تا آخر سال به راحتی تورم بالای ۱۲۰ درصد خوراکی‌ها را خواهیم داشت و سبد معیشت تصنعی شورایعالی کار که اسفند سال قبل ۲۴ میلیون محاسبه شده بود، در ایده آل‌ترین شرایط نزدیک ۶۰ میلیون تومان خواهد بود؛ نرخ سبد واقعی بسیار بالاتر از اینهاست، بسیار بسیار بالاتر....»
مردم» کنار گذاشته شده‌اند؛ اگر تشکل‌ها، سندیکاها و نهادهای برآمده از بطن مردم به راستی در تصمیمات فرادستی مشارکت داده می‌شدند و می‌توانستند در تصمیم‌سازی‌ها دخیل باشند، «معیشت» نیز تا این اندازه بحرانی نمی‌شد؛ امروز حقوق ۱۵ میلیون تومانی یک کارگر بازنشسته بعد از سال‌ها جان کندنِ بی‌وقفه در راه این آب و خاک، پول ۷ کیلو گوشت قرمز است؛ این بازنشسته با پس‌انداز کامل یکسال حقوقش نمی‌تواند حتی یک عدد سکه طلا بخرد.

این بیاینه‌ها بیانگر صدای جامعه‌ی ما و تلاش‌های درونی آن برای شکل دادن به یک ائتلاف فراگیر بین نیروهای جمهوریخواه و دمکراسی‌خواه برای رهائی از استبداد حاکم است. نفس اعتراض شجاعانه این نیروها، در شرایط سرکوب کنونی علیه جمهوری اسلامی و در راستای دستیابی به دموکراسی، ارزشمند و مورد تاکید ماست.
حزب چپ ایران در این لحظات دشوار و دردناک بعد از قتل عام سازمان‌یافته‌ی مردم معترض، از تلاش‌های فعالان سیاسی، فرهنگی و مدنی در داخل و خارج از کشور در جهت شکل دادن به یک ائتلاف بزرگ و آلترناتیو سیاسی برای پایان دادن به جمهوری اسلامی و استقرار جمهوری سکولار و دمکرات در ایران با اتکا به اراده‌ی مردم کشورمان استقبال می‌کند.

تنها راه نجات ایران را در پایان‌بخشی به نظام ناجمهوری و غیر انسانی حاکم می‌دانیم. تا با تشکیل جبهه فراگیر ملی برای برگزاری رفراندوم و تشکیل مجلس مؤسسان، همه مردم ایران از تمام سلایق سیاسی بتوانند در فرآیندی دموکراتیک و آگاهانه برای آینده سیاسی خود تصمیم بگیرند. استقرار صلح و امنیت پایدار و نجات کشور از شرِ استبدادِ حاکم، بر مبنای خواست و ارادهٔ ملت، تنها به دست مردم و بدون مداخلهٔ خارجی امکان دارد.
تنها راه برون رفت خشونت‌پرهیز از این بحران رجوع به مردم و به رسمیت شناختن حق تعیین سرنوشت آنان در یک همه‌پرسی آزاد است.

در شب نوزدهم، یکی از واحدهای بلوک ما از سر دلسوزی درب ساختمان را گشود و توده‌های معترض به پارکینگ سرریز کردند. اکثر همسایه‌ها نیز چنین نمودند. سپس حیدری‌های جمهوری اسلامی پیدایشان شد که به درب ورودی هر ساختمانی یورش می‌بردند تا آن را بشکنند. اما خیلی زود از شکستن درب‌ها مأیوس شدند. آن‌وقت با شمشیرهای بلندشان به اف اف ساختمان‌های مسکونی کوبیدند و همه‌ی اف اف‌ها را شکستند. گروه‌هایی از اوباش حکومت هم از شب بیستم به پشت بام خانه‌های مسکونی یا تجاری حمله می‌کردند تا شاید جدای از دیش ماهواره به نمونه‌هایی از دستگاه استارلینگ دست بیابند. چنین خبری خیلی زود بین شهروندان تهرانی پیچید. با شنیدن این خبر بود که قفلی خریدم و درب پشت بام ساختمان را قفل زدم. اما ورود مزدوران حکومت به حریم ساختمان‌ها تفتیشی چند منظوره را هم به همراه داشت. آنان به دنبال زخمی‌ها و کشته‌های این کشتار نیز می‌گشتند.

میرزازاده در این سال‌ها، افزون بر فعالیت‌های ادبی و فرهنگی گسترده، بارها به‌عنوان شاعر برگزیده‌ی ایرانی در جشنواره‌های بین‌المللی شعر شرکت کرد و به‌عنوان استاد مهمان در دانشگاه‌های آمریکا و اروپا به تدریس پرداخت. او سال ۲۰۰۰ میلادی با تأسیس «ایرانکده فرهنگ و زبان فارسی» در پاریس، آموزش زبان و ادبیات فارسی را با رویکردی تاریخی و فرهنگی پی گرفت و درس‌گفتارهایی درباره‌ی «چهره‌ی فرهنگ و تاریخ ایران در آینه‌ی شعر فارسی(از رودکی تا فروغ)» و نیز حافظ‌شناسی با عنوان «حافظ، حافظه‌ی تاریخی ایران» ارائه کرد.
کانون نویسندگان ایران درگذشت این عضو دیرین و از موسسان خود را به تمام اعضا، خانواده، دوستان، دوستداران و نیز به جامعه‌ی ادبی مستقل ایران تسلیت می‌گوید و یاد و نام او را در حافظه‌ی جمعی نویسندگان و آزادی‌خواهان زنده نگاه می‌دارد.

ما از حق اعتراض قانونی و مدنی ملت بزرگ ایران، بازاریان، دانشجویان، زنان، معلمان، کارگران، بازنشستگان و سایر اقشار جامعه پشتیبانی می کنیم و برخورد فاجعه بار و خشونت آمیز با معترضان و به خاک و خون کشیدن آنان را غیر قانونی و غیر انسانی دانسته و به شدت محکوم میکنیم.
ما هرگونه دخالت و تهاجم نظامی دولت های خارجی به کشورمان را متضاد با منافع ملی و آزادی و استقلال ایران دانسته و با آن مخالفیم. از سوی دیگر هر نوع عملکرد نا معقول و خشونت بار حکومت جمهوری اسلامی را که برای کشورهای خارجی منطقه ای و فرامنطقه ای زمینه ی تجاوز به کشورمان را فراهم نماید محکوم می کنیم و حکومت را مسئول عواقب و تبعات آن می دانیم.

زندگی شعری او از زندگی سیاسی ‌اش جدا نبود. نعمت میرزازاده به نسلی از شاعران تعلق داشت که در هر دو رژیم در برابر سانسور، سرکوب و حذف اندیشه سکوت نکردند. شعر او در تقابل با استبداد و نابرابری شکل گرفت و همین انتخاب، هزینه ‌های سنگینی براو تحمیل کرد. از فشار و محدودیت و زندان در دوره شاه تا تبعید در دوره جمهوری اسلامی. با این همه، او تا پایان عمر، در خدمت آزادی و عدالت قلم زد.
حزب چپ ایران یاد نعمت میرزازاده (م. آزرم)، شاعر بزرگ و توانای کشورمان، که شعر را به آزادی، اندیشه را به مسئولیت و زندگی را به انسانیت پیوند می زد، گرامی می دارد و در گذشت او را به جامعه ادبی، روشنفکران و مردم ایران و خانواده محترم اش تسلیت می گوید.

امضاکنندگان از اتحادیه اروپا می‌خواهند موضعی صریح در برابر تلاش‌های الحاق‌گرایانه اسرائیل اتخاذ کند؛ تلاش‌هایی که «حق غیرقابل ‌سلب فلسطینیان برای تعیین سرنوشت» را تهدید کرده و راه‌حل دوکشوری را تضعیف می‌کند. همچنین تأکید شده است که مسئولانِ هر دو طرفِ جنگ که مرتکب نقض حقوق بین‌الملل شده‌اند، باید پاسخگو شوند. به‌عنوان ابزار فشار، اتحادیه اروپا باید فوراً گفت‌وگویی «انتقادی و زمان‌مند» با اسرائیل درباره توافق‌نامه موسوم به «همکاری/همبستگی» (Association Agreement) آغاز کند؛ توافقی که برای شرکای اقتصادی اسرائیل مزایای قابل‌توجهی در بازار اروپا فراهم می‌آورد. افزون بر این، هرگونه حمایت نظامی و هر نوع دادوستد با شهرک‌های یهودیِ غیرقانونی از منظر حقوق بین‌الملل باید متوقف شود.

آَرشیو اخبار امروز >>

پاسخ روشن است. بن مایه اینهمه جنایت در تعارض ذاتی یا ماهوی دو مجموعه است. دو مجموعه ی ارزشی [ valeurs [ که فردریک نیچه آن را تعارض ( اخلاق بردگان) با ( اخلاق خداوندگاران) می نامد و شرح میدهد. مسئله دقیقا در تعارض ذاتی یا ماهوی اسلام و قرآن است با مجموعه ی ارزشهای مدرن که " مدرنیته" یا " روشنگری" نامیده می شود. ریشه های این تعارض ها و این خونریزی ها تعارض " انسان آزاد و خود بنیاد یا اتونوم" است با " انسان در اطاعت و برده و مطیع اللهی جنایتکار و خونریز و اطاعت طلب". خدایی که نظمی اخلاقی افکنده که نیچه آنرا " اخلاق بردگان" می نامد.

مرد با چهره ای بی فروغ و ماتم زده اما مصمم به همسرش، که صورت بر گُل ها ی پَرپَرِ و خاک سردِ روی گور خوابانده نزدیک می شود، دستی بر گیسوان آشفته و آغشته به خاکش می کشد، گلبرگ های چسبیده به موهایش را بر می دارد و کنارِ قاب عکس می گذارد. از روی گور بلندش می کند، از پشت پردۀ بلورین اشک بهم نگاه می کنند، همدیگر را به آغوش می کشند، سر روی شانه های هم می گذارند و آرام آرام شروع به رقصیدن می کنند،

گروهی خود‌خوانده که در رسانه‌های فرامرزی به عنوان خبرگان کشور نقش می‌آفرینند راه دخیل بستن به هر امامزاده‌ی بی‌اعجازی را باب کرده‌اند. پیش از این، چنین اعجازی با نام امانوئل مکرون پیوند می‌خورد، ولی اکنون همین گروه رئیس جمهور آمریکا ترامپ را بر چنین جایگاهی از قداست می‌نشانند. تا آن‌جا که نام ترامپ را به قهرمانی هزارهای بدل نمودهاند. گویا آمدن او همانند قهرمانان هزاره‌ای با حمله‌ای نظامی و غافلگیرانه آغاز می‌شود که تقاضا برای چنین حمله‌ای در گفتمان‌های سیاسی همین افراد و گروه‌ها نیز بازتاب می‌یابد. حمله‌ای نظامی که قرار است دموکراسی را دست کم برای مبلغان آن به ارمغان بیاورد.

همگرایی در شرایط ایران اگر به سطح تنظیم رابطه برسد، می تواند به ظرفیت تداوم و سازماندهی مدد برساند. اما اگر به انباشت هدف های ناهمگون، رقابت بر سر نمایندگی، و اتكا به بازنمایی رسانه ای فروكاسته شود، به اختلال در پیشروی می انجامد. معیار ساده این است، ظرف حداقلی مشترك باید حداقل را سخت نگه دارد، افق را آزاد بگذارد، و هر ادعا را به مسئولیت و پاسخگویی امروز گره بزند. امید از همین جا ساخته می شود، از اقدام های محدود اما تكرارپذیر كه اعتماد را بازسازی می كند، و هشدار نیز از همین جا، از جایی كه سازوكارها مبهم بمانند و خطاهای آشنا با نام های تازه بازگردند.

در چنین شرایط بغرنج و بسیارحساس و سرنوشت ساز، داشتن خودآگاهی به وضعیت و مختصات اصلی آن و اتخاذ راهبرد سنجیده و تنظیم نقشه راه و تقویت هم‌بستگی و هم‌افزائی بین همه گرایشات این قطب بسیارحیاتی است که تنها در انطباق با واقعیت های عینی برای خروج از این مهلکه خطیر و سرنوشت ساز، بویژه توسط پیشروان و کنشگران و گروه‌ها و سازمان‌ها و شبکه‌های گسترده این قطب می تواند صورت پذیرد. ضرورتی که غفلت از آن می‌تواند مسیرتحقق فاجعه را هموارکند.

برخی امروز تلاش دارند بر پایه موج‌سواری بر احساسات و رنج امروز مردم ایران، به «قهرمان»‌پروری‌های دروغین بپردازند. قهرمانان واقعی همان افرادی بودند که در ایران به خیابان ریختند، برخی جان خود را از دست دادند و برخی عزیزان خویش را. امروز بسیاری عزادار هستند. بسیاری دیگر به زندگی سخت در شرایط فاجعه‌آور ایران ادامه می‌دهند. عده زیادی در زندان‌های مختلف سراسر کشور به سر می‌برند. اما رنج را نمی‌توان از سیاست جدا کرد. درس امروز ما این است، اگر برای لحظه‌ای بتوان رژیم سفّاک جمهوری اسلامی را به عنوان عامل کشتار برای لحظه‌ای کنار گذاشت، باید بتوان به این پرسش نیز پاسخ داد، کدام سیاست باعث این همه رنج و عذاب در حوادث دی سیاه شد؟

وقتی چهره‌ای با سابقه‌ی سال‌ها زندان و مبارزه در جنبش دانشجویی مانند بهاره هدایت، در واکنش به بیانیه اخیر میرحسین موسوی که همچنان شجاعانه در حصر از انتخاب آزاد ایرانیان و از گذار خشونت‌پرهیز سخن می‌گوید، از ادبیات «خفه شو پیرمرد» استفاده می‌کند، مسئله فقط یک جمله تند نیست، بلکه نشانه‌ای عمیق‌تر از تباهی زبان و تباهی سیاست‌ورزی در فضای دوقطبی شده ماست. زبان و ادبیاتی که نه تنها هیچ سنخیتی با لیبرالیسم ندارد، نه نشانی از «پیشرو» بودن ندارد، بلکه نشانه دنباله‌روی از توده‌ی به میدان آمده و ادبیات فحاشان خشمگین در فضای واقعی و مجازی‌ است.

اگر آمریکا از حمله نظامی صرف‌نظر کند، اپوزیسیون طرفدار جنگ در معرض اتهامی جدی قرار خواهد گرفت، قضاوت نادرست از موازنه قدرت و اتکای افراطی به مداخله خارجی. چنین وضعیتی نه‌تنها اعتبار سیاسی این جریان‌ها را تضعیف می‌کند، بلکه شکاف‌های درونی اپوزیسیون را نیز عمیق‌تر خواهد کرد. حاصل نهایی این روند، تقویت موقعیت جمهوری اسلامی خواهد بود؛ نه صرفا از سر افزایش مشروعیت آن، بلکه به دلیل ناتوان‌تر و بی‌برنامه‌تر جلوه‌کردن بدیل‌ هایش.

آلترناتیو‌ها خودشان را پنهان می کنند تا نابود نشوند، به جای ساختار، به پیوند های انسانی تکیه دارند، به جای رهبر، به حافظه‌ی جمعی و خون ریخته شده متصل‌اند. در حقیقت این آلترناتیوها را باید در این محموعه دید : امتناع گسترده از بازتولید ارزش های رسمی، گسست نسلی عمیق و برگشت ناپذیر، بی اعتنایی کامل به اقتدار ایدئولوژیک و "ما" خارج از روایت رسمی دولت. این ها کم اهمیت نیستند، پایه های نظم آینده اند، حتی اگر هنوز شکل دولت ندارند.

برخی افراد تظاهرات جلیقه‌زردها در فرانسه و دیگر اعتراضات در کشورهای دارای دموکراسی را ــ که در آن‌ها گاه معترضان دست به آتش‌زدن خودروها یا تخریب اموال عمومی یا دولتی می‌زنند ــ با وضعیت ایران مقایسه می‌کنند و این رفتارها را طبیعی و بی‌ایراد جلوه می‌دهند. این قیاس‌ها مع‌الفارق است، روشن است که در یک نظام دموکراتیک، حتی اگر خشونتی از سوی بخشی از معترضان رخ دهد، نیروهای امنیتی و انتظامی به گونه‌ای با آن مواجه می‌شوند که کمترین آسیب به معترضان وارد شود.

آَرشیو سياسی >>

آَرشیو مصاحبه >>

آمریکا تلاش کرد تمامی وام‌های بانک جهانی به شیلی قطع شود تا به اقتصاد کشور آسیب وارد آید. تنها پس از کودتا بود که این وام‌ها دوباره آزاد شد. در نتیجه، مهم‌ترین کالای صادراتی شیلی، یعنی مس، دیگر قابل صدور نبود. اعتصاب رانندگان کامیون نیز با تأمین مالی آمریکا انجام شد. «کل نظام اقتصادی فروپاشید».
افزون بر این، ژنرال‌هایی که کودتا را رهبری کردند، توسط آمریکا آموزش دیده بودند و تسلیحاتشان نیز از آن کشور تأمین می‌شد. در ۱۱ سپتامبر ۱۹۷۳، نیروی هوایی کاخ ریاست‌جمهوری را بمباران کرد. آلنده در آخرین سخنرانی رادیویی خود گفت: «ملت‌ها تاریخ را می‌نویسند و تاریخ از آنِ ماست. روندهای اجتماعی را نمی‌توان متوقف کرد؛ نه با جنایت و نه با خشونت. هرچند اکنون خیانت راه خود را می‌گشاید، اما من به شیلی و سرنوشتش ایمان دارم. دیر یا زود، خیابان‌های بزرگ به روی انسان نو و آزاد گشوده خواهد شد.» همان روز، او در کاخ ریاست‌جمهوری به زندگی خود پایان داد.

چگونه می‌توان در چین، روسیه یا ایران از اینترنت استفاده کرد بی‌آنکه هویت خود را فاش کرد؟ فراتر از VPN و سرورهای پروکسی، راه‌های دیگری هم وجود دارد. یکی از این راه‌ها مؤثر است ــ اما از نظر فنی پیچیده.
سانسور چهره‌های گوناگونی دارد: دولت‌های اقتدارگرا فقط وب‌سایت‌ها را مسدود نمی‌کنند. برای دسترسی دوباره به آن‌ها، اغلب ابزارهای ساده‌ای مانند دسترسی‌های پروکسی یا VPN کمک می‌کند. اما مدیران سیستم در کشورهایی چون چین، روسیه، بلاروس یا ایران مدت‌هاست این راه‌های گریز را شناخته‌اند.

فاشیسم را فقط وقتی می‌فهمیم که جذابیتش را دریابیم: وعدهٔ نوسازی، بی‌ادبیِ قلدرمآبانه و حسِ تعلقِ خیالی. نازی‌ها خود را انقلابی می‌دانستند که می‌خواستند با «سیاستِ سیستمیِ خرده‌بورژوایی» تسویه‌حساب کنند. بسیاری از دیکتاتوری‌ها از دل انقلاب‌ها بیرون آمده‌اند—روبسپیر، مائو، استالین، موسولینی، ملاها… برای من دست‌کم، «انقلاب» بار مثبت دارد؛ جانشینی برای امیدهایی که متأسفانه به‌ندرت برآورده می‌شوند. گوسفندان گرگ را برمی‌گزینند. ترامپ—باورکردنی نیست—حتی از سوی مهاجران هم انتخاب شد. یورش به کنگره در ۲۰۲۱ شاید به اندازهٔ کودتای نافرجام هیتلر در ۱۹۲۳ ناشیانه بود، اما به هواداران این پیام را داد: ما فراتر از هر حاکمیت قانونی می‌ایستیم، قوانین خودمان را می‌سازیم و اخلاق خودمان را داریم.

آَرشیو بين الملل >>

اریش ماریا رمارک نویسنده‌ای است که نه تنها در زمان خود، بلکه در زمان ما نیز همچنان زنده و تأثیرگذار باقی مانده است. آثار او با پرداختی انسانی به موضوعات جنگ، دیکتاتوری و مهاجرت، همچنان قابل‌فهم و مرتبط‌اند. رمان «در غرب خبری نیست» نه تنها یک شاهکار ادبی، بلکه یک سند تاریخی است که قدرت‌ها را نگران می‌کند و جامعه را به تأمل وا می‌دارد.

«تو نمی‌دانی غریو یک عظمت
وقتی که در شکنجه یک شکست نمی‌نالد،
چه کوهی‌ست!
تو نمی‌دانی نگاه بی‌مژه محکوم یک اطمینان
وقتی که در چشم حاکم یک هراس خیره می‌شود،
چه دریایی‌ست!
تو نمی‌دانی مُردن
وقتی که انسان مرگ را شکست داده است،

اینجا هرچه هست،‌ خط خون است، خطوط موازی خون جاری بر بسیط زمین. جوانان در خون تپیده، کودکان در خون تپیده، زمین شرم دارد از جذب خون‌های ریخته شده. و تو هنوز از الهام شاعرانه سخن می گویی، از وسعت عاطفه. از نبوغ زودرس، خاموش. حالا نه وقت این حرف هاست، درنگ کن، کمی فکر کن. تخیل بس است. به کف خیابان برو، قاطی جماعت شو. یکی از هزاران. کف خیابان، زمان آزمون بزرگ فرا رسیده است.

این نکته از این باب می‌گویم که توی تاریخ ایران خیلی کم اتفاق افتاده بوده که خانه شاعر مصادره بشود. حاصل بیست سال زندگی من چند تا فرش و مقداری حداقل اسباب زندگی یک خانواده بود و البته به اضافه دو هزار و پانصد تا سه هزار تا کتاب که ما بعد از انقلاب با این گمان که دیگر لابد هر چه پیش بیاید کتابخانه شاعر غارت نخواهد شد و دیگر این کتاب‌ها لااقل ایمن خواهند بود این کتابخانه را با خون دل تنظیم کرده بودیم. این‌ها همه به غارت جمهوری اسلامی رفت.

روز آخر سنگ‌از سرما می‌ترکید، بوی ‌مرگ و سایة مرگ همه جا با ما بود، با بوی دود در هوایِ یخ زده می‌چرخید، همه‌ جا احساس می‌شد و من ‌آن را حتا در نگاه چند نفر ‌آشنائی که در پناه دیوار سنگی قبرستان، چشم به راه نعش‌کش سیاه ایستاده بودند می‌دیدم. مرگ هر دم در هیئتی در چشم این‌ آشناهای ماتمزده تجلی ‌می‌یافت و هرکدام به نحوی خیال مرگ را از خویشتن ‌خویش و از نگاه دیگری پنهان می‌کردند و هر کدام به شیوه‌ای‌از این ‌احساس‌گنگ‌و ناخوشایند می‌گریختند،‌ کسی‌چه می‌دانست، شاید آنها نیز مانند من یادِ تلخِ مرگِ ‌عزیزانی‌ را با سماجت از خود می‌راندند؟ شاید ... [نظرات 1]

ای کاش که می توانستم با تو هم نظر بودم و همه چی در خواب اتفاق افتاده بود... اما اینطور نیست... نمی توان سالهای زیادی را در خواب و خیال بسر بُرد... من سالهای زیادی را اینگونه سپری کردم و حداقل کاری را که می توانم در ساعات پایانی زندگیم انجام دهم این است که از خواب و خیال بیرون بیایم و با حقیقت زندگی روبرو شوم. این را هم خوب می دانم که باید با خودم صادق باشم که حقیقت زندگی نمی تواند خود را در این صندوق پنهان کرده باشد...

هیچ نمایشنامه‌ای مانند «در انتظار گودو» در پشت دیوارهای زندان به چنین شهرتی نرسیده است. این امر بیش از همه مدیون بازیگر و کارگردان سوئدی، یان یونسن است که این اثر جهانی ساموئل بکت را ـ با حمایت خود نویسنده و برندهٔ نوبل ادبیات ـ در دههٔ ۱۹۸۰ با زندانیان زندان‌های فوق‌امنیتی کوملا (سوئد) و سن کوئنتین (آمریکا) به روی صحنه برد. این داستان با عناوینی چون «یک پیروزی» و «همه‌اش فقط تئاتر؟» اخیراً راهش را به سینما هم باز کرده است.

ده ده تا ، صد تا
به خاطر بسپارید

به پنجره رفته حواست
تخته سیاه اینجاست یلدا

بعد از کشتار عظیم و گسترده حکومت سرکوبگر و ضد بشری جمهوری اسلامی، در ۱۸ و ۱۹ دیماه ۱۴۰۴ به فرمان علی خامنه‌ای، از مردم به خیابان آمده در شهر و روستا، هرچقدر سعی می‌کردم در بیان این جنایت هولناک ضد بشری و اندوه سنگین مردم که اشک در چشم عزیزان‌شان را به خاک می‌سپردند و کنار تابوت آنها آواز می‌خواندند و می‌رقصیدند کلماتی بیایم، نمی‌توانستم. گویا کلمات تحمل حمل این همه شقاوت و بیرحمی و رنج را نداشت. حیاط سوله کهریزک شده بود سرتاسر خاک وطن که ردیف به ردیف اجساد کشته شده‌ها در کیسه‌هایی کنار هم در آن چیده شده و پدران و مادران میان آنها می‌چرخیدند تا عزیزان در خون تپیده شان را میان آنها پیدا کنند. بیش از سی سال پیش شعری نوشته بودم که گویای حال اکنون ما هم هست.

در آن برهه، و در آن حرکت و حرکت‌های مقدماتیِ پیش از آن، هیچ‌کسِ خاصی قابلِ سرزنش نیست. اگر قرار است چیزی ــ یا نهادی و سازمانی ــ ملامت شود، آن فقط ملتِ ایران است. این کلاهبرداری و شارلاتانیسم است که قشری یا طیفی از یک ملت بخواهد مصایبِ ناشی از یک حرکتِ اجتماعیِ همه‌گیر را آوارِ بخشی خاص از همان ملت کند. و البته حقه‌بازی و شعبده‌بازیِ دیگر آن‌که قشری از همان ملت بخواهد هر امرِ مثبت و پربارِ سابق و لاحق را نتیجه‌ی عملکردِ خود بداند.

آَرشیو فرهنگ و ادب >>

ویدیویی که اخیراً در اینترنت منتشر شده و یک زن ایرانی‌تبار را نشان می‌دهد که کنار عکس در حال سوختن خامنه‌ای سیگار روشن می‌کند، طی روزهای اخیر توجه بین‌المللی را جلب کرده است. هرچند زن جوان در فیلم، در کشوری حضور دارد که رئیس‌جمهور آن را نمادین می‌سوزاند، او در زمستانی روشن و با پالتوی بلند در کانادا ایستاده است. با این حال، این ویدیو هم‌زمان به‌عنوان بخشی از یک حرکت بزرگ‌تر اعتراضی جوانان ایرانی مطرح شده است.

آَرشیو زنان >>

رژیم در سرکوب وحشیانه دیماه ۱۴۰۴، نه تنها دست به کشتار وحشیانه هزاران انسان معترض زد، بلکه زمینه دخالت و ویرانی ایران را توسط قدرت های جهانی و منطقه ای فراهم کرده است. در این شرایط اسفناک که رژیم مستقیماٌ مسئولیت آن را برعهده دارد، بخشی از مردم ما رسیدن به آزادی و زندگی نرمال را در دخالت نظامی مستقیم قدرت های بزرگ جهانی و منطقه ایی می بینند. تاریخ ایران در بیش از صد سال گذشته، نتایج اسفبار دخالتهای قدرت ها را در سرنوشت و استقلال کشورمان به خوبی نشان داده و اینبار به مراتب ویرانگرتر و خونین تر خواهد بود. جامعه ما دارای چنان ظرفیت های اندیشمندی و راهکاری تاریخی هست که بتواند خود را از این دوقطبی سازی: جمهوری اسلامی و یا براندازی از طریق دخالت نظامی قدرت ها، رها سازد.

در نوار غزه قرار بود سلاح‌ها خاموش شوند. اما ارتش اسرائیل همچنان بخش‌هایی از این منطقه را در اشغال خود دارد و از ماه اکتبر تاکنون ده‌ها دختر و پسر را کشته است. یونیسف از «آتش‌بسی ناکافی» سخن می‌گوید؛ آتش‌بسی که در آن همچنان کودکان به خاک سپرده می‌شوند.
بر اساس اعلام سازمان ملل، از زمان اجرای آتش‌بس در نوار غزه دست‌کم صد کودک در حملات هوایی اسرائیل و به دست سربازان اسرائیلی کشته شده‌اند. صندوق کودکان سازمان ملل (یونیسف) اعلام کرد که از ابتدای ماه اکتبر، دست‌کم ۶۰ پسر و ۴۰ دختر در این منطقهٔ فلسطینیِ تحت اشغال اسرائیل جان خود را از دست داده‌اند.

ما، جمعی از وکلای دادگستری، با ابراز همبستگی با مردم معترض ایران و با احترام به کنش‌های مدنی مسئولانه‌ی همکاران‌مان -از جمله استعفای اعتراضی و دسته‌جمعی از کانون وکلای فارس و کهگیلویه و بویراحمد- بر خود فرض می‌دانیم که نسبت به سرکوب عریان شهروندان و نقض گسترده حقوق بنیادین آنان، موضعی روشن و مسئولانه اتخاذ کنیم.
ما تاکید می‌کنیم که در شرایط سرکوب عریان، ایفای مسئولیت اخلاقی، مدنی و حرفه‌ای وکلا می‌تواند اَشکال متفاوت و متناسب با شرایط هر فرد داشته باشد؛ از جمله خودداری از مشروعیت‌بخشی به خشونت، پایبندی به وجدان حرفه‌ای، ثبت و مستندسازی وقایع، و استفاده از ظرفیت‌های حقوقی در سطوح مختلف داخلی و بین‌المللی.

آَرشیو حقوق بشر >>

«آرنت که تا مدت‌ها نسبت به سیاست بی‌تفاوت بود، تنها در مواجهه با دیکتاتوری نازی که به‌صورت مستقیم در حال ظهور بود، سیاسی شد. پس از بازداشت کوتاهش توسط گشتاپو در ژوئیه ۱۹۳۳، به پاریس مهاجرت کرد. آنجا با هاینریش بلشر، کمونیست (هنوز) کاریزماتیک، آشنا شد؛ کسی که او را با مارکس و برشت نزدیک کرد و آرنت در سال ۱۹۴۰ با او ازدواج کرد. این دو از طریق برنامه معروف ویزای واریان ف‌رای، آمریکاییِ نجات‌دهنده پناهندگان، از مهلکه رهایی یافتند. در مسیر فرار از اسپانیا بخت با آنان یارتر از والتر بنیامین بود؛ کسی که چند روز پیش از خودکشی‌اش در بندر مرزی پورتبو، نسخه خطی «تزهایی درباره مفهوم تاریخ» را به آرنت سپرده بود.»

آَرشیو ويژه نامه >>

با رشد دامنۀ دانش و فناوری و آغاز روند انباشت ساختاری، دیگر خشونت مستقیم و عریان ضرورت خود را از دست داد؛ و استثمار و استعمار ابعاد نوینی یافت. با رشد تکنولوژی و انباشت ساختاری، انباشت تولید نیز نمود یافت که از مصرف داخلی فراتر رفت و با سرریز خود بحران های ساختی را نمود بخشید.مقطعی از تحول تاریخی که سرمایه داری برای مازاد تولید خود به فضاهای جدید مصرف و سلطۀ ژئوپلیتیک نیاز داشت. سرمایه داری برای برون رفت از تقابل درون ساختی و گذر از بحران های رو به تعمیق ناشی از سرریز تولید، دو جنگ جهانی را بر جامعۀ بشری تحمیل کرد. دو جنگی که نه یک تصادف تاریخی و نه صرفا بر پایه نزاع های سیاسی، بلکه مکانیزم های خشونت بار حل بحران های ساختاری سرمایه داری تقابلی می باشند.

به‌نظر من هم وقتی در سیاست زیاد دروغ گفته می‌شود — مثلاً وقتی ترامپ در همان سخنرانی تحلیف ادعا می‌کند خدا باعث شده خورشید بتابد، در حالی که همه در تلویزیون می‌دیدند مردم چتر باز کرده‌اند — مسئله این نیست که این دروغ‌ها باور شوند، بلکه این است که انباشت دروغ باعث می‌شود مردم دیگر هیچ‌چیز را باور نکنند. آیا این خطرناک‌ترین پیامد برای دموکراسی نیست؟

سخن ما از ترکیب جهالت و قدرت بود و برای آن نمونه‌ای بهتر از شخص خمینی و دارودسته اش نیافتیم، هرچند نمونه‌های دیگر برای آن کم نیست. استالین نیز در جوانی در زادگاهش گرجستان یک طلبه‌ی اورتودوکس بود. درباره‌ی جنایات عظیم دوران طولانی قدرتش بسیار نوشته‌اند. اما آنچه کمتر نوشته‌شده قتل معلم فلسفه‌اش به دستور اوست. توضیح این که بنا به نوشته‌ی روی مدودف نویسنده‌ی کتاب استالین، در ابتدای قدرت حزب بلشویک لنین تصمیم گرفت که همه‌ی سران کمیته‌ی مرکزی زیر نظر یک استاد فلسفه بیاموزند. این امر شامل حال ژوزف استالین هم شد. سالها پس از آن بود که استالین در دوران قدرت تام و دیکتاتوری‌اش دستور قتل استاد فلسفه اش را داد. پیداست که وجود او برایش تحقیرآمیز بوده است.

آَرشیو انديشه >>

نظام جمهوری‌های موزی جان‌های بسیاری نیز گرفت؛ منازعات کارگری در مزارع موز اغلب به خشونت می‌انجامید. در سال ۱۹۲۸، در کلمبیا «کشتار موز» رخ داد؛ جایی که ارتش به روی کارگران اعتصابیِ شرکت یونایتد فروت ـ که خواهان دستمزد بالاتر و شرایط کاری بهتر بودند ـ آتش گشود. در میان قربانیان، زنان و کودکان نیز حضور داشتند. گابریل گارسیا مارکز، نویسندهٔ کلمبیایی و برندهٔ نوبل ادبیات، این واقعه را در رمان «صد سال تنهایی» بازتاب داد.

جزیره برای متفقین در مبارزه با آلمان مهم بود، به ویژه برای توقف میان‌راهی هواپیماهای جنگندهٔ آمریکا. چون دانمارک تحت اشغال آلمان بود، امضای قرارداد مستقیم برای ایجاد پایگاه نظامی ممکن نبود. آمریکا با دیپلمات دانمارکی، هنریک کافمان، در واشینگتن مذاکره کرد: آن‌ها می‌توانستند پایگاه‌های خود را بسازند، اگرچه در مدت اشغال، از گرینلند دفاع کرده و مردم آنجا را تأمین کنند.
از این توافق، پیمان دفاعی ۱۹۵۱ بین دانمارک و آمریکا شکل گرفت که هنوز معتبر است؛ آمریکا می‌تواند حضور نظامی خود در قطب شمال را افزایش دهد، حتی بدون آن‌که مالک گرینلند باشد. این یکی از استدلال‌هایی است که در کاخ سفید کمتر کسی حاضر به شنیدن آن است.

آمریکا برای آمریکایی‌ها»؛ این پیامی بود که جیمز مونرو در سال ۱۸۲۳ برای قدرت‌های استعمارگر اروپایی فرستاد. آن‌ها می‌بایست استقلال کشورهای جوان قارهٔ آمریکا را به رسمیت بشناسند. دونالد ترامپ امروز این دکترین را بازتفسیر می‌کند. هرگاه ایالات متحده بخواهد سیاست قدرت‌محور خود را توجیه کند، با علاقه به دکترین مونرو استناد می‌کند. حتی مسیر کنونی سیاست خارجی آمریکا نیز بر سخنرانی‌ای استوار است که بیش از ۲۰۰ سال پیش توسط جیمز مونرو ایراد شد. او پنجمین رئیس‌جمهور ایالات متحده و آخرین رئیس‌جمهور از نسل بنیان‌گذاران کشور بود. مونرو در جنگ استقلال آمریکا (۱۷۷۵–۱۷۸۳) علیه نیروهای استعماری بریتانیا جنگیده بود.

آَرشیو تاريخ >>

امیدهای بلینسکی برای آینده دهقانان بر این استوار است. او باور دارد که مردم خداناباور هستند و با خوراندن خیالات به آنها مخالفند. بلینسکی می‌نویسد: «او ملال آور، روشن‌فکر و به‌شدت خواستار زندگی است». بلینسکی انتظار دارد که او در مسیر تحقق آرمان‌هایش گام بردارد، نه در رویاهای زندگی پس از مرگ. ما شهادت کاولین را می‌دانیم که بلینسکی اولین کسی بود که گفت روسیه، به روش خود، مسئله رابطه بین کار و سرمایه را سریع‌تر، بهتر و قدرتمندتر از اروپای غربی حل خواهد کرد. این برای بلینسکی نوعی غرور ملی بود.

شوستاکوویچ نه تنها به عنوان آهنگساز، بلکه به عنوان مربی برای کهکشانی از آهنگسازان برجسته شوروی، از جمله در وهله نخست، گ. سویریدوف ، و. باسنر ، نیز بود . شوستاکوویچ برای گ. سویریدوف نه تنها یک معلم، بلکه یک دوست مادام العمر نیز شد. یکی از مشهورترین آثار سویریدوف، قطعه موسیقی «زمان به به پیش» است، یک سوئیت ارکسترال که بر اساس موسیقی فیلم «زمان، به به پیش!» ساخته کارگردان م. شوایتزر درباره ساخت کارخانه آهن و فولاد مگنیتوگورسک ساخته شده است.

آَرشیو گوناگون >>