فرانک دِپِه طبقه کارگر و جنبش کارگری در قرن بیستویکم
ترجمه: هرمس برادری
در سرمایهداری امروز، تضاد طبقاتی دیگر در مواجههٔ یک طبقهٔ کارگر (تا حدی همگن) صنعتی با یک بلوک سلطه متشکل از بورژوازی، اشرافیت و خردهبورژوازی بروز نمیکند. حتی در مراکز سرمایهداری، انباشت سرمایه ـ با پشتیبانی راهبردهای سیاسی نئولیبرالیسم (یعنی مقرراتزدایی و انعطافپذیری) ـ بهطور مداوم به بیثباتسازی شرایط کار و حذف بخش فزایندهای از جمعیت (بهویژه جوانان) منجر میشود؛ بخشی که دیگر بهعنوان ارتش ذخیرهٔ بازار کار عمل نمیکند، بلکه گروهی رو به رشد از «سَربارانِ» اجتماعی را تشکیل میدهد که به کمکهای دولتی یا کار غیررسمی ـ شامل جرم و دیگر اشکال بازتولید خارج از هنجار ـ وابستهاند.
کیومرث صابغیایران در جنگ
جنگ ، اساسا و بر مبنای تعریف متعارف, برآمد تفاوت های بین دو یا چند نیروی متخاصم است که هدفش پایان دادن به اختلافات ایدئولوژیکی، سیاسی، اقتصادی و یا جغرافیایی است که به شکلی سازمان یافته و با استفاده از گزینه نظامی بین نیرو های در گیر رخ میدهد. در عین حال هم گفته میشود که آغاز جنگ هدفمند است اما پایانش ناروشن. خب این تعریف اگر چه در ظاهر صورتی قابل فهم دارد، اما در واقع توجیهی است برای کشتار قانونی و ویرانگری های غیر قابل ترمیم.
حسناین کاظیم آیا میتوان درباره اسلام شوخی کرد؟
البته دشمنی با مسلمانان، حملات، توهینها، تبعیض و خشونت وجود دارد—انکار این واقعیت نادانی است. اما هر نقدی، هر کاریکاتوری و هر شوخی بدی حمله محسوب نمیشود. من مدافع کاریکاتورهای محمد نیستم، اما طرفدار برخوردی اساساً محترمانه میان انسانها هستم. گاهی شوخی درباره ادیان را زننده میدانم، اما باید مجاز باشد. میتوان شوخیای را بیمزه یا بیسلیقه دانست و در عین حال از حق بیان آن دفاع کرد—در همینجا بلوغ یک جامعه آزاد آشکار میشود.
فریتس هابکوس، اولیویا کورتاس، پترا پینزلر، سامیها شافی، میشائل تومان، هاینریش وفینگ و شیفان یانگ جهان در چنگال خفقان
جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران پیامدهای جهانی دارد؛ بیشترشان تلخاند، اما شگفتیهایی هم در میان است.
خسارات جانبی» اصطلاحی است برای پیامدهای ناخواسته یا نسنجیدهی یک جنگ. حملهی ایالات متحده و اسرائیل به ایران چنین پیامدهایی را در سراسر جهان برجای گذاشته است: این جنگ گرسنگی را در کشورهای دوردست تشدید میکند، وفاداریهای سیاسی را درهم میشکند و وفاداریهای تازهای میآفریند. برای برخی کشورها سود اقتصادی دارد و به بسیاری دیگر زیان میرساند. اما شاید دو شگفتی نیز به همراه داشته باشد: یکی در حقوق بینالملل و دیگری در حوزهی حفاظت از اقلیم.
طلعت توفیقیچه کسانی تاوان تحریمها و فشارهای حداکثری را میپردازند؟
در چند دهه گذشته، تحریمهای اقتصادی بهعنوان ابزاری برای اعمال فشار، تغییر سیاستها، تضعیف یا تنبیه کشورها و افراد، با روایتهای گوناگون بهصورت یکجانبه یا چند جانبه از جمله از سوی شورای امنیت سازمان ملل بهکار گرفته شدهاند. یکی از رایجترین و عامهپسندترین روایتها آن است که تحریمها با اعمال «فشار حداکثری» بر دولتها و رهبران، آنها را وادار به تغییر رفتار میکنند؛ بیآنکه به پیامدهای گسترده و اغلب مخرب این سیاستها بر اکثریت جامعه ای که توسط این دولت ها اداره میشوند، پرداخته شود. معمولاً اکثریت مردم این کشورها نقشی در تصمیمگیریهای کلان سیاسی و روابط خارجی ندارد.
الف. کیوانصف آرايی نوين قدرت در ايران
بحران در بالا، فشار از پایین
ايران امروز در لحظهای قرار دارد كه در آن بحرانهای گوناگون ديگر جدا از هم عمل نمیكنند. بحران معیشت، فرسايش پايههای اجتماعی اقتدار، انسداد سياسی، تشديد سركوب، مسئلۀ زندانيان سياسی، تهديد خارجی، شكافهای درونی حاكميت و فشار اجتماعی از پايين درهم تنيده شدهاند. چنين وضعيتی را نه با خوش بينی ساده میتوان فهميد و نه با بدبينی فلج كننده. مسئله اصلی، پيشگويي آينده نيست؛ مسئله، شناخت وضعيت مشخص و فهم نيروها، تضادها و امكانهایی است كه در دل واقعيت عمل میكنند.
مسعود نقره کاردستاوردهای جنگ «بشردوستانه»!
این جنگ حکومت اسلامی را افراطی ترو سرسخت تر کرده است، هیولای زخمی وحشیانه تر به انتقامجوئی و سرکوب گسترده تر مخالفان و اعدام ها روی آورده است، هیولائی که جنگ عامل و بهانه ای برای باز تولید تنش های تازه ترش شده است. این جنگ برای مدتی عاملیت بخشی از مردم در مبارزه علیه رژیم و دامنه اعتراضات و مشارکت عمومی علیه حکومت اسلامی را کاهش خواهد داد و در تبدیل نارضایتی های گسترده به حرکت های سیاسی و اجتماعی سازمان یافته محدودیت و مانع ایجاد خواهد کرد.
بهزاد كریمیچپ ارزشی یا برنامهای؟
پیرامون دیالکتیک هم «ارزش و برنامه» و هم «جهانی و ملی» در چپ حول امر استقلال
استراتژی «نه به جنگ و نه به جمهوری اسلامی» حقانیت دارد، چون مبنا را منافع و مصالح مردم کشور میداند و کشور را جدا از باشندگانش نمیفهمد. این راهبرد، روند را محدود به لحظه نمیبیند و واقعیت مقطعی را در وعدهی توخالی و نافرجام و غالباً بدفرجام مسخ نمیکند. میهندوستی در این رویکرد، با مردمدوستی تعریف میشود و نه اسطورهسازیهای ناسیونالیستی. استراتژی همه شمولی که، معتبر برای هر وقتی است و تعطیلی برنمیدارد؛ چه قبل از وقوع جنگ، چه حین آن و چه در بعد آتش بس. وفاداری به راهبرد در هر فاز از اینها با تاکتیکهایی متناسب.
رضا جاسکی اشباح لنین
چپ باید بتواند در شرایط کنونی شعارهایی را مطرح کند که ایجابی باشند. باید صلح بیدرنگ و پایدار در صدر خواستههای ما قرار گیرد. این فقط به معنی رسیدن به توافق با آمریکا نیست. شامل،روابط دوستانه با کشورهای منطقه و بقیه جهان نیز است؛ مقابله با میلیتاریسم فزاینده کشور که برخی از آنان ممکن است به تلههای جدیدی تبدیل شوند، را نیز دربرمیگیرد.. با نابودی بسیاری از کارخانهها و محلهای کار، مضاف بر بیکاری بیدادکننده قبلی، کار و حق آن به یکی دیگر از این خواستههای مهم بدل شده است.
بهمن پارساخود کرده را تدبیر چیست؟!(نیست)
اکنون دیگر هیچکس از هیچ کجای جهان به مردم ایران پیام نمیدهد که «روز فتح و پیروزی نزدیک است» یا آنان را به حضور در خیابانها برای دستیابی به آزادی فراخواند. حکومت اسلامی-شیعی تهران نشان داده است که برای بقا—چه در جنگ و چه در صلح، چه با مذاکره و چه بیآن—از ریختن خون مردم هیچ ابایی ندارد. از سوی دیگر، مردم نیز به تجربه دریافتهاند که هیچ نیروی خارجی سپر بلای آنان نخواهد شد و مسئولیت حفظ جان و آیندهشان بر عهده خودشان است. [نظرات 3]
