ارتش ایالات متحده روز جمعه ۱۴ فروردین‌ماه دو هواپیمای خود را از دست داد؛ چیزی نمانده بود دو هلیکوپترش هم سقوط کنند، و از سرنوشت یکی از خدمۀ جنگندۀ ساقط‌ شده هم خبری در دست نیست.
حوادث این روز نشان می‌دهد که بر خلاف تأکید چندبارۀ دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور ایالات متحده و پیت هگست، وزیر دفاع این کشور، مبنی بر اینکه کنترل کامل آسمان ایران در اختیار آمریکا و اسرائیل است، حریم هوایی ایران همچنان می‌تواند برای جنگنده‌های آنها خطرآفرین باشد.
ارتش آمریکا بلافاصله عملیات جست‌وجو و نجات را آغاز کرد و در نهایت موفق شد خلبان این جنگنده را بازیابی کرده و نجات دهد.

قوه قضائیه ایران با انتشار بیانیه‌ای اعلام کرد دو زندانی به نام‌های، ابوالحسن منتظر و وحید بنی‌عامریان، را به اتهام عضویت در سازمان مجاهدین خلق، اعدام کرده است. سازمان مجاهدین خلق ضمن تایید عضویت آنها در این سازمان نوشته است که این دو زندانی در زندان قزلحصار اعدام شده‌اند.قوه قضائیه اتهام این افراد را «بغی از طریق مباشرت در انجام اقدامات متعدد تروریستی»، عضویت در سازمان مجاهدین، «اجتماع و تبانی برای ارتکاب جرم بر ضد امنیت داخلی کشور» و همچنین «ارتکاب اقدامات موثر ایذایی با هدف سرنگونی نظام جمهوری اسلامی ایران» اعلام کرده است.

در ۲۴ ساعت گذشته، خبرگزاری هرانا دست‌کم ۲۰۶ حمله در قالب ۱۰۷ رویداد در ۱۳ استان کشور را ثبت کرده است. این رویدادها در ۲۴ ساعت اخیر در مجموع منجر به ۱ تلفات انسانی (شامل کشته و زخمی نظامی و غیرنظامی) شده‌اند. حملات گسترده به اسکله بندر چارک که محل پهلوگرفتن دهها شناور مسافربری و باربری بود خسارات گسترده ای به جا گذاشت، همزمان حمله به بخش های مختلف دانشگاه شهید بهشتی توجهات زیادی را به خود جلب نمود.

ما ضمن تاکید بر ضرورت پایان فوری درگیری‌های نظامی، اعلام می‌کنیم که صلح پایدار در منطقه تنها با عبور از رژیم‌های جنگ‌طلب و مستبد میسر است. جمهوری اسلامی با گروگان گرفتن معیشت و جان مردم برای پیشبرد پروژه‌های هسته‌ای خود، بزرگترین ناقض حقوق بشر در ایران است. ما خواهان توقف فوری ماشین اعدام، آزادی بی‌قید و شرط تمامی زندانیان سیاسی-عقیدتی و فعالان مدنی و اتنیک، و شفافیت کامل در فعالیت‌های هسته‌ای هستیم. جامعه جهانی نباید اجازه دهد که رقابت‌های ژئوپلیتیک، راه را برای سرکوب مضاعف ملت ایران و حرکت رژیم به سوی تسلیحات کشتار جمعی هموار سازد.

من در روز مرگ او در پاریس بودم و کار تحقیقی رساله فوق دکترای خودم را در دانشسرای عالی ورزش فرانسه انجام میدادم. در همان زمان یادداشت هائی در باره "ورزش روز" برای کیهان ورزشی می فرستادم و با دُری، سردبیر کیهان ورزشی در تماس دائم بودیم. دُری در موارد خیلی حساس و یا پر اهمیت با وجود آنکه تلفن به آسانی امروز نبود از من می پرسید و گاه کمک می خواست. آن روز که تلفن زنگ زد و او با دستپاچگی و بلاتکلیفی گفت: "فلانی، تختی رفت و شهر شلوغ است!" باور نکردنی بود.

ما که همپای این مشارکت هستیم، در پایان برداشت خود از کار دو روزه «کنگره» لازم می‌دانیم به تکرار بر این پای بفشاریم که موفقیت «کنگره» را آن می‌دانیم که خود را فعلاً واقع در ایستگاه تثبیت گفتگو‌ها بشناسد و بشناساند و در تکثیر تکثر تعریف و تثبیت کند. گفتگویی که نیل به هماهنگی‌ سکولار دمکراتیک مشترک را در چشم انداز خود دارد.
ما دیگربار تصریح می‌داریم که میان منتقدین دلسوز نسبت به نارسایی‌ها و حتی ابهامات این برآمد با مخالفان هیستریک آن تفاوت بنیادی قائلیم، اگرچه در قبال هر دو طیف روادار هستیم. گفتگوی واکاوانه را اما متوجه طیف نخست می‌دانیم؛ طیفی که، اهدافی مشترک ولو با شیوه‌های ناهمسان و ناهمخوان دارند. مهم در این میان، پرهیز از سکتاریسم است.

نسرین ستوده، وکیل و فعال حقوق بشر شامگاه چهارشنبه اول آوریل (۱۲ فروردین) در منزلش در تهران بازداشت شد. ماموران تمامی دستگاه‌های الکترونیک او و همسرش رضا خندان را با خود برده‌اند.
مهراوه خندان، دختر او ضمن اعلام این خبر به دویچه‌وله گفت: «مادرم شب گذشته [چهارشنبه ۱۲ فرورین] مهمان داشته. صبح خاله‌ام با او تماس می‌گیرد و وقتی تلفنش را جواب نمی‌دهد به خانه می‌رود و می‌بیند حتی میوه‌ها و ظرف‌های مهمانی شب گذشته هنوز روی میز است و از مادرم خبری نیست.» او می‌گوید لپ‌تاپ پدرش رضا خندان و تمامی وسایل الکترونیکی مادرش را هم ماموران با خود برده‌اند. به گفته او هیچ اطلاعی از محل نگهداری نسرین ستوده وجود ندارد.

جنگ‌ها چندبعدی‌اند و تنها در بستر ژئوپولیتیک منطقه و فرامنطقه معنا پیدا می‌کنند. با وجود نقض حقوق بین‌الملل، باید همواره بر رعایت آن تأکید کنیم.

آَرشیو اخبار امروز >>

واقعیت این است که بدون تعیین تکلیف روشن در قبال اسرائیل—چه در قالب اعلام ترک مخاصمه، چه پذیرش قطعنامه‌های سازمان ملل درباره اسرائیل و فلسطین، و چه تعریف یک چارچوب مشخص برای کاهش تنش—هرگونه توافقی با آمریکا نیز ناپایدار و شکننده است. چرا که یکی از عوامل اصلی تنش و حمله به ایران، همچنان به قوت خود باقی خواهد

در تاریخ ۲۸ و ۲۹ مارس ۲۰۲۶ گردهمائی‌ای بنام "کنگره آزادی ایران" توسط گروهی از مخالفین جمهوری اسلامی در خارج از کشور در شهر لندن برگزار شد. پیش از برگزاری این گردهمائی نهادی نیز به نام "شورای هماهنگی" توسط دست‌اندرکاران این گروه تشکیل شد. در این گروه و "شورای هماهنگی" آن نحله‌های گوناگون و حتی بسیار متفاوت فکری و با پیشینه‌های بسیار متفاوت در کنار هم قرار گرفته‌اند.

کسانی که با پرواز اولین هواپیمای آمریکایی-اسرائیلی بر فراز آسمان ایران شادی می‌کردند و نجات ایران را در گرو حمله‌ی خارجی می‌دانستند و می‌پنداشتند با زدن «سر مار» به تعبیر نتانیاهو، بر این دو غلط‌خوانی استوار است که این نوشتار از ابتدا طرح افکنده است: یک: غلط‌خوانی و ساده‌سازی تاریخ و نادیده گرفتن تلاش‌های مخالفین و بی‌اعتبار کردن آنان، بی‌اثر جلوه دادن تمام تلاش‌ها و اعتراضات مسالمت‌آمیز مردم و در نتیجه بی‌ثمر و بی‌نتیجه دانستن هرگونه حرکت اعتراضی که نتیجه‌ای جز ناامید کردن مردم و معترضان از هرگونه تغییری نداشت.

یورش‌های اخیر اسراییل و امریکا به ایران را در این چشم انداز بایستی به ارزیابی نشست. چرا که رقابت ایدئولوژی‌های مذهبی در ایران و اسرائیل ببار نشسته است. زیرا که هم‌زمان با برآمد «فدائیان اسلام» و هیجانزدگی و تعصب آخوندی نواب صفوی و همدستانش از یکسو و «صخرۀ ایمان» (گوش امونیم) و موعظه های خاخام‌های افراطی چون موسا لوینگر از سوی دیگر، بلبشو و بلوا رقم خورده است. این گونه کُل خاورمیانه به بحرانی کشیده شده که بنیادگرایی های ادیان ابراهیمی مسئول و مقصرش هستند. بگذریم که ترامپ دُچار خودشیفتگی مُفرط بدش نم‌یآید با شخصیت‌های تاریخی و خیالی غرب (از اسکندر تا مسیحای موعود) در این میانه این‌همانی شود.

آتش بس، صلح، و آشتی را نمی توان نه به جای یكدیگر نشاند و نه چونان مراحلی خودكار و از پیش تضمین شده فهمید. اینها سه نام برای یك مسئله واحد نیستند، بلكه سه سطح متفاوت از نسبت جامعه با جنگ و پیامدهای آن اند. آتش بس توقف فوری كشتار است، صلح كوشش برای مهار یا دگرگونی شرایطی است كه كشتار را بازتولید می كنند، و آشتی به نسبت جامعه با گذشته ای مربوط می شود كه هنوز در آن زنده است. از همین رو، هر آتش بسی لزوما به صلح نمی انجامد و هر صلحی نیز به آشتی راه نمی برد.

این جنگ، از همان ابتدا درباره آزادی نبود.
درباره «منافع» بود؛
منافعی که روی ویرانه‌های کشورها بنا می‌شوند و با رنجِ مردم دوام می‌آورند.
حکومت آخوندی، سال‌هاست ایران را به مرز فرسایش رسانده و هم‌زمان شعله‌های بی‌ثباتی را در منطقه گسترده است.

شعار «جاوید شاه»، بیش از آنکه یک برنامه‌ی سیاسی باشد، نمادی ایدئولوژیک است که بر تداوم و مشروعیت یک قدرت متمرکز و مقتدرِ فردمحور تأکید می‌کند. از منظر دموکراتیک، این شعار به‌دلیل شخص‌محوری، نفی ضمنی تغییرپذیری و محدود کردن تکثر سیاسی، مردم‌ستیز است. چنین شخص‌محوری‌ای از دید نظریه‌های مدرن سیاسی، به‌ویژه در سنت لیبرال و جمهوری‌خواه، با اصل حاکمیت مردم و گردش قدرت در تضاد است.

میانِ پارگیِ رشته‌ی امید و یأس و خستگیِ مفرط، پناهگاهی هست که آدمی را در نهایت نومیدی آرام می‌کند؛ پناهگاهی نه در عمق زمین، که در در امتداد آدم‌ها و عمق دل‌ها. و آن، در کنارِ آن دیگری بودن است؛ آن‌که مثل اوست و همدرد او. همان هم‌بودنی که حتی در میانه‌ی ویرانی، آدمی را از فرو ریختن بازمی‌دارد؛ همان پناهگاهی که هیچ بمبِ سنگرشکنی نمی‌تواند آن را ویران کند.

کسی که در آن خاک ریشه داشته باشد، هرگز و به هیچ بهانه‌ای و با هیچ «هدف مقدسی» حتا، به ویرانی خانۀ اجدادی و خانه خرابی مردم ما رضا نمی‌دهد. به همین دلیل بنظر من آن جماعتی که برای دونالد ترامپ و نتانیاهو در خیابان های آمریکا وکانادا و اروپا هورا می‌کشند و بابت موشک‌ها و بمب هائی که روی سر مردم می‌ریزند، دستخوش و دست مریزاد می گویند، «بی ریشه و بی‌وطن» هستند. این نسل در خارج از ایران به دنیا آمده و هیچ گونه دلبستگی و گذشته‌ای در آن دیار ندارد و با مردم ما بیگانه‌است.

این «کنگره» می‌تواند و لازم هم دارد که بگونه‌ی دمکراتیک و با تعریف وظایف، جمعی اجرایی از میان خود به عنوان «دبیرخانه» برگزیند تا با کوشش برای استمرار روند «کنگره» و گسترش آن، هماهنگی‌های‌ لازم را انجام دهد. این «کنگره» تا زمان تحقق تجمع نیازین از تشکل‌های نمایندگی در وجود خود، بهتر است تصمیماتش را بر پایه‌ی توافق همگانی پیش ببرد و حتی المقدور از مکانیسم رای مطلق در نشست عمومی بپرهیزد.

آَرشیو سياسی >>

در باره اهداف و سناریوهای احتمالی در جنگ امریکا-اسرائیل علیه ایران، پیامدهای این جنگ، اپوزیسیون حکومت اسلامی و «کنگره آزادی« و اهداف وتاثیرات آن. اضافه بر آن وظایف نیروهای چپ و ترقیخواه در دوره کنونی ...

درباره اعلام آمریکا مبنی بر نزدیک بودن زمان پایان جنگ در ایران، خودداری جمهوری اسلامی از مذاکره و توافق حتی در آستانه نابودی زیرساخت‌ها، و معنای این بن‌بست تصمیم‌گیری برای منافع ملی ایران

سمینار نهاد همگرایی جمهوری‌خواهان ایران و همگامی برای جمهوری سکولار دموکرات در استکهلم در مخالفت با با جنگ در تاریخ ۲۹ مارس برگزار شد. در این کنفرانس هوکان سونلینگ نماینده پارلمان و سخنگوی امور سیاست خارجی حزب چپ سوئد، اولریکا وسترلوند، نماینده پارلمان و سخنگوی مسائل حقوق افراد ال جی بی تی و حقوق کودکان از حزب سبز، پرفسور سعید محمودی، استاد ممتاز حقوق بین الملل از دانشگاه استکهلم، زهرا باقری شاد، پژوهشگر دوره دکترا در مطالعات جنسیت و سهیلا یزدان پناه، استاد دانشگاه در مطالعات جنسیت سخنرانی کردند.

آَرشیو مصاحبه >>

دولت آمریکا به رهبری رئیس‌جمهور دونالد ترامپ قصد دارد جنگی را که بیش از یک ماه است در ایران ادامه دارد، هرچه سریع‌تر پایان دهد. این مهم‌ترین نتیجه‌ای بود که از سخنرانی ترامپ خطاب به مردم آمریکا در اول آوریل به دست آمد. پس از آنکه در هفته‌های گذشته توجیهات و اهداف اعلام‌شده از سوی کاخ سفید بارها تغییر کرده بود، مردم آمریکا و همچنین سایر نقاط جهان امیدوار بودند دست‌کم اندکی شفافیت به دست آورند. اما این امید به‌طور کامل ناامید شد.

مفهوم اسرائیل کامل برای نتانیاهو یک وعده است. این مفهوم به اندازه‌ای گسترده است که تصاویر مذهبی را در خود جای دهد و در عین حال آن‌قدر محدود است که بتواند به‌عنوان یک برنامه سیاسی برای منطقه میان دریای مدیترانه و دره اردن عمل کند. این مفهوم ایدئولوژی و تکنیک قدرت را به هم پیوند می‌دهد. در داخل کشور می‌توان قاطعیت نشان داد و در خارج هر زمان می‌توان آن را انکار کرد. جنگ کنونی با ایران نیز در همین چارچوب قرار می‌گیرد: معرفی ایران به‌عنوان دشمن اصلی، همواره برای او ابزاری برای منحرف کردن توجه‌ها از مسئله فلسطین بوده است.

اکنون حتی گمانه‌زنی‌هایی درباره این موضوع مطرح است که چه کسی در ایران می‌تواند نقشی مشابه نقشی را بر عهده بگیرد که در ونزوئلا به دلسی رودریگز، معاون پیشین رئیس‌جمهور، رسید. روزنامه فایننشال تایمز از بحث‌هایی در واشینگتن خبر می‌دهد که بر اساس آنها ممکن است محمدباقر قالیباف، رئیس محافظه‌کار مجلس ایران، نقشی مشابه در تهران ایفا کند، هرچند این روزنامه بلافاصله این سناریو را «خیال‌پردازی» ارزیابی می‌کند.

آَرشیو بين الملل >>

باعث شد بینایی یک چشمش را از دست بدهد و یکی از دستانش را نیز به‌سختی می‌تواند حرکت دهد. فتوای صادرشده علیه او هرگز رسماً لغو نشد؛ پس از مرگ خمینی در سال ۱۹۸۹، جانشین او علی خامنه‌ای آن را تأیید کرد. خیابان مقابل تالار نیکلای پوتسدام بسته شده بود. هرکس می‌خواست در این برنامه – که آغاز یک تور کوتاه کتاب‌خوانی بود – شرکت کند، باید کارت شناسایی خود را نشان می‌داد و نیروهای امنیتی در همه جا حضور داشتند.

عدالتی در کار نیست. ‌متهم حق ندارد متابق میل خود  وکیل انتخاب کند‌. زیرا اغلب وکلایی که در دادگاه‌های فرمایشی جهت دفاع  از حقوق متهم شرکت می‌کنند، جزو ابواب جمعی قوه قضائیه هستند.‌ به‌علاوه ‌محمود امیری مقدم مدیر سازمان حقوق بشر ایران در مصاحبه‌ای با سایت «دویچه ‌وله» فارسی وضعیت زندانیان سیاسی را نگران کننده اعلام کرده است و افزوده‌است «به‌دلیل محدودیت شدید ارتباطات، ‌اطلاعات اندکی ‌در باره  محل نگهداری زندانیان سیاسی وجود دارد.

این کتاب، نه تنها یک نوشته‌ی تاریخی، بلکه سفری اندوه‌بار در ژرفای رنج و خاموشی یک سرزمین است؛ سرزمینی که در آن، صدای اندیشه بارها در گلو شکسته و آزادی، بارها در سایه‌ی ترس رنگ باخته است. نویسنده با نگاهی ژرف و کاونده، ما را به درون تار و پود تاریخی می‌برد که در آن، خشونت نه رویدادی گذرا، بلکه رشته‌ای پیوسته و ریشه‌دار است؛ رشته‌ای که از گذشته‌های دور آغاز شده و تا روزگار ما امتداد یافته است. او از همان آغاز، تاریخ ایران را همچون رودخانه‌ای بلند و پیچان می‌نگرد؛ رودخانه‌ای که در هر پیچ آن، نشانی از کشاکش میان فرمانروایی و آزادی، میان باور و زور، دیده می‌شود.

هاینریش مان در ۲۷ مارس ۱۸۷۱ در شهر لوبک متولد شد. زندگی‌نامهٔ برادر کوچک‌ترش توماس مان با تمام جزئیات مورد پژوهش قرار گرفته است. اما تا امروز هنوز خلأهایی در شناخت زندگی هاینریش مان وجود دارد. این موضوع شگفت‌انگیز است، زیرا زندگی این دو برادر، چه از نظر شخصی و چه ادبی، به‌طور نزدیکی درهم تنیده است. با این حال به نظر می‌رسد هنوز همه چیز روشن نشده است؛ چرا که در دهه‌های گذشته بارها نامه‌ها و اسناد تازه‌ای از این نویسنده پیدا شده‌اند.

این شعر از نظر تاریخی کاملاً درون گفتمان انقلاب ۵۷ قرار دارد. ضدیت با امپریالیسم، ضدیت با سلطنت و مشروعیت انقلاب. این شعر، یکی از نمونه‌های شاخص طنز انقلابی است. نشان می‌دهد که طنز چگونه به ابزار مبارزه سیاسی تبدیل ‌می‌شود. سندی است از ذهنیت خیابانی انقلاب. اما نکته جالب تاریخ این است که به اندک‌زمانی خرسندی خود به یکی از منتقدان جمهوری اسلامی تبدیل شد.

همه‌چیز سر جای خود به نظر می‌رسد، پیش از آنکه حس تعادل از دست برود و تهدید آغاز شود: من بازیکنی دارم که از تو بهتر است، کسی که از دیدار روزانه یک قبر زود خسته نمی‌شود. با سرهای خم‌شده، شبیه مهره‌های بازی که کمی بی‌حس شده‌اند، اما همچنان فریادها ادامه دارد. حالا دیگر خوابیدن با پنجره باز در شب غیرممکن شده است. فریادی که مثل زنگی شکل می‌گیرد که تمام شب به صدا درمی‌آید و تنها با طلوع خورشید جرأت می‌کند کمی فروکش کند. این زنگ بالای جهان آویزان است، درست کنار خورشید.

سرم را بالا می گیرم
سُرب و آتش از آسمان می بارد
در فصلِ خونین،
نفَس می کشم

دیروز در دمشق ردپای ترا را در راه پله‌‌های سوخته دیدم 
حال در تهران 
قدم بر حیاط زمان می‌گذارم 
و قدمی دیگر در لرزانه‌ی بهار 
 روبان رهاشده‌ی گیسوانت در وزش باد سوگوار.

بگذار تو را چون کوزه‌ای پُر کند
و از دستهای تو
چون دانه‌های خوشبوی شاهی بردمد.
نوروز خواهد آمد
و تو بر سفره‌ی هفت سین خواهی نشست

دوستی من و علیمایو از این نقطه شروع شد. باتانالی دوزنگ کلاس داشتیم. زنگ ساعت سوم که خورد، آنینا وارد کلاس شد. باخنده ی خوشایندش کنارتخته سیاه ایستاد، انگار سالها باهاش آشنابودم. موهاش را قرمز پررنگ کرده بود. سی ساله، ترکه ای نسبتا کوتاه بود و صورتی تو دل برو داشت. قبل از شروع درس، دست بلند کردم و گفتم:
« من یه کلمه آلمانی بلد نیستم، انگلیسی‌م حرف زدن قدغنه، چن نفر دیگه م مثل من تو کلاس هستن، تکلیف ماچی میشه؟ »

آَرشیو فرهنگ و ادب >>

ضدفمینیسم ترامپ در داخل ایالات متحده نیز بدون پیامد نبوده است. یک سال پس از آغاز ریاست‌جمهوری او، دسترسی زنان به سقط جنین ایمن بیش از پیش محدود شده است؛ تا جایی که حتی در موارد مرگ جنین در رحم نیز گاه خدمات درمانی به زنان ارائه نمی‌شود.
زنان سیاه‌پوست بیش از دیگران تحت تأثیر سیاست‌های ضد سقط جنین ترامپ قرار دارند – موضوعی که نشان می‌دهد ضد فمینیسم در اینجا با نژادپرستی پیوند خورده است.

ایران باید از معدود کشورهایی باشد که رشد اقتصادی آن با قوانین حاکم بر جامعه چنین در تناقض است. زنان بزرگترین قربانیان حکومت اسلامی هستند که از پیشرفت نوسازی اقتصادی تنها بخش استثمار نیروی کار عایدشان شد و با زنجیرهای بسته به دست پا به بازار کار رانده شدند. تناقضی که در نگاه اول به وضعیت زنان در ایران به نظر می آید، تناقض درونی نظامی ست که سیستم سرمایه داری را دنبال می کند ولی چون به نام مذهب قدرت را دردست گرفته، رهایی زن را به حق ریزش پایه های خود می داند. وابستگی پایه های نظام به حجاب زنان یک شعار توخالی دولتی نیست. حجاب عمومی ترین وسیله ایست که عدم رهایی زن و وجود حاکمیت شرع را به زن گوشزد می کند از هر سن، از هر مذهب، از هر ملیت و از هر طبقه ای!

سقط جنین، لقاح آزمایشگاهی، انتخاب لباس: بدن زن بار دیگر به مسئله‌ای سیاسی تبدیل شده است. این امر بیش از همه به تصویر «زن ایده‌آل» در گفتمان راست‌پوپولیستی مربوط می‌شود.
آن‌ها هنوز هم وجود دارند؛ مردانی که قانع شده‌اند باید زنان را از «تصمیم‌های نادرست» بازدارند. مردانی مانند برایان هیوز که در ایالت تگزاس قانونی نوشته است که عملاً سقط جنین را برای زنان تقریباً ناممکن می‌کند. به محض آنکه ضربان قلب جنین قابل تشخیص باشد، هرگونه سقط ممنوع است؛ یعنی تقریباً از هفته ششم بارداری.

آَرشیو زنان >>

شاید برای شما هم این سوٌال پیش آمده که چرا اکثر گروه ها و تجمعات ایرانی طرفدار حقوق بشر، تهاجم آمریکا و اسرائیل در حین مذاکرات با ایران را با صراحت محکوم نکرده اند. این جنگ تا کنون باعث کشتار بیش از ۳۵۰۰ ایرانی غیر نظامی و صدمه به بيش از ٨۵٠٠٠ واحد غير نظامی، کشتار بیش از ۲۴۴ کودک و معلم در میناب و مدارس دیگر، تخريب ده ها بيمارستان ، مدرسه ، دانشگاه، پلها، كارخانه، موسسه واکسن سازی انستیتو پاستور و… شده است.

مجمع عمومی سازمان ملل در آخرین نشست خود در ۲۵ ماه مارس ۲۰۲۶ ، اعلام داشت: برده‌داری یکی از تاریک‌ترین فصل‌های تاریخ بشر است. قطعنامه‌ای از سوی سازمان ملل متحد بر این موضوع تأکید کرده است. اما در واشنگتن این موضوع با استقبال مواجه نشده است.
سازمان ملل متحد تجارت بردگان در اقیانوس اطلس را «سنگین‌ترین جنایت علیه بشریت» ارزیابی کرده است. در مجمع عمومی سازمان ملل، ۱۲۳ کشور به قطعنامه‌ای که از سوی غنا ارائه شده بود رأی مثبت دادند. این قطعنامه از جمله خواستار «بازگرداندن فوری و بدون مانع» آثار فرهنگی و اشیای هنری به کشورهای مبدأ نیز شده است.

این بار دیگر هیچ بهانه‌ای وجود ندارد»؛ این را رضا خندان می‌نویسد. این زندانی سیاسی در زندان اوین تهران محبوس است — جایی که دهه‌هاست در ایران نماد خودسری سیاسی و زندانی‌کردن مخالفان سیاسی بوده — و اکنون در سایهٔ جنگ، خطر آن می‌رود که به فراموشی سپرده شود. او در نامه‌ای فوری به رئیس قوهٔ قضائیهٔ ایران هشدار می‌دهد: اگر فوراً آزادی زندانیان ترتیب داده نشود و «رویدادهای هولناک و جنایتکارانه» جنگ دوازده‌روزهٔ ژوئن با اسرائیل تکرار شود، «تاریخ سخت‌ترین داوری خود را دربارهٔ شما خواهد کرد.»

آَرشیو حقوق بشر >>

در تاریخ جنگ‌های مدرن، همواره غیرنظامیان بیشترین قربانیان را داده‌اند، اما در میان آنان کودکان آسیب‌پذیرترین گروه انسانی به شمار می‌روند. کودک نه در تصمیم‌گیری‌های سیاسی نقشی دارد و نه در آغاز جنگ‌ها سهمی، با این حال بیشترین رنج‌ها، مرگ‌ها و آسیب‌های روانی را تحمل می‌کند. از جنگ‌های طولانی آفریقا گرفته تا جنگ غزه و حملات اخیر به ایران، یک واقعیت مشترک دیده می‌شود: جنگ پیش از هر چیز کودکی را نابود می‌کند.
جنگ برای میلیون‌ها کودک در سراسر جهان واقعیتی تلخ و روزمره است. تقریباً از هر پنج کودک در جهان، یک کودک در کشوری یا منطقه‌ای زندگی می‌کند که از جنگ و درگیری‌های مسلحانه آسیب دیده است.

آَرشیو اجتماعی >>

هوش مصنوعی اکنون برای صنعت نشر نیز متن تولید می‌کند. هرچند هنوز برای ادبیات داستانی چندان مناسب نیست، اما برای ادبیات تخصصی و علمی بسیار کارآمدتر است. اگر نوشتن متن‌ها بیش از پیش به ماشین‌ها سپرده شود، چه فرصت‌ها و چه خطرهایی به
بر اساس یک نظرسنجی از سوی اتحادیه ناشران و کتاب‌فروشان آلمان، تنها ۹ درصد از فعالان حوزه نشر، نقش هوش مصنوعی را بسیار مهم یا بسیار بسیار مهم ارزیابی کرده‌اند. با این حال، ۸۴ درصد معتقدند که این فناوری طی پنج سال آینده به عاملی تعیین‌کننده برای موفقیت تبدیل خواهد شد. تنها یک‌سوم بر این باورند که فرصت‌ها به‌طور قابل‌توجهی از خطرها بیشتر است.وجود می‌آید؟

وقتی در زمان حال احساس ناتوانی می‌کنیم و آینده مبهم به نظر می‌رسد، گاهی نگاه به گذشته کمک‌کننده است. مثلاً پروژه «سایبرسین» استافورد بیر در شیلی دهه ۱۹۷۰ که تلاش داشت نوعی سوسیالیسم دموکراتیک مبتنی بر سایبرنتیک ایجاد کند. او می‌خواست جامعه و اقتصاد را با فناوری‌های سایبرنتیکی به شکلی برابرتر و فراگیرتر سازمان دهد.
نمونه جدیدتر، مدل شهر بارسلونا در برابر الگوهای «شهر هوشمند» مبتنی بر اقتصاد پلتفرمی است که تحت مدیریت فرانچسکا بریا به‌عنوان کمیسر فناوری و نوآوری شهری شکل گرفت. این شهر زیرساخت‌های دیجیتال را به‌صورت دموکراتیک و از پایین در اختیار شهروندان قرار داد و وابستگی به زیرساخت‌های دیجیتال انحصاری مانند مایکروسافت را کاهش داد.

یوهان گوتلیب فیشته در سدهٔ نوزدهم، فیلسوف معیار بورژوازی آلمان به‌شمار می‌رفت. نام او در کنار بزرگ‌ترین قهرمانان فکری زمانه، چون شیلر و گوته، برده می‌شد. با این همه، فیشته همواره چهره‌ای دوقطبی و مناقشه‌برانگیز بوده است. در دوران زندگی‌اش، او را دموکراتی بیش از حد رادیکال، ملحد، برانداز و هوادار انقلاب فرانسه می‌دانستند؛ کسی که علیه نظام طبقاتی و سلطهٔ اشراف می‌شورید. اما اندکی بعد، او به فیلسوف یک ملت آلمانیِ سرافراز بدل شد و موادی فکری فراهم آورد که در سدهٔ بیستم حتی ناسیونال‌سوسیالیست‌ها نیز بتوانند با حرارت به او استناد کنند.

آَرشیو انديشه >>

در جنگ جهانی دوم، رضاشاه پهلوی بی‌طرفی ایران را اعلام کرد، اما به‌ویژه بریتانیا بیم داشت که ذخایر نفتی به دست آلمان نازی بیفتد. به همین دلیل، بریتانیا و اتحاد شوروی به‌طور مشترک ایران را اشغال کردند. شاه مجبور به کناره‌گیری شد و پسرش محمدرضا به جای او بر تخت قدرت نشانده شد.
حتی پس از جنگ جهانی دوم نیز ایران به آرامش نرسید. وضعیت دشوار اقتصادی کشور تا حد زیادی به این نسبت داده می‌شد که شرکت نفتی بریتانیایی تنها بخش کوچکی از درآمدهای نفتی را به ایران اختصاص می‌داد. به همین دلیل، درخواست برای ملی‌کردن صنعت نفت شدت گرفت. در این دوره پرآشوب که با سوءقصدها علیه سیاستمداران همراه بود، محمد مصدق به نخست‌وزیری رسید و به‌صورت دموکراتیک نیز انتخاب شد.

نادر در سال ۱۷۳۶ به‌عنوان پسر یک چوپان به مقام شاه ایران رسید. سه سال بعد او امپراتور گورکانی هند را شکست داد. در مارس ۱۷۳۹ او در دهلی فرمان قتل‌عامی را صادر کرد که گفته می‌شود ۳۰ هزار قربانی گرفت. تخت طاووس نیز جزو غنایم او بود.
برای فیلسوف فرانسوی مونتسکیو، او نمونه کامل یک «حکومت استبدادی» بود: اگر «حاکم حتی برای یک لحظه دست خود را پایین بیاورد و نتواند در هر زمان عالی‌ترین مقامات را نابود کند، همه چیز از دست می‌رود؛ زیرا اگر نیروی محرک چنین حکومتی، یعنی ترس، از میان برود، مردم نیز دیگر هیچ پشتیبانی نخواهند داشت.»

یکی از بارزترین نمونه‌های چنین رویدادهایی، همه‌پرسی‌ای است که ۳۵ سال پیش، در ۱۷ مارس ۱۹۹۱، در مورد حفظ اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی - و در اصل، روسیه تاریخی که طی سده‌ها شکل گرفته بود، و در آن مردم کشورمان بدون هیچ تردیدی به حفظ تمامیت ارضی آن رأی دادند، برگزار شد. این امر در یک رأی‌گیری آزاد و بر پایه استانداردهای امروزی، کاملاً علنی و دموکراتیک انجام شد که در آن هر طرف می‌توانست بدون هیچ گونه منابع اداری، دیدگاه خود را تبلیغ کند. در قانون دولتی، همه‌پرسی بالاترین و مستقیم‌ترین شکل دموکراسی بحساب می آید و از این رو بسیار به ندرت به آن متوسل می شوند، زیرا مردم ممکن است کاملاً متفاوت از آنچه مقامات خواسته بودند، رأی دهند.

آَرشیو تاريخ >>

سرنگونی حکومت ایران یکی از مهم‌ترین اهداف پیشمرگه‌هاست. جمعیت کرد در ایران نه‌تنها از سرکوب و خشونتی که همه مردم هر روز تجربه می‌کنند رنج می‌برند، بلکه با تبعیض خاص ضدکردی نیز مواجه‌اند.
و همان‌طور که گفتم، ایران حتی در آن سوی مرز، یعنی منطقه خودمختار کردستان، نیز حملات هوایی انجام می‌دهد. بنابراین خواست پایان این «رژیم ترور» و زندگی در صلح بسیار قوی است. پیشمرگه‌ها می‌دانند که این حکومت خودبه‌خود از بین نخواهد رفت.

آَرشیو ملی/قومی >>

سمتگیری اجتماعی آثار گورکی- ویژگی اساسی آن ، تضاد بین انسان و شرایط اجتماعی – مسئله اصلی آن و غلبه بر شرایط اجتماعی به نام انسان، گرایش اساسی آن است. گورکی این سمتگیری را در سه نوع نشان می‌دهد: افسانه‌ها و داستان ها – این قرار دادن تصاویر قوی، شجاعانه و مغرور با زندگی روزمره‌ی بی‌روح، کسل‌کننده و ناخوشایند؛ رودر رو قرار دادن واقعیت با واقعیت آرمانی است. «ماکار چودرا»، «پیرزن ایزرگیل»، «سرود شاهین» و «خان و پسرش» از این جمله‌اند. تصاویر در اینجا به صورت شماتیک، جدا از محتوای زندگی و با تأکید بر یک ویژگی واحد و به ویژه مشخص ارائه شده‌اند.

چگونه می‌توان باور کرد، ایرج ما، آن انسان شریف، دیگر در بین ما نیست. او که همواره در سراسر مراحل زندگی اش، پدری ‌همسری مهربان ، دکتری مسول، اندیشمندی سیاسی، اجتماعی و یارای دوستان و مردم در سال‌های طولانی زندگی اش در ایران و در مهاجرت اجباری بود.
دکتر ایرج واحدی پور پس از انقلاب در بیمارستان آیت‌الله کاشانی در جنوب تهران مجدداً به عنوان جراح شروع به کار کرد در کنار کار، در این بیمارستان مطبی هم درهمان جنوب شهر تهران باز کرده بود که در آنجا به درمان بی‌بضاعت‌ترین و محروم‌ترین اقشار جامعه می‌پرداخت. برادر من که در مطب او کار می‌کرد تعریف می‌کند که او نه فقط درآمدی از این مطلب نداشت بلکه پول داروهای افراد بی‌بضاعت را هم از جیب می‌داد.
از خصائل بسیار برجسته او حفظ احترام و برخورد انسانی به خصوص به خانم‌ها و کودکان بود. هیچگاه از دایره ادب و احترام خارج نمی‌شد.  [نظرات 1]

آثار تولستوی مرحله نوینی را در تکامل رئالیسم روسی و جهانی رقم زد و شکاف بین سنت‌های رمان کلاسیک سده نوزده و ادبیات سده بیست را پر کرد. رئالیسم تولستوی با لحنی آشکار، صریح گویی و در نتیجه نیرویی کوبنده، قدرت و تیزبینی در افشای تضادهای اجتماعی مشخص می‌شود. گیرایی طبیعی و عاطفی و توانایی بازآفرینی «جسم زندگی» در آثار تولستوی با اندیشه‌ای انعطاف‌پذیر و تیزبین و تحلیلی روانشناختی عمیق و کاملاً صادقانه ترکیب شده است. رئالیسم سالم و اصیل تولستوی در پی ترکیبی از تحلیل و ترکیب است و به سمت درک جامع از جهان، آگاهی از قوانینی که زندگی انسان بر اساس آنها حرکت می‌کند، گرایش دارد.

آَرشیو گوناگون >>