سرنگون خواهد شد؛ اما چنین نشد. دست‌کم انتظار می‌رفت رهبر خبیث و سران ملعون و خون‌خوار حکومت را به دیار عدم بفرستند؛ امری که به هر حال می‌توانست موجب نوعی مسرت خاطر باشد و این امید را پدید آورد که با از میان رفتن این افراد، شبکه‌های متصل به آنان نیز فروبپاشد. اما واقعیت آن است که این تصور تنها در حد همان «مسرت خاطر» باقی می‌ماند.

برون‌مرزی‌ها با شتابی آمیخته به امید و خطا، از جنگی حمایت کردند که گمان می‌بردند پایانش، بازگشت به خانه است؛ بازگشتی پیش از نوروز، پیش از آنکه غبارها فرو بنشیند.
در داخل، مردمی که سال‌ها زیر فشار زندگی کرده‌اند، به این صداها دل بستند؛ به وعده‌هایی که از دور، روشن‌تر از واقعیت به نظر می‌رسید. آزادی، در ذهن‌ها نزدیک بود.

علی لاریجانی، روحانی زاده غیر مجتهد، به دلیل نزدیکی به بیت روحانیت، بازی بزرگان را از سرچشمه نوشید و آب گوارای آن به دهن وی مزه کرد. در همان ابتدا، داماد آیت الله مطهری شد و میخ را کوبید و هم از آخور خورد و هم از توبره. هم رابطه سببی و هم رابطه نسبی با الیگارشی روحانیت پیدا کرد و سریعاً حق صلاحیت ورود به حوزه سیاست را یافت.

با آرزوی سالی سرشار از زندگی، پایداری، همبستگی و پیشروی مشترک، و با امید به آن‌که سال پیشِ رو، سالی باشد در مسیر تحقق آزادی، عدالت اجتماعی، برابری پایدار، کرامت انسانی، حق تعیین سرنوشت، و استقرار صلحی پایدار و جهانی—صلحی مبتنی بر احترام متقابل، همزیستی مسئولانه با همسایگان، تعامل سازنده با جهان، و حفظ و پاسداری از طبیعت، به‌گونه‌ای که هیچ انسان و هیچ سرزمینی قربانی قدرت و خشونت نشود.

ترس اجتماعی تنها از طریق تهدیدهای خارجی شکل نمی‌گیرد، بلکه گاه از طریق روایت‌های سیاسی نیز تقویت می‌شود. اگر در یک جامعه به طور مداوم بر وجود دشمنان داخلی و خارجی تأکید شود، ممکن است فضای عمومی به تدریج امنیتی‌تر شود و انسانها نا آگاهانه این نظریه را تائید کنند! در چنین شرایطی، برخی شهروندان ممکن است به این نتیجه برسند که حفظ نظم موجود - اگر محدودکننده باشد - از بی‌ثباتی و آشوب بهتر است. این یکی از دلایلی است که چرا در بسیاری از کشورها، سیاستمداران در زمان بحران بر ضرورت «وحدت ملی» و «حفظ امنیت» تأکید می‌کنند.

عمو نوروزی که داشت کفش و کلاه می‌کرد سروقت از راه برسد، با تردستی فریب‌خوردگان جنگ که برای ورود ویرانی می‌رقصند و جشن می‌گیرند تبدیل به عمو ترامپ و عمو نتانیاهو شد. باز هم مخالفان جنگ شبهه ایجاد کنند، ندیدید سودآوری جنگ را؟ یک عمو به دو عمو تبدیل شد. تازه کجایش را دیده‌اید، همه خرابی‌ها را از نو می‌سازیم، بهترش را می‌سازیم!
بله، با اتکا به متخصصان ایرانی و سرمایه‌داران خارج کشور بهترین‌ سازندگی را راه خواهیم انداخت، نگران چه هستید؟

روزهای سیاهی در پیش است. دوران پر ادبارى که، گرچه منطقا عمری دراز نمی‌تواند داشت، از هم اکنون نهاد تیرهٔ خود را آشکار کرده است و استقرار سلطهٔ خود را بر زمینه‌ای از نفی دموکراسی، نفی ملیت، و نفی دستاوردهای مدنیت و فرهنگ و هنر می‌جوید.
این چنین دورانی بناگزیر پایدار نخواهد ماند و جبر تاریخ، بدون تردید، آن را زیر غلتک سنگین خویش درهم خواهد کوفت. اما نسل ما و نسل آینده، در این کشاکش اندوهبار زیانی متحمل خواهد شد که بی‌گمان سخت کمرشکن خواهد بود. چرا که قشریون مطلق‌زده هر اندیشهٔ آزادی را دشمن می‌دارند و کامکاری خود را جز به شرط امحاء مطلق فکر و اندیشه غیرممکن می‌شمارند.

کنشی فروکاست. بازداشت‌های گسترده، سناریوهای اعتراف‌گیری، و گسترش دامنه اتهامات از «جاسوسی» تا ساده‌ترین اشکال ارتباط و فعالیت مجازی، نشان‌دهنده یک الگوی منسجم است؛ تلاشی برای بازتعریف کنترل اجتماعی در لحظه‌ای که فشار بیرونی و فرسایش درونی به نقطه تلاقی رسیده‌اند. در این میان، اعترافات اجباری نه برای کشف حقیقت، بلکه برای تثبیت روایت رسمی به‌کار گرفته می‌شوند؛ روایتی که هر صدای مستقل را به تهدیدی سازمان‌یافته و بیرونی تقلیل می‌دهد.

دوستی دیروز نامه ای فرستاد که خطاب به فیلسوفی نوشته است و در آن پرسش‌های مطرح کرده است. از آن‌جا که در این روزگار وانفسا سلطنت طلب‌ها و شاه‌پرست‌ها اتهاماتی به نسل ما وارد می کنند و به تحقیر و تمسخر «پنجاه و هفتی» می‌نامند و سازمان، احزاب چپ و روشنفکرهای چپ را باعث انقلاب بهمن ۵۷ و مقصر می‌دانند، و از آن‌جا که این دوست با متانت و مستدل به «فیلسوف» مورد علاقه‌اش جواب داده است، نامه ای نوشتم و از او خواهش کردم تا متن را در جائی چاپ و منتشر کند. امروز صبح یادداشتی فرستاد و نوشت: «من قصد نشر این نامه را ندارم ولی اگر تو فکر می‌کنی که خوب است که انتشار پیدا کند، اختیار داری.

بهار می‌آید اما، بهار هر ساله نیست. این بار بهار غم در نهان‌خانه ی سینه ندارد، بهار سراسر فریاد است و بی قرار. این باران بهاری نیست که بر زمین تشنه فرو می ریزد، اشک زنان و مردان ایران است که این چنین سیل آسا می‌بارد. آری امسال بهاران با نوید گل‌های رنگارنگ به در خانه ها نمی‌آید. امسال بهار پای آمدن ندارد، جبر طبیعت است که از پس زمستان بهار آید، بهار می آید اما نوروز روز شادی و امید، رو زدوری از کینه ها، روز دوستی و عشق، توان سر برآوردن از ویرانه ها را ندارد.

آَرشیو سياسی >>

در باره شرایط کنونی و وظایف سنگین و مخاطره انگیزی که بخاطر جنگ ارتجاعی و جنایتکارانه‌ای که از طرف اسرائیل و امریکا و رژیم جنایت اسلامی بر مردم تحمیل شده و سرکوب های حکومتی و خطراتی که جان زندانیان سیاسی راتهدید می‌کند و تلاش‌هایی که در مقابل سیاست‌های طبقه حاکم و گرایشات ارتجاعی و نئوفاشیستی در حال انجام است و تشریح موقعیت کنونی و وظایفی که در مقابل ما قرار گرفته‌است.

آَرشیو مصاحبه >>

انقلاب در جنگ خیلی بزرگ تر از استفاده از پهپادها است. در واقع موضوع، بوجود آمدن یک معماری نظامی جدیدی است: سیستم های خودران ارزان، هدف گیری با کمک هوش مصنوعی، تصاویر ماهواره ای تجاری، ارتباطات مقاوم، حسگرهای یکپارچه و ابزارهای سایبری که همه با هم کار می کنند. در حال حاضر، هدف فقط ضربه زدن نیست، بلکه هدف فشرده کردن زمان است—پیدا کردن، تصمیم گیری و ضربه زدن سریع تر از آنچه دشمن بتواند حرکت کند، پنهان شود یا بازیابی کند. در آزمایشی در سال گذشته، نیروی هوایی ایالات متحده اعلام کرد که دستگاه های دارند که توصیه ها را در کمتر از ۱۰ ثانیه تولید می کنند و تولید گزینه هایی آن معادل با ۳۰ برابر بیشتر نسبت به تیم های صرفا انسانی است.

بنکسی را می‌توان هنرمندی با گرایش‌های انتقادی دانست که موضوعات زیر را مطرح می‌کند: جنگ و امپریالیسم، سرمایه‌داری، مهاجرت، نظارت دولتی، و نابرابری اجتماعی. از این نظر برخی تحلیلگران او را نزدیک به سنت هنر اعتراضی چپ می‌دانند.
چند نکته که او را از دیگر هنرمندان این عرصه متفاوت کرده، عبارتند از: هویت ناشناس، اجرای غیرقانونی آثار در فضاهای عمومی، ترکیب هنر با کنش سیاسی، و تبدیل هنر خیابانی به هنر گران‌قیمت بازار جهانی

در ایران، واحدهای نخبه‌ای مانند «دلتا فورس» یا «شالداغ» با مأموریت‌هایی تقریباً غیرقابل حل روبه‌رو خواهند شد که به‌احتمال زیاد بدون تلفات نیز نخواهند بود. ظاهراً پنتاگون در حال بررسی اعزام نیروهای ویژه به جزیره خارگ یا استقرار آن‌ها در تأسیسات هسته‌ای، آزمایشگاه‌ها و راکتورهای ایران است. واشنگتن مایل است حدود نیم تُن اورانیوم غنی‌شده را به دست آورد. زیرا تهران با این ماده احتمالاً می‌تواند ظرف چند ماه یا حداکثر یک سال سلاح هسته‌ای تولید کند. کارشناسان می‌گویند: اگر چنین کاری اصلاً ممکن باشد، تنها در صورتی خواهد بود که بهترین واحدهای اسرائیلی و آمریکایی به‌طور مشترک عملیات انجام دهند.

آَرشیو بين الملل >>

در کم‌تر رمانی مانند رمان شَرم و انتشار‌یافته در ۱۹۸۳ میان هویت و جنسیت، فمینیسم و مرد‌سالاری‌، میان علل وعوامل اجتماعی با حاشیه‌ای بودن زن به عنوان "جنس" و "جنسیت" این اندازه ارتباط تنگاتنگ هست. دیدگاه نویسنده در این زمینه هم اجتماعی‌-سیاسی، هم روان‌شناختی است.

خفه میشوم از نبودنت یا نمی‌دانم چه
کجایی چشمه سار کوه پایه‌های گلگون
رؤیای کنجکاوم
مبادا هیزم این آتش سرا تو باشی و کلبۀ آرزوها

اما امسال، نوروز با همه توانِ مسرت‌بخشی و شادابی‌اش،
گویی بر شانه‌های خود اندوهی گسترده را حمل می‌کند.
لبخندهای همیشگی‌اش نیمه‌تمام است و نگاهش خسته.
با وجود آمدن بهار، گلِ نوروز را نمی‌بینی؛
انگار او نیز می‌داند که ما امسال در سوگی عمومی،
در غمی به وسعت یک جامعه، ایستاده‌ایم.

توی مسیر، بین مناره های تاریک تلوتلو خورد، تنها روشنی حافظه راهنمائیش می‌کرد، درخت‌ها پراکنده که شدند و راهی بهش دادند به بلندی ملایم، جائی که برگ‌های مرده زیرپاهاش خش خش می‌کردند، ستاره‌ها و ماه هلالی نورِ شفافشان را بر پهنه‌ی بی‌کران تابانده بودند، به قله‌ی تپه ی کوتاهی رسید که کامل ترین ساعات زندگی شان را گذرانده بودند، به زانو درآمد، دست‌هاش را تاآخرین حد بازو اندوهش را توی شب یخزده رهاکرد. اندوه از گلوش فوران زد، به شکلی وسیع که سکوت را تکان داد و اندامش را طوری به لرزه درآورد که استخوان‌هاش لرزیدند، سرآخر که تنش نتوانست دیگر مقاومت کند، خود را روی دستهاش انداخت، وجودش روی چیزی تیره، تکه سایه علف قهوه ای فروکش کرد، جائی که اشکهاش فروریختند و توی استخرهای کریستالی ناپدید شدند.

شفافیت در دل سیاهی
به انتظار سپیده ی آزادی
جهانی غریب و غوغا
چه پر آشوب است در
این سیاهی شفاف

 صحرا ازخواب می‌پرد و خود به خود دست روی قلب‌اش می‌گذارد: «الهيّار؟» کابوس ها او را رها نمی‌کنند. خواب، خواب‌های پلشت و تلق تلق مداوم چرخ هـای کهنه و زنگارگرفتـة قطار و چهرة ورم کردة الهيـّار. چرا الهيار؟ چرا آن جوانک سنگتراش به خواب هايش راه يافته بود؟ کی و کجا از او جدا شده بود؟ چند ماه از اقامت او در منزل خالة غلامِ پاکار گذشته بود؟ کی و چرا به  آن جا رفته بود؟ چرا دو باره به پايتخت برگشته بود؟ جا به جائی مدام و سر گردانی! مردان، مردان...! زير زمين خانۀ مردان و دلشاد يک‌دم از منظرش می‌گذرند و صدای مهربان خالة غلامِ پاکار توی سرش می‌پيچد: «يات، يات قيزيم!»

هنگامي كه زمان بر ما فرود مي‌آيد
خود را در تاريكيِ شب پنهان مي‌كنيم
اما كفهاي سفيدِ دريا به ساحل مي‌ريزند
ما هراسان در چشمهاي يكديگر مي‌نگريم
و بيهوده دستها را در جيبهاي پشتِ شلوار قلاب كرده
وانمود مي‌كنيم كه هيچ اتفاقي نيفتاده است.

بهار؛ این قلب که در سینۀ ماست
همرنگ خزان و نگران سرماست
ار سبزه و شوخان طبیعت خوشند
در دل ماهی تنگ همه شور دریاست

کریمپور را از زندان بیرون کشیدند، به دستور اشرف پیکرش را آلوده به نفت کردند مدتی او را به توهین و تمسخر گرفتند. پالانی بر کول وی نهادند و دستور دادند با چهاردست و پا راه برود. با افروختن آتش، جشن منحوسشان را آغاز کردند. زندانی به هر سو می دوید و فریاد می زد شعلهء آتش همه بدن او را فرا گرفته بود و تماشاگران قهقهه سر داده بودند.»

موفق، آشتی‌جو، و سوسیال‌دموکرات: زیگفرید لنز بیش از هر نویسنده دیگر دوران پس از جنگ محبوب بود. او از شرق پروس آمد – منطقه‌ای که امروز کمتر کسی آن را آلمانی می‌داند. او مهربان‌ترین نویسنده میان نویسندگان پس از جنگ بود. نه مزاحم و نکته‌سنجی مانند گونتر گراس، نه روشنفکر پرحرفی مانند مارتین والسِر، و مطمئناً نه موعظه‌گری با چهره‌ای عبوس و غمگین مانند هاینریش بُل. زیگفرید لنز یک استثنای بزرگ بود.

آَرشیو فرهنگ و ادب >>

ایران باید از معدود کشورهایی باشد که رشد اقتصادی آن با قوانین حاکم بر جامعه چنین در تناقض است. زنان بزرگترین قربانیان حکومت اسلامی هستند که از پیشرفت نوسازی اقتصادی تنها بخش استثمار نیروی کار عایدشان شد و با زنجیرهای بسته به دست پا به بازار کار رانده شدند. تناقضی که در نگاه اول به وضعیت زنان در ایران به نظر می آید، تناقض درونی نظامی ست که سیستم سرمایه داری را دنبال می کند ولی چون به نام مذهب قدرت را دردست گرفته، رهایی زن را به حق ریزش پایه های خود می داند. وابستگی پایه های نظام به حجاب زنان یک شعار توخالی دولتی نیست. حجاب عمومی ترین وسیله ایست که عدم رهایی زن و وجود حاکمیت شرع را به زن گوشزد می کند از هر سن، از هر مذهب، از هر ملیت و از هر طبقه ای!

سقط جنین، لقاح آزمایشگاهی، انتخاب لباس: بدن زن بار دیگر به مسئله‌ای سیاسی تبدیل شده است. این امر بیش از همه به تصویر «زن ایده‌آل» در گفتمان راست‌پوپولیستی مربوط می‌شود.
آن‌ها هنوز هم وجود دارند؛ مردانی که قانع شده‌اند باید زنان را از «تصمیم‌های نادرست» بازدارند. مردانی مانند برایان هیوز که در ایالت تگزاس قانونی نوشته است که عملاً سقط جنین را برای زنان تقریباً ناممکن می‌کند. به محض آنکه ضربان قلب جنین قابل تشخیص باشد، هرگونه سقط ممنوع است؛ یعنی تقریباً از هفته ششم بارداری.

روز جهانی زن به عنوان روزی یادبود ایجاد شده است تا دستاوردهای گذشته را زنده نگه دارد، اهداف جنبش زنان را معرفی کند و آن‌ها را در سطح جهانی دوباره مطرح سازد. جهان نیازمند درکی تازه از نقش زنان است؛ درکی شبیه آنچه در آلمان، آمریکا و بسیاری از کشورهای اروپایی تا حد زیادی شکل گرفته است، تا در آینده‌ای نزدیک زنان و مردان در سراسر جهان از حقوق برابر برخوردار شوند.

آَرشیو زنان >>

این بار دیگر هیچ بهانه‌ای وجود ندارد»؛ این را رضا خندان می‌نویسد. این زندانی سیاسی در زندان اوین تهران محبوس است — جایی که دهه‌هاست در ایران نماد خودسری سیاسی و زندانی‌کردن مخالفان سیاسی بوده — و اکنون در سایهٔ جنگ، خطر آن می‌رود که به فراموشی سپرده شود. او در نامه‌ای فوری به رئیس قوهٔ قضائیهٔ ایران هشدار می‌دهد: اگر فوراً آزادی زندانیان ترتیب داده نشود و «رویدادهای هولناک و جنایتکارانه» جنگ دوازده‌روزهٔ ژوئن با اسرائیل تکرار شود، «تاریخ سخت‌ترین داوری خود را دربارهٔ شما خواهد کرد.»

تاریخ‌نگاران اتفاق نظر دارند: تجارت برده بین قرن ۱۵ تا ۱۹ – جابجایی میلیون‌ها انسان از آفریقا به آمریکای شمالی، مرکزی و جنوبی – یکی از بزرگ‌ترین تراژدی‌های تاریخ بشر بوده است. برآوردها نشان می‌دهد که طی حدود ۴۰۰ سال بیش از ۱۵ میلیون مرد، زن و کودک به زور جابه‌جا شده‌اند. برخی منابع تعداد قربانیان را بین ۱۲ تا ۱۲٫۸ میلیون نفر اعلام می‌کنند. تقریباً ۱۰٫۷ میلیون نفر از آن‌ها زنده به آمریکا رسیدند؛ بین ۱٫۵ تا ۲ میلیون نفر در مسیر جان باختند.

آَرشیو حقوق بشر >>

در تاریخ جنگ‌های مدرن، همواره غیرنظامیان بیشترین قربانیان را داده‌اند، اما در میان آنان کودکان آسیب‌پذیرترین گروه انسانی به شمار می‌روند. کودک نه در تصمیم‌گیری‌های سیاسی نقشی دارد و نه در آغاز جنگ‌ها سهمی، با این حال بیشترین رنج‌ها، مرگ‌ها و آسیب‌های روانی را تحمل می‌کند. از جنگ‌های طولانی آفریقا گرفته تا جنگ غزه و حملات اخیر به ایران، یک واقعیت مشترک دیده می‌شود: جنگ پیش از هر چیز کودکی را نابود می‌کند.
جنگ برای میلیون‌ها کودک در سراسر جهان واقعیتی تلخ و روزمره است. تقریباً از هر پنج کودک در جهان، یک کودک در کشوری یا منطقه‌ای زندگی می‌کند که از جنگ و درگیری‌های مسلحانه آسیب دیده است.

آَرشیو اجتماعی >>

باکهاوس تا آخرین روزهای زندگی اش شوق و شورخود را، از همه مهمتر کنجکاوی تشنگی ناپذیر خود را برای یادگیری و فراگیری مباحث فلسفی، جامعه شناسیک و تاریخی ازدست نداده بود. او هرروز اخبار سیاسی آلمان و جهان را از طریق روزنامه دنبال می کرد. با من از نگرانی هایش در بارۀ وضعیت جهان و همینطور ایران سخن می گفت. او برای انسانهایی که دربرابر رژیمهای دیکتاتوری و سیاستهای امپریالیستی می ایستند واز موضع خود دفاع می کنند، احترام خاصی قائل بود. بدترین سرزنش او متوجۀ فرصت طلبان سیاسی و چپ های سابق می شد که هم اکنون مجیزگوی روابط و مناسبات سرمایه داری شده اند. آخرین دیدار من با او تقریباً یک ساعت پیش از مرگ اش بود.

با آن که سه هفته از آغاز تجاوز نظامی امریکا و اسرائیل میگذرد و هر چند نیروهای نظامی ایران تا کنون دست بالا را در این جنگ دارند، اما هنوز نمیتوان درباره سرنوشت نهائی این جنگ آخرالزمانی سخنی گفت. الکساندر دوگین مشاور پوتین و تحلیلگر سیاسی روس بر این باور است که این جنگ نمیتواند به آتش‌بس منجر شود، زیرا تجربه جنگ دوازده روزه آشکار میسازد که هرگاه اسرائیل و امریکا نتوانند به بخشی از اهداف خود دست یابند، حاضر به آتش‌بس میشوند و پس از چندی با بازسازی و تقویت نیروها و سلاح‌های خود دوباره جنگ را آغاز میکنند تا بتوانند به هدف نهائی خود که سرنگونی جمهوری اسلامی و تجزیه ایران با هدف سلطه بر منابع انرژی ایران است، دست یابند.

رنج تاریخی در پیوند با واپس گرایی و ارتجاع تاریخی، گذشته را به پناهگاه مبدل ساخته؛ و حافظۀ تاریخی را در گیر و دار تناقضات حل نشده تاریخی به گذشته پیوند زده؛ و همراه با نوستالژی به عنوان یک بازنمایی معیوب زمان تاریخی به تعلیق آگاهی های اجتماعی روی آورده است. نمودهای این رنج تاریخی را می توان در دوگانگی کاذب روندهای نوستالژیک به وضوح مشاهده کرد. فرایندی که کنش های انقلابی را تاریخ زدایی کرده و از سیاسی شدن آن ها ممانعت می کند.

آَرشیو انديشه >>

بعد از خروج محمدرضا پهلوی از ایران در ۲۶ دی‌ماه ۱۳۵۷ و بازگشت روح‌الله خمینی به ایران، به دنبال مذاکرات مهدی بازرگان و اعضای دولت موقت با ارتش، و شورای فرماندهان ارتش، در ۲۲ بهمن سال ۵۷، ارتش شاهنشاهی بی‌طرفی اعلام کرد، و با تسلیم در برابر خمینی، نقطه پایان گذاشت به ارتش شاهنشاهی ایران. و بدین‌سان، در اندک‌زمانی بزرگ‌ترین ارتش منطقه فروپاشید. فرماندهان ارتش شاهنشاهی به اتفاق سندی را منتشر کردند که به ظاهر در رایزنی با انقلابیون طرفدار خمینی آماده شده بود. در پس آن اما می‌توان اراده دولت آمریکا که نماینده‌اش ژنرال هویزر آن‌زمان در ایران بود، را بازیافت. گفته می‌شود که ارتشبد عباس قره‌باغی و ارتشبد فردوست نیز نقش مهمی در این اعلام بی‌طرفی داشته‌اند.

خاندان فوگر از سال ۱۳۶۷ در آگسبورگ ثبت شده‌اند. هانس فوگر (درگذشته ۱۴۰۸/۰۹)، پدربزرگ بنیان‌گذار فوگرای، نخستین عضو خانواده بود که به این شهر آمد. آنان ابتدا در صنعت نساجی فعال بودند، اما از ۱۴۹۴ به یکی از بزرگ‌ترین کنسرن‌های معدنی و مالی اروپا بدل شدند. آنان امپراتوران و پادشاهان را تأمین مالی کردند، برای برخی پاپ‌ها تجارت آمرزش‌نامه را در بخش‌های وسیعی از اروپا سامان دادند و برایشان سکه ضرب کردند. چند تن از فوگرها نیز اسقف رگنسبورگ و کنستانتس شدند.

ترافیک شهر سنگین و هر لحظه سنگین تر می شد و حرکت ماشین ها قدم به قدم بود. بیشتر از دوساعت برای رسیدن به منزل طول کشید. در این مدت طولانی افکار وحشتناکی بر مخیّلۀ نویسنده حکمفرما بود. از شهر بوی خون به مشام می رسید. البته ماه های متوالی بود که خون و آتش سکۀ رایج کشور بود؛ لیکن بر آگاهان روشن بود که این شور و شوق انقلابی به زودی به خون و آتش ایران سوزی مبدل شده و آرزوهای ملتی را خاکستر خواهد کرد. البته سقوط « دیکتاتور » خوش آیند بود. لیکن من که از تاریخ کلیسای قرون وسطای اروپا و نیزتاریخ روحانیت تشیع را چندین سال تدریس کرده بودم، بهتر می دانستم که جایگزینی این حکومت به وسیلۀ حکومت دینی، بزودی ظهور سیاه ترین رژیم مرتجع تاریخ کشور را فراهم خواهد ساخت.

آَرشیو تاريخ >>

دومین کنفرانس هم‌اندیشی فعالین مدنی آذربایجان در تاریخ ۷ اسفندماه ۱۴۰۴ با حضور قریب یکصدتن از فعالین مدنی آذربایجان در سالن اجتماعات ساختمان ائل‌ائوی واقع در شهر تبریز تشکیل شد. در این کنفرانس خانم‌ها: دکتر مرجان مناف‌زاده و اشرف شادولی و آقایان: مهندس محمد زیدی، دکتر شکور اکبرنژاد، دکتر حسن فرهودی‌نیا، حسن ارک، عباس پوراظهری، محمد صفری سخنرانی کردند. در پایان متن قطعنامه‌ای طیّ ۹ ماده توسط مهندس علیرضا صرافی قرائت شد به تأیید اکثریت حاضرین در اجلاس رسید.

آَرشیو ملی/قومی >>

آثار تولستوی مرحله نوینی را در تکامل رئالیسم روسی و جهانی رقم زد و شکاف بین سنت‌های رمان کلاسیک سده نوزده و ادبیات سده بیست را پر کرد. رئالیسم تولستوی با لحنی آشکار، صریح گویی و در نتیجه نیرویی کوبنده، قدرت و تیزبینی در افشای تضادهای اجتماعی مشخص می‌شود. گیرایی طبیعی و عاطفی و توانایی بازآفرینی «جسم زندگی» در آثار تولستوی با اندیشه‌ای انعطاف‌پذیر و تیزبین و تحلیلی روانشناختی عمیق و کاملاً صادقانه ترکیب شده است. رئالیسم سالم و اصیل تولستوی در پی ترکیبی از تحلیل و ترکیب است و به سمت درک جامع از جهان، آگاهی از قوانینی که زندگی انسان بر اساس آنها حرکت می‌کند، گرایش دارد.

مسلم صالح رهبر حزب اتحاد دموکراتیک سوریه در روز یازدهم مارس برابر با بیستم اسفند ماه در بیمارستانی در اربیل "هولیر" براثر بیماری کلیوی درگذشت. صالح مسلم در ایجاد حزب اتحاد دموکراتیک سوریه در سال ۲۰۰۳ نقش برجسته ای داشت و به‌دلیل توانایی در سازماندهی به‌سرعت رشد کرد و در سال ۲۰۱۰ به رهبری حزب رسید. اهداف اصلی حزب عبارت بودند از دفاع از حقوق فرهنگی سیاسی کردهای سوریه، برابری کامل زن ومرد، ایجاد همکاری با دیگر اقوام سوریه.

الخطیب که همراهی یک پرچم فلسطین را با خود روی صحنه آورد و آن را وارونه نگه داشت، گفت روزی در غزه جشنوارهٔ فیلمی باشکوه برگزار خواهد شد. او افزود: «ما هر کسی را که در کنار ما ایستاد به یاد خواهیم آورد، و هر کسی را که در برابر ما بود نیز به یاد خواهیم آورد.» در سالن هم تشویق شنیده شد و هم فریادهایی از میان جمعیت.

آَرشیو گوناگون >>