حمیدرضا محمدی به برنامه «نیوزآور» بی‌بی‌سی گفت: «من هر روز منتظر بدترین تماس تلفنی ممکن هستم. شکی ندارم که رژیم تصمیم گرفته است از شر افرادی مانند نرگس و دیگر فعالان خلاص شود.»
آقای محمدی گفت که زندانیان سیاسی در ایران از بی‌توجهی عمدی حکومت در رنجند: «به نظر می‌رسد که رژیم تصمیم گرفته است که مردم را در زندان به حال خود رها کند تا بمیرند، حتی زندانیانی هم که شناخته شده نیستند را اعدام می‌کنند. زندانیان شناخته‌شده در شرایطی نگهداری می‌شوند که در اثر بیماری‌های قلبی یا سایر جراحات بمیرند. خود رژیم، پزشکان و دادستان‌ها، همه می‌دانند که نرگس در حال مرگ است. با وجود همه اینها، مانع کمک‌های پزشکی مورد نیازش می‌شوند.»

جوایز پولیتزر امسال به چندین اثر درباره پیامدهای سیاست‌های رئیس‌جمهور ایالات متحده، دونالد ترامپ ، اهدا شد. مارژوری میلر، مدیر جوایز پولیتزر، هنگام اعلام برندگان گفت: «چندان جای تعجب نیست که بخش بزرگی از گزارش‌ها بر جنجالی‌ترین موضوعات سال ۲۰۲۵ تمرکز داشت.» او از جمله به سیاست مهاجرتی، کاهش شدید کمک‌های توسعه‌ای آمریکا، و همچنین پرونده‌ها و شبکه‌های مرتبط با جفری ایپستین اشاره کرد.
روزنامه واشینگتن پست برای تحقیقی درباره پیامدهای بازسازی ساختار نهادهای فدرال توسط دولت ترامپ مورد تقدیر قرار گرفت . نیویورک تایمز نیز برای تحقیقاتی جایزه دریافت کرد که نشان می‌داد ترامپ چگونه از قدرت برای منافع مالی خانواده‌اش استفاده کرده است. همچنین کارکنان «تریبون شیکاگو» برای گزارش‌هایشان درباره عملکرد اداره مهاجرت آمریکا (ICE) در این شهر مورد تجلیل قرار گرفتند.

در ادامه موج اعدام‌ها، ایران سه نفر از بازداشت‌شدگان اعتراضات ۱۸ و ۱۹ دی ماه ۱۴۰۴ در مشهد را اعدام کرد. قوه قضائیه ایران اعدام‌شدگان را «عوامل موساد و لیدر اغتشاشات» خواند. مهدی رسولی، محمدرضا میری و ابراهیم دولت‌آبادی در جریان اعتراضات ۱۸ و ۱۹ دی ماه سال گذشته بازداشت شده بودند.
میزان، ارگان قوه قضاییه ایران، در گزارشی درباره اعدام این متهمان نوشته است که آنها «با برنامه قبلی و با هدف مقابله با نظام جمهوری اسلامی ایران در اغتشاشات شرکت فعال داشته‌اند.»

خاورمیانه در نقطه عطفی قرار دارد. ایران مدت هاست اصرار دارد که تمایلی به توسعه زرادخانه هسته ای ندارد. رهبر پیشین آن، علی خامنه ای، حتی حکم مذهبی (فتوا) علیه این کار صادر کرده بود. اما اگرچه عباس عراقچی، وزیر امور خارجه ایران، مرتبا اعلام می کند که ایران صنعت هسته ای خود را گسترش نخواهد داد، اما، فتوا همراه با رهبر پیشین مرده است و با توجه به درگیری اخیر، رهبری جدید ایران بدون شک تحت فشار شدید داخلی برای ایجاد بازدارندگی هسته ای قرار خواهد گرفت. اگر چنین شود، جهان با تهدیدی بسیار پیچیده برای صلح مواجه خواهد شد.

اسکات اندرسون، نویسنده کتاب «شاه شاهان» (درباره‌ی انقلاب ۵۷)، امروز در نیویورک تایمز نوشت در حال حاضر فقط دو پایان برای این جنگ قابل تصور است: ۱) با خاک یکسان کردن گسترده‌ی ایران؛ ۲) توافقی که دولت جمهوری اسلامی را دست نخورده و قدرتمند باقی می‌گذارد و در عوض رئیس جمهور پر سروصدای آمریکا را سرافکنده می‌کند. اندرسون استدلال می‌کند که دومی محتمل‌تر است. چرا؟

حزب ایرانیان پیشرو نهادی سیاسی و برنامه‌محور است که برای سازمان‌دهی کنش دموکراتیک در مسیر گذار ایران به حکومتی سکولار، قانون‌مدار، پاسخگو و غیرمتمرکز شکل می‌گیرد. ما بر این باوریم که شیوه گذار به اندازه مقصد آن اهمیت دارد و گذار بدون مشارکت عمومی و تضمین حقوق می‌تواند به بازتولید اقتدارگرایی بینجامد. این حزب، آزادی را در پیوند با عدالت اجتماعی می‌فهمد و از جمله برای کاهش نابرابری، تقویت حقوق کار، برابری جنسیتی و عدالت منطقه‌ای برنامه ارائه می‌کند.

رئیس کمیته نوبل، یورگن واتنه فریدنس، خواستار «انتقال فوری» نرگس محمدی، برنده ایرانی جایزه صلح نوبل که در زندان به سر می‌برد، به پایتخت شد. او در گفت‌وگو با خبرگزاری فرانسه (AFP) گفت: «بدون چنین درمانی، جان او همچنان در خطر است.» وی تأکید کرد که محمدی باید فوراً به تیم پزشکی خود در تهران سپرده شود.
بر اساس گزارش حامیان محمدی، او روز جمعه «پس از وخامت فاجعه‌بار وضعیت جسمانی‌اش» به بیمارستان منتقل شده است. بنیاد نرگس محمدی اعلام کرد که این فعال ۵۴ ساله به‌طور اضطراری به بیمارستانی در زنجان منتقل شده است. پیش از آن، از جمله «دو مورد از دست دادن کامل هوشیاری و مشکلات جدی قلبی» برای او رخ داده بود.

در عرصه سیاست خارجی نیز الگوی فرساینده‌ی «امید، تعلیق، بن‌بست» همچنان تکرار می‌شود. گفت‌وگوهای ایران و ایالات متحده، به‌جای حرکت به‌سوی یک توافق پایدار، به مسیر تفاهم‌های موقت و شکننده سوق یافته‌اند. اختلافات بنیادین همچنان پابرجاست: از یک‌سو، واشنگتن بر اولویت مسئله هسته‌ای تأکید دارد و از سوی دیگر، تهران تلاش می‌کند ابتدا تنش‌های منطقه‌ای، به‌ویژه در خلیج فارس و تنگه هرمز، مدیریت شود. رد شدن پیشنهاد اخیر ایران درباره بازگشایی مسیر کشتیرانی در ازای تعلیق مذاکرات هسته‌ای، بار دیگر نشان داد که دو طرف نه به مصالحه‌ای واقعی نزدیک شده‌اند و نه چشم‌اندازی روشن برای خروج از بن‌بست دارند.

آَرشیو اخبار امروز >>

به بیمارستان شیر و خورشید که رسیدم تازه متوجه شدم چقدر زخمی در آنجا است. مرد نسبتاً چاقی که اغلب روزها در کلوب اتحادیه می‌آمد و آماده‌ی هر خدمتی بود، روی موزائیک اطاق انتظار، افتاده بود. زنی بر بالینش نشسته بود و چادر نمازش را روی سینه‌ی لخت او فشار می‌داد. وقتی چادر نماز را برداشت، دیدم که گلوله پستانش را بریده. چشمش را باز کرد و وقتی مرا دید با لهجه‌ی کرمانشاهی گفت: «این هم به خاطر تو، این هم به خاطر آزادی»! بغض گلویم را گرفت و متوجه شدم که نگاه زن با سرزنشی گزنده، متوجه من است. لبخند سردی زدم و به کمک راننده‌ی سرهنگ، خودم را به اطاق پانسمان رساندم. پرستاری صورت و شانه‌ام را پانسمان کرد.

یکی از نشانه‌های جالب این وضعیت، بازگشت گستردهٔ «فضای هراس‌» در فرهنگ معاصر است. در سال‌های اخیر فیلم‌های ترسناک، سریال‌های رازآلود، ادبیات وحشت و روایت‌های آخرالزمانی با استقبال بی‌سابقه‌ای روبه‌رو شده‌اند. این پدیده در نگاه نخست متناقض به نظر می‌رسد: در زمانی که مردم از اخبار بد خسته شده‌اند و حتی بسیاری ترجیح می‌دهند از رسانه‌ها فاصله بگیرند، چرا هنر و فرهنگ عامه بیش از پیش به روایت‌های تاریک، هراس‌آور و اضطراب‌آلود روی آورده است؟

در هر جامعه ، سیاست تنها میدانِ رقابتِ قدرت نیست؛ صحنه‌ای است که در آن زبان نیز زاده می‌شود، بال می‌گیرد و گاه بیمار می‌شود. آنگاه که زبان بیمار شود، پیش از آن ‌که نهادها فروبریزند، روحِ گفت ‌وگو فرومی‌میریزد. در روزگاری که هیجانِ جمعی اوج می‌گیرد، آدمیان کمتر می‌شنوند و بیشتر واکنش نشان می‌دهند؛ کمتر می‌اندیشند و بیشتر به داوریِ شتاب‌زده پناه می‌برند. این دگرگونیِ ظریف اما بنیادین، آغازِ سقوط از «گفت‌وگو» به «فریاد» است؛ جایی که واژه‌ها دیگر حاملِ معنا نیستند، بلکه به ابزارِ ضربه بدل می‌شوند.

برخلاف ادعای ترامپ نه تسلیحات مذکور گم شده و نه هیچ گروهی آنها را برای خود برداشته است. تسلیحات در یکی از مکان های وزارت داخله ی کردستان عراق نگهداری می شوند و این وزارتخانه بارها به مقامات آمریکایی در عراق اعلام کرده است که به دلیل تهدیدهای جمهوری اسلامی امکان توزیع آنها در میان احزاب کرد ایرانی را ندارد.

بیست‌ونهم بهمن یا سی‌ام بهمن حزب دمکرات پادگان مهاباد را تصرف کرد، که درست مصادف با رفتن فروهر به مهاباد بود. به طوری‌که بعدها کسانی مثل عزت‌الله سحابی می‌گفتند که این حرکت گفتگوی فروهر با حزب دمکرات را دچار اشکال کرده بود. چنانکه اشاره شد تقریباً کلیه فعالین سیاسی کردستان در مهاباد جمع شده بودند و متنی را که به متن ٨ ماده‌ای معروف شد، آماده‌ی تقدیم به هیئت حکومتی به ریاست فروهر کرده بودند.

از همان نخستین روزِ جنگِ خانمان‌سوزِ عراق، امام زمان، حاج روح‌الله خمینی، آن را «فوزی عظیم و نعمتی بزرگ» اعلام کرد. ندانم‌کاری‌های حکومتی و بی‌سروسامانیِ ارتشِ کلاسیک، مرزهای غربی و جنوب‌غربی کشور را به‌آسانی در اختیار نیروهای عراقی قرار داد. آسمان ایران برای جنگنده‌های عراقی شده بود مثل خیابان معروف «شانزلیزه» پاریس برای گردشگران؛ هرگاه می‌خواستند می‌آمدند و می‌رفتند و، البته، ویرانی به‌جا می‌گذاشتند.

جمهوری اسلامی در یکی از عمیق‌ترین دوره‌های فرسایش خود قرار گرفته است. بحران کنونی ایران را نمی‌توان به چند شاخص اقتصادی، چند رخداد امنیتی یا چند موج اعتراضی تقلیل داد. آنچه در برابر ما قرار دارد، یک بحران ساختاریِ درهم‌تنیده است که هم‌زمان اقتصاد، سیاست خارجی، حکمرانی داخلی و نظم اجتماعی را فرسوده می‌کند. نشانه‌های این بحران در همه‌جا قابل مشاهده‌اند: سقوط مستمر ارزش پول ملی، تورم مزمن، گسترش فقر و بی‌ثباتی معیشتی، افزایش سرکوب و اعدام، انسداد در سیاست خارجی، و گسترش منطق امنیتی در همه ساحت‌های تصمیم‌گیری. نتیجه این وضعیت، نه تنها تضعیف دولت، بلکه تحلیل رفتن ظرفیت جامعه برای برنامه‌ریزی، اعتماد و آینده‌سازی است.

اگر نیک بنگریم سیاست‌های ضد آمریکایی جمهوری اسلامی موجب تقویت و موقعیت اسرائیل در منطقه شد. آمریکا با قدرتی که داشت دست و پای جمهوری اسلامی را در منطقه آسیای میانه و قفقاز قطع کرد. روسیه هم از چماق آمریکا استفاده کرد و نگذاشت ایران منافع خود را در منطقه دنبال کند. در واقع به نفع روسیه و ترکیه نبود که ایران در قفقاز موقعیت طبیعی خود را پیدا کند. اگر ایران با آمریکا دشمنی نمی‌کرد روسیه و ترکیه به آن شکل نمی‌توانستند در این منطقه با ایران مقابله کنند و طرف دیگر اسرائیل هم تا این حد نمی توانست در جمهوری آذربایجان برای ایران مشکل درست کند.

در سرمایه‌داری امروز، تضاد طبقاتی دیگر در مواجههٔ یک طبقهٔ کارگر (تا حدی همگن) صنعتی با یک بلوک سلطه متشکل از بورژوازی، اشرافیت و خرده‌بورژوازی بروز نمی‌کند. حتی در مراکز سرمایه‌داری، انباشت سرمایه ـ با پشتیبانی راهبردهای سیاسی نئولیبرالیسم (یعنی مقررات‌زدایی و انعطاف‌پذیری) ـ به‌طور مداوم به بی‌ثبات‌سازی شرایط کار و حذف بخش فزاینده‌ای از جمعیت (به‌ویژه جوانان) منجر می‌شود؛ بخشی که دیگر به‌عنوان ارتش ذخیرهٔ بازار کار عمل نمی‌کند، بلکه گروهی رو به رشد از «سَربارانِ» اجتماعی را تشکیل می‌دهد که به کمک‌های دولتی یا کار غیررسمی ـ شامل جرم و دیگر اشکال بازتولید خارج از هنجار ـ وابسته‌اند.

جنگ ، اساسا و بر مبنای تعریف متعارف, برآمد تفاوت های بین دو یا چند نیروی متخاصم است که هدفش پایان دادن به اختلافات ایدئولوژیکی، سیاسی، اقتصادی و یا جغرافیایی است که به شکلی سازمان یافته و با استفاده از گزینه نظامی بین نیرو های در گیر رخ میدهد. در عین حال هم گفته میشود که آغاز جنگ هدفمند است اما پایانش ناروشن. خب این تعریف اگر چه در ظاهر صورتی قابل فهم دارد، اما در واقع توجیهی است برای کشتار قانونی و ویرانگری های غیر قابل ترمیم.

آَرشیو سياسی >>

در پی‌آمد تهاجم آمریکا و اسرائیل به ایران، برخی تحلیل‌ها از شکل‌گیری یک آرایش تازه در قدرت سیاسی و اقتصادی خبر می‌دهند؛ آرایشی که در آن نهادهای ولایی و به‌ویژه سپاه پاسداران، نه‌تنها تضعیف نشده‌اند بلکه به‌گفته برخی اقتصاددانان، از این جنگ سود برده‌اند. مهرداد وهابی، استاد اقتصاد، در گفت‌وگو با رادیو زمانه به کالبدشکافی مفهوم «انفال» در اقتصاد سیاسی ایران می‌پردازد. او معتقد است برخلاف تصور عمومی، تنش‌های نظامی اخیر نه‌تنها هسته سخت قدرت را تضعیف نکرده، بلکه با ایجاد یک «مدار مستقل اقتصادی»، باعث فربه‌تر شدن نهادهای ولایی و سپاه پاسداران در مقابل دولت رسمی و رو به افولِ مسعود پزشکیان شده است.

آَرشیو مصاحبه >>

در بیشتر دموکراسی ها، رهبری که دیپلماسی پرمخاطره را به اعضای خانواده و شرکای تجاری خود واگذار کند، موجب برانگیختن خشم عمومی خواهد شد. اما رئیس جمهور آمریکا، دونالد ترامپ، به انجام این عمل با عکس العمل اندکی مواجه شده و بسیاری دیپلماسی رفاقتی او را صرفا «هترودوکسی» ( انجام عملی برخلاف جریان رایج) می دانند. پیامدهای بلند مدت این دیپلماسی ترامپ در آینده شدید خواهد بود.
به جای تکیه بر وزیر امور خارجه واستفاده از هیئت دیپلماتیک حرفه ای، ترامپ دیپلماسی محوری کشور امریکا را عمدتا به عهده دامادش، جرد کوشنر، و شریک تجاری اش، سرمایه دار املاک منطقه منهاتن شهر نیویورک، استیو ویتکاف، قرار داده است. کوشنر مشاور ارشد در دولت اول ترامپ بود که مسئول میانجی گری توافق نامه ابراهیم بین اسرائیل و چهار کشور عربی شد و اکنون مانند ویتکاف، فرستاده ویژه صلح است.

روابط اسرائیل با اوکراین و رئیس جمهور آن، ولادیمیر زلنسکی، از زمان آغاز اشغال روسیه پیچیده شده است. اسرائیل به جای ایستادن در کنار کشوری که برای آزادی خود می‌جنگد، استدلال کرد که باید روابط خوب خود را با هر دو طرف حفظ کند. خالی از طنز نیست که نفتالی بنت حتی سعی کرد بین دو طرف میانجیگری کند. برای چه؟ فقط برای اینکه بتوانیم بدون مانع به بمباران سوریه ادامه دهیم، که گویا هدفی ارزشمند است؟ اسرائیل بیچاره، تنها کشوری که منافع متناقض دارد.

برای او سفیدپوستان «شیطان» بودند و خشونت را راهکاری مناسب برای مقابله با سرکوب سیاه‌پوستان در ایالات متحده می‌دانست. مالکوم ایکس تا امروز یکی از چهره‌های نمادین جنبش حقوق مدنی سیاهان به شمار می‌رود. او از جامعه آمریکا می‌پرسید: «فکر می‌کنید شما پس از ۴۰۰ سال برده‌داری، با قوانین جیم کرو و لینچ، چه می‌کردید؟ آیا واقعاً بدون خشونت واکنش نشان می‌دادید؟»

آَرشیو بين الملل >>

راوی از حافظه‌ای قوی برخوردار است و همین ویژگی به او کمک می‌کند که در گفتگو با مصطفی خلجی در یک هماهنگی زمانی موضوعات را به‌خوبی و به‌وضوح دسته بندی کرده ،لایه لایه به آن بپردازد. طرفه آن‌که راوی به زوایای پنهان و آشکار آن‌ها اشراف دارد. از سوی دیگر به‌عنوان یک کارگر رنگ‌کار ساختمانی مشغول به کار می‌‌شود تا خرج و مخارج زندگی را فراهم کند. گرچه، راوی در این رهگذر دست به کارهای مختلف می‌زند. هم راوی هم برادر بزرگ‌تر می‌دانند که نان در آوردن در شهر چندان آسان نیست. در واقع کار کردن با «‌پیمانکارها‌» ساده نیست.

.. شب مهتابی و آرامی بود، راه تا بی‌نهایت ادامه داشت و انگار هرگز به‌پایان نمی‌رسید. مسافرهای اتوبوس خوابیده بودند، مسیحا نیز به‌‌خوابی عمیق فرورفته بود وآهسته خرنش می‌کرد. رانندۀ سیاهچرده و زمخت، به جادۀ اسفالته خیره شده بود، تخمۀ ژاپنی می‌شکست و هر‌از‌گاهی از فلاسک یک لیوان چای می‌ریخت و قطره قطره می‌نوشید. من بنا به‌تقاضای راننده کنار او روی صندلی شاگرد ‌شوفر نشسته بودم و از هردری حرف می‌زدم تا مبادا پشت فرمان چرتش می‌برد.

ما از زندگی و فکر تک تک آن‌هایی که به شکل‌های مختلف قربانی فاشیسم شده‌اند خبر نداریم. چه بسا اگر بسیاری از آن‌ها فرصت آن را داشتند و از زندگی‌ روزانه‌شان در آن روزها یادداشت برمی‌داشتند و یادداشت‌های‌شان به دست ما می‌رسید، ما هم اکنون در همین خاک هلند، تعداد زیادی “آنه فرانک” داشتیم. آنه فرانکی که هربار وقتی از جلو “کلیسای یانس” در اوترخت می‌گذرم و مجسمۀ کوچکش را می‌بینم؛ با آن دست‌هایش که پشتش قایم کرده و آن لباس ساده‌اش، برای لحظاتی ذهنم را به خود مشغول می‌کند.

سرگرد اکبر دولت آبادی این سوی میز نشسته است و آن کسی که اورا برای بار دوم مورد خطاب قرار داده است، شخص امنیتی بلند بالائی است با اسم مستعار گربه بزرگ و سرگرد نه تنها بازهم به او پاسخ نمی دهد بلکه از موضع قدرت با سکوت معناداری به گربه ی بزرگ خیره می شود و گربه ی بزرگ همچنانکه دارد با سرگرد حرف می زند، در شيشه ی جوهر را بازمی کند و بعد هم، مشغول سرهم کردن قطعات خودنويسش می شود که روی ميز پراکنده شده اند.

ارزش این رمان شاید بیشتر به این دلیل باشد که از ترکِش و آسیب "ایده‌ئولوژی" جهنمی، ایمِن مانده است و نویسنده‌ی آزادی‌خواه با شهامتی تمام، دیدگاه شخصی خود را مطرح می‌کند اما همه‌ی "صداها" و "گفتمان‌ها"ی دیگر را هم بازتاب می‌دهد و نظر خود را در مورد آن‌ها می‌نویسد. ارزش دیگر این اثر، در کوشش برای جمع میان "تاریخ" و "رمان" به عنوان "رمان تاریخی" است

خیابان‌ها به تپه‌های مواج تبدیل می‌شوند، با عجله در هاله‌ای از سایه‌های مه‌آلودپیچیده میشوند. مردی میانه سال، از پنجره‌ی کثیف و چرکین قطار، به بیرون خیره می‌شود، چشم های نافذ آبیش دگرگونی صحنه هارا دنبال می کند. پرتو ماه به شیشه‌ها برخورد می‌کند، تیرگی شان را به شیری ونقره ای تبدیل می کند. مرد سعی می کند سطح بازوی زنی را بانوک انگشتهاش برس بکشد. چشمهای تا آخرین حد باز و بدون مژه زدن زن، در حالی که کنارمردایستاده، ترسی عمیق را آشکار می‌کند. شالی منگوله دار را سفت دورشانه های خمیده ش می پیچید.

بادِ سرگردانم و صحرا به صحرا می‌روم
آمدم از ناکجا این‌جا و، زین‌جا می‌روم

ارمغان با خویش آوردم، غبارِ راه را
چون خَسی بر کاکُلِ رودم، به دریا می‌روم

ازکدامین سو میایی...
نغمه ها زحنجرهِ شقایق ها
بلند میاید
کلماتی
بسانِ گنجینه اسرارِ ماه،
بر آسمان می نشیند

ميوه نيستم كه بگندم
يا كالا كه بپوسم.
من, محصولِ كارِ خويشتنم.

مورچه نيستم كه به صف روم
يا كاربافك كه تنها تَنم.
من, آبستنِ جمعِ خويشتنم.

چه کسی می‌گوید
زیر پایت خالی است
شهر را ساخته‌ای

خیره سر !
تکیه گاهت
عالی است

آَرشیو فرهنگ و ادب >>

شبکه گسترده سرکوب مزد اعم از حکومت و کارفرمایان رانتی با همسویی نهادهای سرکوبگر امنیتی و حراستی، شیوه مبارزه و فعالیت ما فرودستان را بسیار پیچیده‌تر و سخت‌تر کرده و متحمل هزینه‌هایی چون دستگیری و زندان، اخراج و تهدید شده‌ایم و دقیقا به همین دلیل است که حمایت و همکاری همه‌جانبه بخش‌های مختلف طبقه‌ی کلان کارگران از جمله زنان، امری ضروری و این زمانی و بی‌نهایت فوری است. هر چه پراکنده‌تر باشیم، عوارض ناشی از خشونت‌های ساختار سرمایه/مردسالار شدیدتر خواهد شد. صدای یکدیگر باشیم تا خفه‌امان نکنند. اول ماه مه تمدید و تاکید بر مبارزه همبسته ما در مقابله با بهره‌کشی و خشونت سیستماتیک حکومت و جهان سرمایه‌داری است.

رانده شدن زنان کارگر از بازار کار، افت شدید معیشت خانوار و گسترش فقر مطلق را به همراه داشته است. بازگشت ناخواسته بسیاری از آنان به کار خانگی بدون درآمد، استقلال اقتصادی زنان را کاهش داده و وابستگی اقتصادی آنان را افزایش داده است. این وضعیت، زمینه‌ ساز تشدید خشونت اقتصادی، جنسی و جنسیتی در خانواده‌ها شده است.
هم ‌زمان، کیفیت زندگی کودکان نیز به شدت آسیب دیده است؛ فقر آموزشی، تغذیه ناکافی، ترک تحصیل، فشارهای روانی و افزایش احتمال ازدواج اجباری و زودهنگام دختران، بخشی از پیامدهای مستقیم این بحران است. فروپاشی زیرساخت‌های اقتصادی، نابودی خدمات عمومی و افزایش ناامنی اجتماعی، زنان کارگر و زحمتکش را در موقعیت‌هایی بسیار شکننده ‌تر قرار داده است.

زنانی که در اقتصاد غیررسمی نقش دارند، از نخستین قربانیان این وضعیت هستند؛ زیرا با از دست دادن دسترسی به بازارها و شبکه‌های حمایتی، منابع معیشت خود را از دست می‌دهند. بنابراین، هرگونه تحلیل از پیامدهای جنگ، بدون توجه به نقش حیاتی اینترنت و فرایندهای قطع آن در معیشت زنان در بخش اقتصاد غیررسمی، ناقص خواهد بود. بازگرداندن دسترسی آزاد و پایدار به اینترنت نه‌تنها یک ضرورت فناورانه، بلکه بخشی اساسی از حفاظت از حقوق بشر، کرامت انسانی و امکان بازسازی زندگی‌های ازهم‌گسیخته است.

آَرشیو زنان >>

در حالی که این دادخواست در آستانه‌ی آتش بس دو هفته‌ای پیشنهاد شده از سوی رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا تهیه و پراکنده گشته، اما جمهوری اسلامی ایران همچنان به اعدام زندانیان سیاسی – عقیدتی ادامه داده است؛ حتا در ابعادی گسترده تر از پیش. شماری از اعدام شدگان این دوره، زندانیان چندین و چند ساله‌ی جمهوری اسلامی بوده ‌اند که هیچ گونه مشارکتی در برآمد توده‌ای دی ماه ۱۴۰۴ نداشته‌اند. شماری از آنان نیز در این روزها به اتهام واهی « جاسوسی برای دشمن» اعدام شده‌اند، بدون رعایت اصول ابتدایی آيین دادرسی و برپایی دادگاهی علنی. هم از این روست که اعزام هيئتی با صلاحیت از سوی سازمان‌های حقوق بشری با اعتبار به ایران، بیش از هر زمان ضروری ست.

بر اساس گزارش‌ها، مریم هداوند در تهران بازداشت و از سوی شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب به اعدام محکوم شده است. گفته می‌شود پرونده او با حمله‌ای آتش‌زا به مسجد سیدالشهدا در منطقه پاکدشت تهران مرتبط است. با این حال، جزئیات مربوط به مستندات و ادله به‌طور شفاف منتشر نشده‌اند. همچنین مشخص نیست که آیا هداوند از حق دفاع برخوردار بوده است یا نه. مشروعیت چنین احکامی محل تردید است، به‌ویژه زمانی که مجازاتی غیرقابل بازگشت با آن همراه باشد.

حکم اعدام ساسان آزادوار جونقانی، ورزشکار ۲۱ ساله ساکن اصفهان، که در جریان اعتراضات سراسری دی‌ماه سال گذشته بازداشت شده بود، بامداد امروز پنجشنبه ۱۰ اردیبهشت‌ماه در زندان دستگرد اصفهان به اجرا درآمد. یک منبع نزدیک به خانواده این زندانی سیاسی در گفت‌وگو با هرانا اعلام کرد که در مراسم خاکسپاری او، تنها به ۱۰ نفر از بستگانش اجازه حضور داده شد. به گفته این منبع، مراسم ظهر امروز در فضایی امنیتی برگزار و پیکر وی به خاک سپرده شد.

آَرشیو حقوق بشر >>

" یک کارشناس طب اسلامی در صداوسیمای جمهوری اسلامی در رابطه با راهکارهای امام رضا برای افزایش اسپرم، نوشیدنِ " شراب امام رضا" را که ترکیبی از آب باران در روزهای ۲۳ فروردین تا ۲۳ اردیبهشت، کشمش و دیگر ترکیبات مقوی درست می‌شود را توصیه کرده است (مویز، آب باران یا چشمه مشرقی، عسل مصفّی، زنجفیل، میخک، دارچین، زعفران، سنبل‌الطیب، عود و مصطکی و..) که نه فقط کیفیت و کمیت اسپرم را بهبود می‌بخشد، که نازایی را هم درمان می‌کند."

ارتباطات اسلام‌گرایانه دیگر تنها در جاهایی که انتظار می‌رود دیده نمی‌شوند. نمونه‌ای از آن را می‌توان در زندگی روزمره بسیاری از مردم یافت: در سوپرمارکت. در میان فرآورده‌های گوشتی، غذاهای آماده و شیرینی‌ها، محصولاتی با گواهی حلال قرار دارند – محصولاتی که به‌عنوان مطابق با قوانین غذایی اسلامی برچسب‌گذاری شده‌اند. اما آنچه بسیاری از مصرف‌کنندگان نمی‌دانند این است که دست‌کم دو نهاد صدور گواهی، بنا بر ارزیابی نهادهای امنیتی، با سازمان‌هایی در ارتباط هستند که به‌عنوان اسلام‌گرا طبقه‌بندی می‌شوند.

بیماران مبتلا به دیابت در ایران این روزها، در حالی که بیش از یک ماه از حملات نظامی آمریکا و اسرائیل به ایران می‌گذرد، با شرایطی پیچیده و نگران‌کننده مواجه‌اند؛ وضعیتی که حاصل هم‌زمانی چند بحران در حوزه دارو، تجهیزات درمانی، اقتصاد سلامت و پوشش بیمه‌ای است. اگرچه مسئولان حوزه سلامت از پایداری ذخایر دارویی سخن می‌گویند، اما روایت‌های میدانی بیماران و فعالان حوزه دارو نشان می‌دهد دسترسی به اقلام حیاتی، به‌ویژه انسولین، با دشواری‌های جدی همراه شده است.

آَرشیو اجتماعی >>

در ایالات متحده، کارگران جوان در برابر کارهای ناپایدار و نابرابری اجتماعی سازمان‌دهی می‌شوند—و اتحادیه‌های کارگری را دوباره به‌عنوان یک نیروی سیاسی کشف می‌کنند.
یک اتاق زیرزمینی ساده در کتابخانهٔ «کنسینگتون»، محله‌ای متنوع از نظر قومی در بروکلین که حتی با وجود فاصلهٔ جغرافیایی ۲۰ کیلومتری با منهتن، از نظر احساسی بسیار دورتر به نظر می‌رسد. کف پوش از جنس لینولئوم، رنگ دیوارها ضدحریق، بدون پنجره. در یک روز بارانی شنبه، ۱۶ جوان—همگی زیر ۳۰ سال—دور سه میز بزرگ نشسته‌اند، دفترچه یادداشت در دست دارند و با دقت به یک موضوع که با استفاده از نرم‌افزار PowerPoint ارائهٔ می‌شود، گوش می‌دهند.

در سال ۲۰۰۳ میلادی سازمان جهانی کار پس از بررسی‌های بسیار ۲۸ آوریل را با هدف آگاهی رسانی در خصوص ایمنی و بهداشت کار و با تاکید بر پیشگیری از حوادث و بیماری‌ها در محل کار نامگذاری کرد. در واقع کارزاری بین المللی با هدف نشان دادن اهمیت ارتقای ایمنی محیط شغلی و تاثیر آن بر کاهش مرگ و میر ناشی از کار است. به این ترتیب دولت‌ها موظف به تدوین سیاست و برنامه‌ای سیستماتیک برای بازرسی اجرای انطباق قوانین و سیاست‌های ایمنی و بهداشتی شغلی هستند. پیش از این، این روز از سال ۱۹۹۶ توسط اتحادیه‌های کارگری در سراسر جهان به عنوان روز جهانی بزرگداشت کارگران کشته و زخمی شده گرامی داشته می‌شود.

آَرشیو کارگری >>

در صنعت کتاب بحث‌ها بالا گرفته است—و در صنعت موسیقی نیز همین‌طور. بسیاری از ناشران نیز خشمگین‌اند. دلیل آن روشن است: هوش مصنوعی از آثاری استفاده می‌کند که تحت حمایت حقوق مؤلف هستند. اما آیا چنین کاری مجاز است؟ و چه کسی باید به پدیدآورندگان این آثار دستمزد بپردازد؟
وزیر مشاور دولت آلمان در امور فرهنگ، ولفرام وایمار، که خود پیش‌تر ناشر بوده است، در نمایشگاه کتاب فرانکفورت در پاییز سال گذشته سخنان صریحی درباره تأثیر هوش مصنوعی بر ادبیات بیان کرد. او گفت هوش مصنوعی می‌تواند جهان ادبیات را «از هم بدرَد». به گفته او، شرکت‌های هوش مصنوعی ظرفیت خلاقه ذهن‌های خلاق را می‌مکند و فرهنگ را به غنیمتی صرف تبدیل می‌کنند.

برای کسانی که با آدورنو و مؤسسه پژوهش‌های اجتماعی آشنا هستند، «آزمایش گروهی» مفهوم شناخته‌شده‌ای است: از اوت ۱۹۵۰ تا مه ۱۹۵۱، کارکنان مؤسسه در مجموع ۱۶۳۵ پاسخ را در بحث‌های گروهی گرد هم آوردند. هدف آنان ثبت افکار غیررسمی در جمهوری فدرال جدید آلمان بود؛ یعنی نگرش‌هایی که بیشتر در گفت‌وگوهای خصوصی بیان می‌شدند. مانند بسیاری از پروژه‌های پژوهشی پس از جنگ، این آزمایش نیز توسط قدرت‌های اشغالگر غربی تأمین مالی شد. بحث‌ها در فرانکفورت، لوبک، آگسبورگ، مونیخ، هامبورگ و دیگر نقاط آلمان غربی برگزار شد و بیش از ۳۳ هزار صفحه گزارش از آن باقی مانده است.

بشریت با نابالغی حیات خویش بر موانع زیستی و ساختاری ابرام ورزیده و ترس و رنج و ناکامی های متکاثر حیات را نهادینه ساخته است. براین اساس امید به عنوان یک توهم ذهنی با اتکای به صبر، قناعت، تاب آوری و تحمل رنج، این موانع زیستی را تداوم بخشیده است. در امید است که رنج کنونی تحمل شده و تحقق امیال و آرزوهای انسان به آینده موکول می شود. زیرا امید برخاسته از درون ساختاری است که با تمسک به کمبود تصنعی منابع، ناامنی مداوم ایجاد کرده؛ و با جنگ و خشونت بر حاکمیت سلطه و تعدی مهر تایید زده است.

آَرشیو انديشه >>

دکتر ای. سی. میلسپو از وزارت امور خارجه آمریکا از ایران بازدید کرد و امور مالی را نامرتب یافت. او چهار سال در تهران کار کرد. سپس در ۱۹۴۲ به دعوت مجلس سیزدهم ایران بازگشت. اصلاحات مالیاتی او فرودستان را هدف قرار داد تا پروژه راه‌آهن سراسری ایران را تأمین مالی کند. در بحبوحه رقابت‌های سیاسی در ایران و سیستم گسترده خودیها و رشوه‌خواری در میان بسیاری از سیاستمداران برجسته ایرانی- شغل او در ۱۹۴۵ پایان یافت.

یک هیئت مشترک اسپانیایی–مصری در جنوب قاهره کشفی غیرمعمول انجام داده است. در بقایای یک مومیایی در یک مجموعه آرامگاهی مربوط به دوره رومی، پاپیروسی حاوی متنی حماسی از هومر، یعنی «ایلیاد»، پیدا شده است.
در جریان کاوش‌های باستان‌شناسی دانشگاه بارسلونا و مؤسسه شرق باستان، در حدود ۱۹۰ کیلومتری جنوب قاهره، این کشف استثنایی انجام شد: مومیایی‌ای که قطعه‌ای پاپیروس با ابیاتی از سرود دوم «ایلیاد» را در خود جای داده بود؛ اثری که به هومر نسبت داده می‌شود.

شورش، به‌طرزی متناقص، با یک خاک‌سپاری دوباره آغاز شد. در ۶ اکتبر ۱۹۵۶، روز شنبه، بقایای پیکر لاسلو رایک، پس از بیرون آوردن از گوری بی‌حرمت در جنگلی نزدیک بوداپست، با مراسمی رسمی در گورستان مرکزی پایتخت مجارستان به خاک سپرده شد. هفت سال پیش از آن، این وزیر کشور مجارستان (در فاصله ۱۹۴۶ تا ۱۹۴۸) در جریان پاکسازی‌های استالینی اعدام شده بود.
با این حال، مراسم تشییع به یک تظاهرات گسترده ضدکمونیستی تبدیل شد. اعاده حیثیت این مقام کشته‌شده، برای ده‌ها هزار نفر نشانه‌ای از ضعف کل نظام بود – آنان این را فرصتی دیدند تا قدرت کمونیست‌های حاکم را که عموماً به‌عنوان سلطه‌ای بیگانه تلقی می‌شد، کنار بزنند.

آَرشیو تاريخ >>

او به‌خوبی می‌داند انسان‌ها تا چه اندازه قادر به ارتکاب فجایع‌اند. علی کرد است و موزه در منطقه خودمختار کردستان عراق، در چند کیلومتری حلبچه قرار دارد. در آنجا، نیروهای عراقی تحت فرمان صدام حسین در مارس ۱۹۸۸، در اواخر جنگ اول خلیج فارس، حمله‌ای شیمیایی علیه جمعیت کرد انجام دادند. تا پنج هزار نفر کشته شدند. هزاران نفر مجروح شدند. گاز خردل چشم‌ها، مجاری تنفسی و پوست را سوزاند. حتی سال‌ها بعد، در حلبچه شمار مبتلایان به سرطان و بیماری‌های قلبی به‌طور قابل توجهی بیش از میانگین بود. دهه‌ها بعد، میزان سقط جنین بسیار بیشتر از سایر نقاط کشور است و شمار زیادی از مردم از ناباروری رنج می‌برند.

آَرشیو ملی/قومی >>

هنگامیکه انقلاب کبیر سوسیالیستی اکتبر در سال ۱۹۱۷ به غرش در آمد، لنین از همین توده‌های کارگر و دهقان - مردمی شکنجه‌شده و تحقیرشده که از گرسنگی و بیماری جان خود را از دست داده بودند، مردمی که سال‌ها برای تغییر منتظر مانده بودند و سرانجام تصمیم به اقدام گرفته بودند - کمک گرفت. سخنان او نه در سالن‌ها و اتاق کارها، بلکه در روستاها، کارخانه‌ها و سربازخانه‌ها طنین‌انداز می‌شد، زیرا او به زبان کسانی گفتگو می‌کرد که ارزش یک تکه نان را می‌دانستند، کسانی که به یاد داشتند ترس از محاکمه به خاطر جرمی ناشی از فقر چگونه است، کسانی که رویای عدالت را نه به عنوان یک آرمان انتزاعی، بلکه به عنوان یک نیاز مبرم در سر می‌پروراندند.

هوای پاییزیِ ۱۹۷۶«لویی ویل» کنتاکی و تصویر فرهاد عزیز با آن پالتوی بلند خز، در حال قدم زدن کنار پارک محله‌ی قدیمی نزدیک دانشگاه، بار دیگر پیش چشمانم زنده شد؛ درست همان لحظه‌ای که خبر «پرواز» او را شنیدم. آن روز، فرهاد با اشتیاقی وصف‌ ناپذیر به دنیای پیچیده اما جذاب سیاست لبخند می‌زد. با هم از سیاست و زیست انسانی گفتیم و از دغدغه‌ی چگونه زیستن در دوران دانشجوییِ خارج از کشور (هرچند ما تقریباً هم سن بودیم ولی من مدتها پیش در گیر زندگی سیاسی شده بودم و از ماجراها اندکی با خبر بودم). آن زمان، شاید نخستین روزهای ورود او به دنیایی جدید بود؛ دنیایی که پیش از آمدن به لویی‌ ویل، حتی در تصورش هم نمی‌گنجید.

داستایفسکی یکی از نخستین کسانی بود که دولت شوروی بنای یادبودی برای او ساخت. این کار در قالب طرح به اصطلاح لنینیستی برای تبلیغات یادبودی و ماندگار (که مفهوم آن به ایده توماسو کامپانلا، نویسنده کتاب معروف "شهر خورشید" بازمی‌گردد) پیش‌بینی شده بود. در ۱۲ آوریل ۱۹۱۸، شورای کمیسرهای خلق فرمانی را "درباره بناهای یادبود جمهوری" پذیرفت و در ۳۰ ژوئیه ۱۹۱۸، فهرستی از چهره‌های تاریخی که قرار بود بناهای یادبود برای آنها ساخته شود، تایید شد.

آَرشیو گوناگون >>