وب‌سایت اکسیوس به نقل از سه منبع مدعی شده است که دونالد ترامپ، رئیس‌جمهوری آمریکا، و بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر اسرائیل، روز سه‌شنبه در گفت‌وگویی تلفنی درباره تلاش تازه برای دستیابی به توافق با ایران بحث کرده‌اند؛ تماسی که به گفته یکی از منابع، برای نتانیاهو بسیار تنش‌زا بوده است.
باراک راوید، خبرنگار اسرائيلی نشریه اکسیوس که نزدیک به مقام‌های اسرائيلی است در گزارش تازه خود ادعا کرده قطر و پاکستان با همکاری دیگر میانجی‌های منطقه‌ای، پیش‌نویس تازه‌ای را برای کاهش اختلاف‌ها میان آمریکا و ایران تهیه کرده‌اند؛ آن هم در شرایطی که ترامپ همچنان میان حمله گسترده به ایران و تلاش برای توافق مردد است.
با این حال، برخی ناظران و تحلیلگران هشدار داده‌اند که چنین گزارش‌هایی ممکن است بخشی از جنگ روانی، عملیات فریب یا بازی رسانه‌ای طرف‌های مختلف باشد.

همگامی برای جمهوری سکولار دموکرات در ایران» هم‌چنان بر مخالفت شدید خود با تجاوز آمریکا و اسرائیل به حریم کشورمان پافشاری نموده و بر پایان فوری فضای جنگی تاکید می‌کند. ما هم‌چنین بر خاتمه دادن به شرائط کنونی در منطقه و حل اختلافات بر سر میز مذاکره تاکید داریم. ما در عین‌حال با هرگونه دخالت خارجی در امور داخلی کشور و هر تلاشی برای تغییر رژٰیم در ایران توسط قدرت‌های خارجی مخالفیم و داشتن موضع قاطع در این عرصه‌ را، یکی از مبانی اصولی همکاری و همراهی با دیگر نیروهای ایرانی می‌دانیم.

رسانه‌های حکومتی از اجرای حکم اعدام دو زندانی سیاسی کرد به‌نام‌های رامین زله و کریم معروف‌پور خبر دادند. این دو زندانی سیاسی در یک پرونده مشترک با اتهام بغی از طریق عضویت در یکی از احزاب کردستان به اعدام محکوم شده بودند.
با اعدام‌های امروز، ‏از ۲۸ اسفند تاکنون، دست‌کم ۲۸ زندانی سیاسی در ایران اعدام شده‌اند؛ از جمله ۱۵ معترض و ۱۳ نفر که به ارتباط با گروه‌های اپوزیسیون ممنوعه متهم بودند (۹ نفر مرتبط با مجاهدین خلق، ۲ نفر با گروه‌های بلوچ و ۲ نفر با احزاب کُرد). چنین شمار بالایی از اعدام زندانیان سیاسی در این بازه زمانی کوتاه، در سه دهه گذشته بی‌سابقه بوده است.

یک پرسش جسورانه: چه کسانی در ده سال آینده درک ما از جهان را شکل خواهند داد؟ در اینجا با هفت نفر آشنا می‌شوید که انتظار می‌رود نقش بزرگی ایفا کنند.
جهان را دیگر نمی‌فهمید؟ پس جای درستی آمده‌اید. ما هفت نفر را معرفی می‌کنیم که می‌توانند به ما جهت‌گیری و افق فکری بدهند. آنان همین امروز نیز حوزه‌های تخصصی خود را پژوهش، بازاندیشی و شکل می‌دهند: ژئوپلیتیک دیجیتال، هوش مصنوعی، حقوق، معماری، پزشکی سالمندی، اقلیم و فلسفه.
وجه مشترک این هفت نفر آن است که همگی میان‌رشته‌ای می‌اندیشند. برخی از آنان هم‌اکنون ستاره‌اند و برخی دیگر در مسیر شهرت قرار دارند. هرکس آثارشان را بخواند، به سخنانشان گوش دهد و درباره‌شان بحث کند، آینده را اندکی بهتر درک خواهد کرد.

وقتی نیروی هوایی اسرائیل در نخستین روز جنگ، علی خامنه‌ای، حاکم ایران، را کشت، یک حمله دیگر تقریباً بدون جلب توجه باقی ماند: بمباران ملک شخصی محمود احمدی‌نژاد، رئیس‌جمهور پیشین، در منطقه نارمک تهران. ناظران در آن زمان گمان می‌کردند اسرائیلی‌ها حساب قدیمی را تسویه کرده‌اند؛ احمدی‌نژاد در دوران ریاست‌جمهوری‌اش (۲۰۰۵ تا ۲۰۱۳) دشمن سرسخت دولت اسرائیل به شمار می‌رفت. او هولوکاست را انکار می‌کرد و اسرائیل را به نابودی تهدید کرده بود، و در دوران او ایران به‌طور قابل توجهی به ساخت بمب اتم نزدیک شد.
با این حال، در ماه مارس مجله آمریکایی «آتلانتیک» گزارش داد که بمب‌های اسرائیلی در واقع به خانه رئیس‌جمهور سابق اصابت نکرده، بلکه یک ایست بازرسی سپاه پاسداران در نزدیکی آن را هدف گرفته‌اند. اکنون روشن شده که این احتمالاً یک اشتباه نبوده است.

سرنوشت زنان سرکوب‌شده در ایران، زیر سایه جنگ ایران، به حاشیه رانده شده است. اکنون صدراعظم پیشین آلمان، آنگلا مرکل، از زنان ایرانی تحت تعقیب و سرکوب حمایت می‌کند. انگیزه این کار کتابی بود که به گفته او «یک‌نفس» آن را خوانده است.
آنگلا مرکل، صدراعظم پیشین آلمان، در مراسم معرفی کتابی، توجه‌ها را به مبارزه جنبش زنان در ایران جلب کرد. این سیاستمدار ۷۱ ساله حزب دموکرات‌مسیحی آلمان (CDU) در سالن «برلینر آنسامبل» هشدار داد که نباید مبارزات زنان ایرانی در سایه جنگ ایران فراموش شود. مرکل کتاب «در خیابان‌های تهران» را معرفی کرد؛ کتابی که نویسنده‌ای ایرانی آن را به‌طور ناشناس با نام «نیلا» منتشر کرده است.

جایزهٔ بوکر ۲۰۲۶ به یانگ شوانگ‌زی و رمان «سفرنامهٔ تایوان» رسید؛ نخستین‌بار است که این جایزه به رمانی تعلق می‌گیرد که به زبان ماندارین نوشته‌شده است.
شامگاه سه‌شنبه در لندن برندهٔ جایزهٔ بین‌المللی بوکر، یکی از معتبرترین جوایز ادبی جهان، اعلام شد. این جایزه برخلاف انتظار ــ که با توجه به حضور هم‌زمان دو نامزد آلمانی چندان دور از ذهن نبود ــ به آلمان نرسید، بلکه به یانگ شوانگ‌زی، نویسنده‌ای از منطقه‌ای بسیار دور از برلین و لندن، یعنی تایوان، تعلق گرفت.

این ویدئو فعالان یک ناوگان امدادی غزه را نشان می‌دهد؛ افرادی که زانو زده و دست‌بسته هستند. وزیر پلیس اسرائیل به‌دلیل انتشار این تصاویر با انتقادهای شدید بین‌المللی روبه‌رو شده است.
تصاویری از فعالان بازداشت‌شدهٔ یک ناوگان کمک‌رسانی به غزه، در حالی که دست‌هایشان بسته و بر زانو نشسته‌اند، موجی از خشم و اعتراض را برانگیخته است. این تصاویر در ویدئویی منتشر شد که توسط وزیر امنیت راست‌افراطی اسرائیل، ایتامار بن‌گویر، منتشر شده بود. کشورهایی مانند فرانسه، ایتالیا و اسپانیا روز چهارشنبه انتقادهای تندی را مطرح کردند.

آَرشیو اخبار امروز >>

تماشاگر فیلم که شاهد رویارویی دو جهان واقعی و آمیخته شدن آنها با روایتی تخیلی است، چه بخواهد، چه نخواهد و چه آگاه یا ناآگاه با چند لایه تخیلی سروکار دارد. تامل روی رابطه این لایه های مختلف تخیلی و اندرکنشی آنها با جهان واقعی خود موضوع بررسی و نقد فیلم است که کار نویسنده نیست. ولی آیا می توان با اتکا به ماجراهای فیلم و اثرگذاری دنیای تخیلی روی دنیای واقعی که در گفته بالای سیلوی پیرامون جادادن یک اردک در یک بطری خلاصه شده است، نتیجه گرفت که فیلم تازه فرهادی کنایه به جهان واقعی ایران درحال حاضر دارد؟ و اینکه روایت خیالی از ایران در این روزگار، سیر واقعی زندگی را گرفتار خود کرده و مصیبت ساز شده است؟

جامعه ایران نیز در مجموع نشان داد که میان نارضایتی و مخالفت با حکومت و پذیرش حمله خارجی تفاوت بزرگی قائل است. حتی بسیاری از مخالفان سرسخت جمهوری اسلامی نیز با حمله خارجی مخالفت کردند. تجربه تاریخی ایرانیان، از حمله عراق تا دخالت‌های خارجی در منطقه و مصائبی که برای مردم آن کشورها درپی داشته، نوعی حساسیت عمیق نسبت به حمله خارجی و اهداف پشت پرده متجاوزان ایجاد کرده است. به همین دلیل، جنگ نه‌تنها به فروپاشی انسجام داخلی منجر نشد، بلکه بعد از هفته‌های اولیه احساس همبستگی ملی را تقویت کرد.

بهرحال پرونده این موضوع بازاست و از قضا با پرسش‌گری و فشارافکارعمومی و نیروهای پیشرو و هشدارها و انتقادهای سازنده و تأکید برشفافیت، چه بسا بتوان گروه‌های کرد را- که از اعتبار و نفوذنسبی تاریخی برخوردارند وعموماهم در خیزش زن زندگی آزادی نقش مثبت و سازنده‌‌ای داشته‌اند، از وسوسه افتادن به دام این تله برحذر داشت. نکته مهم آن است که گروه‌ها و سازمان‌ها فقط در پیوند با جنبش‌های اجتماعی و مدنی وکنشگری براین بسترمی توانند از افتادن به تله وسوسه قدرت‌های بزرگ که حاصلی جز آسیب دیدن اعتبارو نفوذتاریخی شان ندارد، اجتناب ورزند.

اعتراضات مردمی در ایران تنها واکنشی به مشکلات اقتصادی یا سیاسی نبوده‌اند؛ بلکه بازتاب شکاف عمیقی میان جامعه و حاکمیتی هستند که به‌تدریج فاصلهٔ خود را از خواسته‌ها و زندگی مردم بیشتر کرده است. با این حال، در کنار سرکوب داخلی، عوامل دیگری نیز در تداوم حکومت و ناکامی بسیاری از خیزش‌ها نقش داشته‌اند؛ از نبود همبستگی و رهبری منسجم گرفته تا حمایت‌های منطقه‌ای و بین‌المللی.

قدر مسلّم و بنابر واقعات صد ساله‌ی اخیر یا دقیقا پنجاه یا شصت سال اول آن و دوره‌ی پادشاهی ۵۷ سال پهلوی، ناسیونالیسم ایرانی خلاصه شد در بازسازی یا الگوبرداری از پادشاهی کهن و استبدادی کهن ایرانی. یعنی رضا شاه و پسرش محمدرضا شاه تمام انگیزه‌های تحوّل فرهنگی و سیاسی ایران را که هدف انقلاب مشروطیّت و ابداع «جامعه‌ای مدنی/ civile» بود، در «باز‌سازی مجد شاهنشاهی کهن» ایرانی [عصر هخامنشی و اشکانی و ساسانی] جهت بخشیدند.

روزهای ۲۵ تا ۲۸ اردیبهشت ضربات بسیار گسترده‌ای به خانه های تیمی چریک‌های فدایی وارد شد. من هم در روز ۲۸ اردیبهشت ۵۵ از طریق کنترل طولانی مدت قرار های خیابانی و مکالمات تلفنی دستگیر شدم . ساعت ۲ بعداز ظهر بود که ماموران ساواک با محاصره کامل منطقه به خانه‌ام ریختند و مرا دستگیر کردند. در این روز ده‌ها نفر دیگر در ارتباط با چریک های فدایی خلق دستگیر و تحت شکنجه های وحشیانه ساواک قرار گرفتند و به سال‌های طولانی زندان محکوم شدند. شبکه علنی و نیمه علنی سازمان همراه شبکه‌‌ی مخفی و خانه‌های تیمی ضربات مهلکی خوردند.

باید همه، چه چپ وچه راست، بپذیریم که تنوع ملی، قومی، زبانی و فرهنگی در ایران یک واقعیت اجتماعی است. وجود ترک‌ها یا آذربایجانی‌ها، کردها، بلوچ‌ها، ترکمن‌ها، عرب‌ها ووو همه نشانی روشن بر این واقعیت اجتماعی است. بنابراین پرداختن به این مسئله نباید به ابزاری برای شکاف انداختن بین مردم ایران بدل گردد. با نگاهی گسترده‌تر و آزادانه‌تر به موضوع، چندزبانه و چند فرهنگی بودن یک کشور می‌تواند سرمایه‌ای بسیار افتخارآمیز برای آن جامعه باشد. این غنای ارزشمند را نباید در خفقان و عقب‌ماندگی ذهنی به بند کشید. باید با چشمانی باز آن را ببینیم و بپذیریم، که اگر چنین نکنیم، دگربار باید فجایعی را شاهد باشیم. [نظرات 1]

در شرایط فاجعه‌بار میهن مان که مردم  انواع دردها ورنج‌هایی مانند گرانی، تورم، بیکاری وکمیابی داروهای ضروری، دستگیری‌ها، اعدام‌ها و نگرانی ازحملات دوباره را تحمل می‌کنند، در خارج از کشور نیز با یک جریان شبه‌فاشیستی  مواجه هستیم که با لباس‌های متحدالشکل وآرم ساواک  و سلام دادن شبیه نازی‌ها در خیابان‌ها عرض اندام می‌کنند و افزون بر هتاکی و فحاشی، دگراندیشان را تهدید به‌انواع شکنجه واعدام می‌کنند. از این‌رو سازمان‌ها وجریانات آزادیخواه که باید تمام انرژی و توان خودرا صرف مبارزه با جنایتکاران وسرکوبگران حکومت اسلامی کنند، ناچارند به برخی از اتهامات ودروغ‌های این نحله هتاک پاسخ دهند و مردم را به قضاوت بطلبند.

مسئله شاید این باشد که بعضی پرسش‌ها، اساساً پاسخِ نهایی ندارند. شاید ارزشِ آن‌ها نه در رسیدن به یک پاسخِ قطعی، بلکه در وادار نمودنِ انسان به تفکر، تشکیک و بازنگری در جهان باشد. جهان، دست‌کم تا امروز، نشان نداده که به فرمولی ثابت و نهایی تن می‌دهد. هر راه‌حلی که انسان برای معضلاتِ خویش ارائه کرده، همزمان معضلِ تازه‌ای هم با خود آورده است. شاید بلوغِ فکری، نه در فرار از این پیچیدگی، بلکه در تواناییِ کنار آمدن با آن باشد.

ایرانِ آینده، بیش از هر چیز، نیازمند آزادی‌های فردی و اجتماعی، عدالت، رفاه عمومی، امنیت انسانی و حاکمیت قانون است؛ نه بازتولید دستگاه‌های امنیتی و هراس‌آور، با هر نام و عنوانی. تجربهٔ تاریخیِ مردم نیز نشان داده است که زخمی که از استبداد بر جامعه مانده، به‌آسانی فراموش نمی‌شود. همان‌گونه که در فرهنگ عامه گفته‌اند: «مارگزیده از ریسمان سیاه و سفید می‌ترسد.» برای بسیاری از ایرانیان، خاطرهٔ نهادهایی چون ساواک، هنوز همان ریسمانی است که یاد آور مار است و هراس انگیز. خوبست که در پی برپایی حرکتی نوین و رو به آینده یی روشنتر باشیم چرا که : فسانه گشت و کهن شد حدیث اسکندر...

آَرشیو سياسی >>

کندوکاوی‌ درباره کشتار تپه های اوین، جزوه مارکسیسم اسلامی یا اسلام مارکسیستی و اهمیت آن، چپ ایران، رژیم پهلوی و سیاست ضد کمونیستی و پرواسلامیست آن رژیم.

درباره اوضاع کنونی سیاسی ایران و منطقه، ادامه تشنج‌ها در منطقه و تهدیدات منطقه‌ای طرفین تخاصم، موقعیت سیاسی و اقتصادی ایران، موج اعدام‌ها و سرکوب‌ها، موقعیت شاه اللهی‌ها و رضا پهلوی پسا جنگ ۴۰ روزه ، کنگره آزادی و موقعیت آلترناتیو چپ و ترقیخواه و وظایف آن.

آَرشیو مصاحبه >>

ویدیوی تحقیرآمیزِ ایتامار بن‌گویر، وزیر پلیس اسرائیل، در اروپا با محکومیت یک‌صدا روبه‌رو شده و درخواست‌ها برای ممنوعیت ورود او افزایش یافته است. اتحادیه اروپا ممکن است به‌زودی دست به اقدام بزند.

وقتی صحبت از اسرائیل می‌شود، سیاستمداران اروپایی به‌ندرت هم‌نظر هستند. دولت‌هایی مانند ایرلند یا اسپانیا سال‌هاست در نوعی رقابت برای تندترین موضع علیه اورشلیم (قدس) قرار دارند. برخی دیگر، از جمله دولت فدرال آلمان، به‌طور سنتی در انتقاد محتاط‌تر عمل می‌کنند.
افراد بازداشت‌شده از چند کشور اتحادیه اروپا هستند، از جمله آلمان. در این ویدیو، تحت عنوان «به اسرائیل خوش آمدید»، بازداشت‌شدگان از ناحیه سر گرفته می‌شوند، به زمین فشرده می‌شوند و دست‌هایشان بسته می‌شود. بن‌گویر در حالی که پرچم اسرائیل را مقابل فعالان زانو زده تکان می‌دهد، می‌گوید: «اینجا صاحب‌خانه ما هستیم.»

وقتی صحبت از پویایی های داخلی اروپا می شود، تغییر سیاسی در بوداپست دو روند واضح را نشان می دهد که نشان دهنده همگرایی در جریان اصلی اروپا است. اول اینکه، چرخش حاکمیت طلبانه اروپا قرار است باقی بماند. بزرگ ترین شگفتی سیاسی مجارستان این نبود که اوربان توسط یک لیبرال کلاسیک یا پیشرو که خواهان ادغام عمیق تر با اتحادیه اروپا بود، شکست خورد، بلکه این بود که او توسط یک محافظه کار دیگر شکست خورد—کسی که دیدگاه اولیه اوربان درباره مجارستان قوی و مستقل را دارد اما فساد نخست وزیر باسابقه را رد می کند. همچنین، نخبگان لیبرال نیز به دلیل زورگویی های ترامپ، از تلاش برای تعیین سرنوشت ملی حمایت می کنند و بر خودمختاری استراتژیک در دفاع و فناوری تأکید دارند. حتی رهبران میانه رو در آلمان و فرانسه نیز به طور فزاینده ای اروپایی مستقل را تصور می کنند که لزوما فدرالیستی نباشد و سیاست های خارجی و دفاعی آن توسط بروکسل اداره نشود. دوم، و شاید با توجه به اولی تعجب آور باشد، راست جدید اروپا کمتر مشکوک به اروپا شده اند. این حزب به طور فزاینده ای واشنگتن و مسکو — نه بروکسل — را به عنوان تهدیدهای اصلی برای حاکمیت ملی می بیند.

در بورکینافاسو، چینی‌ها بیمارستان می‌سازند، در حالی که روسیه نیروهای نظامی می‌فرستد. اروپا باید اکنون دست به کار شود، وگرنه با از دست رفتن کامل اهمیت خود در این منطقه روبه‌رو خواهد شد.
در حاشیه شهر بوبو-دیولاسو، دومین شهر بزرگ بورکینافاسو، از سال ۲۰۲۵ مجموعه عظیمی از ساختمان‌ها از دل شن‌های سرخ‌رنگ برآمده است: یک بیمارستان کاملاً نوساز که با ستون‌های عظیم در نمای بیرونی و نوشته‌ای بزرگ به حروف چینی خودنمایی می‌کند. زیر آن، با حروف کوچک‌تر فرانسوی نوشته شده است: «کمک چین برای آینده‌ای مشترک».

آَرشیو بين الملل >>

بر این منوال در حیطۀ مسایل ایرانِ روزگار جاری، گویی بغرنج‌های جدیدی در برابر ناظر و فاعل شناسایی مطرح هستند. چون ایران به‌عنوان بخشی از منطقه جغرافیای سیاسی، که گرایش اروپا محوری آن را "خاورمیانه" نامیده، دُچار تلاطم و و زمین لرزهایی بی وقفه شده است. منطقه‌ای که این روزها نه فقط در راستای منافع ابر قدرت‌های معاصر باید از نو تنظیم شود بلکه همچنین گرفتار رقابت و درگیری جریانات بنیاد گرای مذهبی و عظمت طلب انشعابات ادیان ابراهیمی است.

آن انسان زیبایِ افسانه‌ای و افسانه‌ها که قرن‌ها پیش مهربانی، برادری و برابری آدم‌ها را همه جا موعظه و تبلیع می‌کرد، بالای تپۀ جلجتا بر صلیب چوبی بزرگی که خود بسختی به دوش کشیده بود، مصلوب شد و تاریخ به ما ثابت کرد که با موعظه‌ها و پند و‌اندرز مسیحائی انسان‌ها مهربان، برابر و برادر نمی‌شوند. نه، نه، کینه‌، نفرت‌ و دشمنیِ‌ آدم‌ها ریشه در منافع مادی و معنوی آن‌ها دارد.

روزی که یونیفرم استتارت را برای آخرین بار آویختی و دسته گلی از لاله‌ها را به سمتم دراز که کردی، پرسیدی " من ازآن تو هستم؟ ". با عصبیت یک پات را جلوی دیگری گذاشتی، صدای قدم زدن‌ات روی کف چوبی سالن رقص طنین ‌انداخت که به من نزدیکتر شوی، من که دویدم توی بازوهای باز شده ات، برات سر تکان دادم و گذاشتم که لبهای کمانیم، گونه ت را لمس و آنها را ازآن خود کنند.

آن‌گاه ماه دی فرا رسید. بدون شک مخاطبان آن دو روز سیاه ۱۸ و۱۹ ماه دی را از یاد نبرده‌اند. جوانان به کف خیابان‌ها آمدند. بدون هیچ‌گونه خشونتی در یک حرکت صلح آمیز مطالبات خود را اعلام کردند. اما ماموران امنیتی با خشونت تمام با آنان برخورد کردند. این بار، آن‌قدر زدند و کشتند و بازداشت کردند که جامعه جهانی به زیر شوک فرو رفت. از فردای آن روز حاکمیت کمر به قتل‌جوانان وطن زد. روزی نیست که در یکی از بازداشتگاه‌ها یک یا دو گروگان را به چوبه دار نیاویزد.

اغلب نوشتن را با جمله‌هایی شروع می‌کنم که ناگهان به ذهنم می‌آیند. این هم یکی از آن‌ها بود. راوی نمی‌خواهد مرگ پدرش را بپذیرد. او آدمی است که نمی‌خواهد با احساسات شدید درگیر شود. اما حالا عزادار است و این سوگ او را «ترکی» می‌کند: نمایشی می‌شود، هق‌هق می‌زند، جهت‌گیری‌اش را از دست می‌دهد. ثبات از بین می‌رود. از زندگی خودش به بیرون پرتاب می‌شود. با این حال، می‌خواهد دوباره «غیرترکی» شود. این جنبهٔ جنوبی برایش چندان آشنا و امن نیست—اغلب هم به‌خاطر ناآگاهی از واقعیت‌های آن کشوری که در آن قرار گرفته است.

دسته کلیدم را از توی جیبم در آوردم و روی تنۀ درخت شکل یک قلب و دو چشم کشیدم. هنوز از جایم بلند نشده بودم که صدای آهسته‌ای را در پشت سرم شنیدم؛ زن بسیار زیبایی بود که نجوای لطیفش در گوشم وزیدن گرفت و گفت: "با تو زندگی می‌کنم، حتی داخل کمد زیر راه‌پله‌ها." به خدا آن کلمه‌ها را شنیدم و حتی با او حرف زدم؛ ولی آن‌ها که در اطراف ما بودند، او را با من نمی‌دیدند. انگشتان ظریف و زیبایش مثل شاخ و برگ درخت لابه لای انگشت‌های لرزان من درپیچید و با هم از آن جا دور شدیم.

دقیقاً چه زمانی نخستین اثر امپرسیونیستی خلق شد، محل بحث است. اغلب گفته می‌شود که با نمایشگاه مستقل سال ۱۸۷۴ این جنبش شکل گرفت؛ با حضور هنرمندانی چون دگا، پیسارو، رنوار و مونه. مونه در این نمایشگاه اثری از ۱۸۷۲ ارائه کرد: بندری مه‌آلود در طلوع خورشید با عنوان «امپرسیون، طلوع خورشید». منتقدی به نام لویی لِروا این نمایشگاه را به سخره گرفت و آثار را ناتمام و شلخته خواند؛ او نقاشی مونه را به کاغذ دیواری تشبیه کرد و این هنرمندان را «امپرسیونیست» نامید – اصطلاحی که در ابتدا تحقیرآمیز بود.

رمان درمان شوپنهاور را نمی‌توان صرفاً یک اثر داستانی دانست، بلکه باید آن را نوعی آزمایشگاه فکری تلقی کرد که در آن اروین یالوم می‌کوشد سه حوزه را به هم پیوند بزند: فلسفه بدبینانه شوپنهاور، روان‌درمانی اگزیستانسیال، و روایت ادبی. این رمان در ادامه پروژه فکری یالوم قرار می‌گیرد که پیش‌تر در وقتی نیچه گریست آغاز شده بود: تبدیل فلسفه به تجربه زیسته.

راستش ما باید از همان ابتدا که کرمِ سینما به جان‌مان می افتد، فیلم را به درستی درذهن مان زیرورو کنیم (وطبیعی ست مرادِ کلامم نه هر فیلمی، بل فیلمی که خود به خود و ناخواسته تو را زیرورو می‌کند)، باید صدابرداری و صداگذاری وترکیبِ صداها را خوب گوش کنیم، ششدانگِ حواس‌مان را به بک گراند تصویر بدهیم، به نور، به سایه روشن ها، به گریم، به لباس، به صحنه، به موسیقی، و همه ی چیزهایی که یک فیلم را می سازند. به دیالوگ ها خوب گوش کنیم. گاه دیالوگ خوب نوشته می شود، اما بازیگر خوب آن را نمی گوید، این را مخاطبِ نکته سنج باید بفهمد. معمولا دیالوگ های بی کم وکاست را دوبلورها خوب می گویند. چون آن ها استادِ گفتارند. می دانند که هنرشان درصد است.

در زندگی پرسش‌هایی هست که شما را بی‌رحمانه از درون می‌خورد. ترتیب تمام یقین‌هایتان را می‌دهد و حتی هویت‌تان را به زیر سؤال می‌برد. بدرود خواب و خیال راحت!
یک ضرب‌المثل خودمان می‌گوید: « آنچه جوان در آینه بیند، پیر در خشت خام آن بیند. »
یک چیز برایم محرز شد: من جزو آن پیران نیستم! من می‌بایست سال‌ها سر به دیوار بکوبم تا به چیزی که از دور به پاسخ می‌ماند دست یابم. این برگه روایت این سفر درونی‌ست به امید بازیابی احتمالی خواب راحت!

آَرشیو فرهنگ و ادب >>

مسئله زنان در احزاب سیاسی، به‌ویژه احزاب چپ، کمونیستی و سوسیالیستی، یکی از پیچیده‌ترین و در عین حال بنیادی‌ترین مسائل تاریخ معاصر است. از یک‌سو، نمی‌توان نقش اندیشه‌های چپ را در بیداری زنان، ورود آنان به عرصه سیاست، مبارزه علیه تبعیض و شکل‌گیری آگاهی اجتماعی نادیده گرفت؛ اما از سوی دیگر، تجربه تاریخی نشان داده است که حتی در رادیکال‌ترین جنبش‌های آزادی‌خواه نیز زنان اغلب نتوانسته‌اند به برابری واقعی و عمیق دست یابند.

من نوعی دورشدن و گم‌کردن یکدیگر را مشاهده می‌کنم. انسان متأخرِ مدرن امروز کاملاً فردیت‌یافته و خصوصی شده است. هر زن و مردی برای خود یک دولت کوچک است؛ دولتی که وظیفه‌اش مراقبت و تأمین خویش است. این حاکمیت کوچک باعث می‌شود مرد دوباره به یک نقش ابتدایی بازگردد؛ او می‌تواند هر چیزی باشد، حتی دوباره پدرسالار خانه‌ای که کاملاً بر خانواده و قلمرو خود فرمان می‌راند، چون مناسبات قدرت این اجازه را به او می‌دهد. دونالد ترامپ همان اَبَرپدرسالار است؛ مردی که هر روز سر میز ناهار یکشنبه می‌نشیند و فریاد می‌زند که همه احمق‌اند و فقط خودش می‌داند چه باید کرد.

در گورستان برلین-ماریندورف، چهار هزار نفر ایستاده‌اند و مشهورترین تروریست زن آلمان را در تابوتی سنگین از چوب بلوط به خاک می‌سپارند. در کنار مردان شکم‌برآمده با کت‌وشلوارهای سیاه، انقلابی‌نماهای مو‌بلند ایستاده‌اند؛ روزنامه‌نگاران از روی سنگ‌قبرها بالا رفته‌اند و دوربین‌ها و میکروفون‌های سنگین را در هوا نگه داشته‌اند.
۱۵ مه ۱۹۷۶ است. درختان غان در باد می‌جنبند و یاس بنفشی که بر تابوت نهاده شده به رنگ بنفش و سفید می‌درخشد. خانواده درخواست کرده بودند به‌جای گل، کمک مالی اهدا شود؛ اما با این حال قبر پوشیده از لاله و گل فراموشم‌مکن است.

آَرشیو زنان >>

نگاه خوش‌بینانه به چشم‌اندازهای حقوق بین‌الملل و حقوق بشر همیشه کاری پرمخاطره بوده است. در بحث‌های کنونی در آلمان، این روزها بسیاری از کسانی مورد سرزنش قرار می‌گیرند که از نظمی جهانی دفاع می‌کنند که بر پایه منشور سازمان ملل متحد و میثاق‌های حقوق بشر بنا شده باشد؛ یعنی کسانی مانند من. استراتژیست‌های ژئوپولیتیک، که تقریباً همگی مرد هستند و از پشت میزهای تحریریه روزنامه‌ها و دانشگاه‌ها سخن می‌گویند، ما را متهم می‌کنند که فقط «درباره حقوق بین‌الملل حرف می‌زنیم»، آن را گوشزد می‌کنیم یا در «مناطق امن و دورافتادهٔ آلمانی» انگشت اشاره بالا می‌بریم و «امیدواریم این حرف‌زدن کاملاً بی‌اثر نباشد».

عاملان نسل‌کشی، دیکتاتوری نیستند، بلکه یک دموکراسی، یعنی دولت - ملت یهودی اسرائیل، هستند. که به طور منظم، حداقل هر ماه، انبارهای قاتلان با بمب، مهمات و سلاح توسط ثروتمندترین دموکراسی‌های جهان، ایالات متحده، آلمان، بریتانیایِ کبیر، و همچنین توسط سایر کشورها، البته به ظاهر کمتر منظم، مانند فرانسه، هلند و کانادا، پُر می‌شوند. براساس ماده سوم کنوانسیون نسل‌کشی، این کشورها هم‌دست در این نسل‌کشی هستند. اتحادیه اروپا، که پس از ایالات متحده، قدرت اصلی تحریم در جهان و هوشیارترین قدرت تحریم‌کننده است، هیچ دلیلی برای نشان دادن کم‌ترین واکنشی جهت متوقف کردن این نسل‌کشی تاکنون پیدا نکرده است. تنها چیزی که لازم می‌دانسته، کمی حرف زدن است.

گارسیا سابینو از فوریه ۲۰۲۶ در زندان بود و مرگ او در ۹ مه اعلام شد. در ابتدا مقامات ادعا کردند که او بر اثر خودکشی جان باخته است، اما پزشکی قانونی ونزوئلا بعداً اعلام کرد که این عضو پیشین شورای شهر بر اثر «خفگی مکانیکی» درگذشته؛ خفگی‌ای که ناشی از حلق‌آویز شدن در سلولش بوده است.
مرگ این مقام سابق در حالی رخ داد که تنش‌ها پیرامون نظام زندان‌ها و دستگاه قضایی کشور به دلیل نقض حقوق بشر رو به افزایش بود؛ به‌ویژه در پی پرونده ویکتور هوگو کِرو ناواس که وزارت امور زندان‌های ونزوئلا سه روز پیش‌تر، در ۷ مه، او را مرده اعلام کرده بود.

آَرشیو حقوق بشر >>

" یک کارشناس طب اسلامی در صداوسیمای جمهوری اسلامی در رابطه با راهکارهای امام رضا برای افزایش اسپرم، نوشیدنِ " شراب امام رضا" را که ترکیبی از آب باران در روزهای ۲۳ فروردین تا ۲۳ اردیبهشت، کشمش و دیگر ترکیبات مقوی درست می‌شود را توصیه کرده است (مویز، آب باران یا چشمه مشرقی، عسل مصفّی، زنجفیل، میخک، دارچین، زعفران، سنبل‌الطیب، عود و مصطکی و..) که نه فقط کیفیت و کمیت اسپرم را بهبود می‌بخشد، که نازایی را هم درمان می‌کند."

ارتباطات اسلام‌گرایانه دیگر تنها در جاهایی که انتظار می‌رود دیده نمی‌شوند. نمونه‌ای از آن را می‌توان در زندگی روزمره بسیاری از مردم یافت: در سوپرمارکت. در میان فرآورده‌های گوشتی، غذاهای آماده و شیرینی‌ها، محصولاتی با گواهی حلال قرار دارند – محصولاتی که به‌عنوان مطابق با قوانین غذایی اسلامی برچسب‌گذاری شده‌اند. اما آنچه بسیاری از مصرف‌کنندگان نمی‌دانند این است که دست‌کم دو نهاد صدور گواهی، بنا بر ارزیابی نهادهای امنیتی، با سازمان‌هایی در ارتباط هستند که به‌عنوان اسلام‌گرا طبقه‌بندی می‌شوند.

بیماران مبتلا به دیابت در ایران این روزها، در حالی که بیش از یک ماه از حملات نظامی آمریکا و اسرائیل به ایران می‌گذرد، با شرایطی پیچیده و نگران‌کننده مواجه‌اند؛ وضعیتی که حاصل هم‌زمانی چند بحران در حوزه دارو، تجهیزات درمانی، اقتصاد سلامت و پوشش بیمه‌ای است. اگرچه مسئولان حوزه سلامت از پایداری ذخایر دارویی سخن می‌گویند، اما روایت‌های میدانی بیماران و فعالان حوزه دارو نشان می‌دهد دسترسی به اقلام حیاتی، به‌ویژه انسولین، با دشواری‌های جدی همراه شده است.

آَرشیو اجتماعی >>

اسطوره تحمل رنج بشر را معمولا «پرومته» می دانند، موجود شریف و آزاده ای که آتش را از خدایان ربود و به دست انسان رساند. زئوس، خدای خدایان، او را به همین سبب در کوه قاف به زنجیر کشید و عقابی را مامور کرد که هر روز جگر پرومته در بند را از هم بدرد و پاره پاره کند. در پایان هر روز، زئوس جگر پاره پاره پرومته را بازمی ساخت تا روز بعد دوباره مورد حمله عقاب قرارگیرد و باز هم پاره پاره شود. این داستان در روزگار ما نیز همچنان ادامه دارد، با این تفاوت که اسطوره جای خود را به واقعیت، زئوس جای خود را به سرمایه دار و دولت او و پرومته جای خویش به کارگر داده است. سلمان یگانه یکی از این پرومته های بی شمار بود.

در ایالات متحده، کارگران جوان در برابر کارهای ناپایدار و نابرابری اجتماعی سازمان‌دهی می‌شوند—و اتحادیه‌های کارگری را دوباره به‌عنوان یک نیروی سیاسی کشف می‌کنند.
یک اتاق زیرزمینی ساده در کتابخانهٔ «کنسینگتون»، محله‌ای متنوع از نظر قومی در بروکلین که حتی با وجود فاصلهٔ جغرافیایی ۲۰ کیلومتری با منهتن، از نظر احساسی بسیار دورتر به نظر می‌رسد. کف پوش از جنس لینولئوم، رنگ دیوارها ضدحریق، بدون پنجره. در یک روز بارانی شنبه، ۱۶ جوان—همگی زیر ۳۰ سال—دور سه میز بزرگ نشسته‌اند، دفترچه یادداشت در دست دارند و با دقت به یک موضوع که با استفاده از نرم‌افزار PowerPoint ارائهٔ می‌شود، گوش می‌دهند.

در سال ۲۰۰۳ میلادی سازمان جهانی کار پس از بررسی‌های بسیار ۲۸ آوریل را با هدف آگاهی رسانی در خصوص ایمنی و بهداشت کار و با تاکید بر پیشگیری از حوادث و بیماری‌ها در محل کار نامگذاری کرد. در واقع کارزاری بین المللی با هدف نشان دادن اهمیت ارتقای ایمنی محیط شغلی و تاثیر آن بر کاهش مرگ و میر ناشی از کار است. به این ترتیب دولت‌ها موظف به تدوین سیاست و برنامه‌ای سیستماتیک برای بازرسی اجرای انطباق قوانین و سیاست‌های ایمنی و بهداشتی شغلی هستند. پیش از این، این روز از سال ۱۹۹۶ توسط اتحادیه‌های کارگری در سراسر جهان به عنوان روز جهانی بزرگداشت کارگران کشته و زخمی شده گرامی داشته می‌شود.

آَرشیو کارگری >>

کربن نگاه مرا نه به تشیع بلکه به چیزی بی نهایت ژرف‌تر گشود. که آن " اسلام ایرانی‌" ست. من با کربن و از جریان ذهنیّت کربنی درک کردم چیزی که در ایران به‌نام اسلام و تشیع است مطلقا و مطلقا با اسلام اصیلی که در جزیره العرب مقارن قرن ۶ میلادی پیدا شد، کاملا و بنیادا متفاوت است. کربن به ژرفا درک کرد و فهمید، چیزی یعنی اسلامی که از هزار و دویست سال پیش، دقیقا از قرن سوم هجری مثلا با کلینی و قدری پیش از او، به سکل‌گیری می‌آغازد، فقط شیعه‌گری نیست. بلکه پدیده‌ای "‌فرهنگی/ تاریخی" ست بی نهایت ژرف که کربن آن‌را نه شیعه یا شیعه‌ی اثنی‌عشری بلکه "‌اسلام ایرانی" می‌نامد.

روزی انسان‌ها پدیده‌هایی را که درک نمی‌کردند با نیرویی الهی توضیح می‌دادند. بعدها علم در میان بسیاری از مؤمنان بذر تردید افشاند. اما هنوز نزدیک به دوسوم آلمانی‌ها به خدا باور دارند. تِیا فیدلر در پی آن است که دریابد چرا حتی در عصر مدرن نیز جست‌وجوی تکیه‌گاه و معنای زندگی پایان نمی‌یابد.
جنگجوی جوان گریه می‌کند. اشک‌هایش بر کیسهٔ کتانی‌ای می‌چکد که دستانش آن را سخت در آغوش گرفته‌اند. درون کیسه خاکستر برادرش قرار دارد. پیرامون او، دیگر مردان «شابونو» ــ نامی که قوم یانومامی برای دهکده‌های کوچک خود در مرز ونزوئلا و برزیل به کار می‌برند ــ به شکل نیم‌دایره نشسته‌اند.

در سیاره‌ای در حال سوختن، که هرچه بیشتر با آتش‌سوزی‌ها، جنگ‌ها و انباشت بحران‌های اکو-اجتماعی مشخص می‌شود، آتش اجازه می‌دهد این بُعدِ دوگانه بهتر فهمیده شود. آتش نیرویی است که توان تخریبی آن تحت منطق سرمایه تشدید می‌شود، اما در عین حال در طول تاریخ نیز ابزاری مرکزی برای زندگی انسانی بوده است؛ از سازمان‌دهی هزارسالهٔ اکوسیستم‌ها در بسیاری از فرهنگ‌های بومی گرفته تا انقلاب آشپزی که مسیر تکامل گونهٔ ما را دگرگون کرد.

آَرشیو انديشه >>

بسیاری از ما نسبت به وقایع گذشته و آنچه در میهن ستمدیده ایران روی داده، اطلاع دقیقی نداریم بخصوص که شرح رویدادهای تاریخی، بویژه تاریخ سیاسی در کشور ما بیشتر اوقات در جهت کسب مشروعیت صورت می‌گیرد و وقایع‌نگاران، آشکارا یا پنهان به تحریف تاریخ دست می‌زنند.  [نظرات 1]

دکتر حشمت الاطباء، فرزند م. ا. ق. حکیم باشی طالقانی، یکی از پزشکان حاذق و در عین حال فردی آزاداندیش و خدمتگزار بود. مردی با ایمان و خوشنام، مجاهدی واقعی، پزشک طب ملی در انقلاب مشروطهُ و از رهبران فداکار جنبش، دوست صمیمی کوچک خان بود. او را زمانی شورای رهبری جنبش جنگل به حکومت لاهیجان منصوب کرد. در آن شهر اولین طرح ایجاد مراقبت ‌های بهداشتی ملی را اجرا کرد. او و هم رزمانش نه تنها علیه اشغالگران روس و نیروهای دولتی ستمگر جنگیدند، بلکه مورد حمله هواپیماهای انگلیسی نیز قرار گرفتند.

تصاحب زمین‌‌ها و منابع فلسطین با اخراجِ بزرگِ سال ۱۹۴۸ شروع نشده است. در دوران قیمومت بریتانیا، جنبش صهیونیستی روندِ مستعمره‌‌سازی پیشرفته‌‌ای را برنامه‌‌ریزی و پیاده کرد که مستلزمِ حذفِ جمعیت، ساختارها، و فرهنگ موجود بود. زمان زیادی نگذشت که درگیری‌‌ها آغاز شد.

آَرشیو تاريخ >>

مراسم سیصد و دومین سالگرد تولد او امسال تحت تأثیر شدید بحران‌های اقتصادی، گرانی، ناامیدی و فضای امنیتی حاکم بر منطقه قرار گرفت. به باور فعالان محلی، پیامدهای حوادث و بازداشت‌های دی‌ماه گذشته در ترکمن‌صحرا همچنان بر زندگی روزمره مردم سایه افکنده و انگیزه برپایی تجمع‌های مردمی را سلب کرده است.در این میان، برنامه‌های رسمی و حکومتی نیز رونق سال‌های گذشته را نداشت و بزرگداشت این ادیب بزرگ تنها به چند محفل مختصر و محدود توسط برخی انجمن‌های فرهنگی خلاصه شد.

او به‌خوبی می‌داند انسان‌ها تا چه اندازه قادر به ارتکاب فجایع‌اند. علی کرد است و موزه در منطقه خودمختار کردستان عراق، در چند کیلومتری حلبچه قرار دارد. در آنجا، نیروهای عراقی تحت فرمان صدام حسین در مارس ۱۹۸۸، در اواخر جنگ اول خلیج فارس، حمله‌ای شیمیایی علیه جمعیت کرد انجام دادند. تا پنج هزار نفر کشته شدند. هزاران نفر مجروح شدند. گاز خردل چشم‌ها، مجاری تنفسی و پوست را سوزاند. حتی سال‌ها بعد، در حلبچه شمار مبتلایان به سرطان و بیماری‌های قلبی به‌طور قابل توجهی بیش از میانگین بود. دهه‌ها بعد، میزان سقط جنین بسیار بیشتر از سایر نقاط کشور است و شمار زیادی از مردم از ناباروری رنج می‌برند.

آَرشیو ملی/قومی >>

هوشنگ(امید) یکی از أعضاء پرکار سازمان انقلابی و حزب رنجبران ایران بود. و همواره از سیاست‌های حزب در پشتیبانی از جمهوری اسلامی انتقاد می‌کرد. او در مردادماه ۱۳۶۳ برای شرکت در کنگره دوم حزب به جمع رفقای مستقر در کردستان پیوست . هوشنگ در کنگره نقش فعالی در به نقد کشیدن انحراف رویزیونیستی حزب و دنباله روی از بورژوازی داشت.
در کنگره دوم به عضویت کمیته مرکزی انتخاب شد و یکی از پرکارترین اعضای رهبری در هیئت تحریریه رنجبر بود. هوشنگ پس از مهاجرت به سوئد از حزب کناره ‌گیری کرد. ولی همچنان مبارزی خستگی ناپذیر ومعتقد به عدالت اجتماعی و سوسیالیسم بود.

اگر ژانر و گونه «چگونه فولاد آبدیده شد» را در نظر بگیریم، ژانر آن حماسی است و ژانر اثر، رمانی آموزشی است. با این حال، داستانی نه درباره تربیت فرزندان، بلکه درباره خودآموزی یک مبارز روایت می‌کند. نیکولای آستروفسکی با تکیه بر زندگی خود، مسئله‌ی بازآموزی سوسیالیستی مردم، یعنی تولد انسانی نو را بررسی کرد که تا آخرین لحظه‌ی زندگی خود، برای سودمند بودن به کشورش تلاش می‌کند. موضوع کار یکی از مضامین اصلی در اثر است. نیکولای آلکسیویچ نشان می‌دهد که چگونه یک انسان شخصیت خود را از طریق نبرد، کار و نبردی دشوار با بیماری شکل می‌دهد. به نظر ما، درونمایه رمان را می‌توان همان نام کنونی موزه آستروفسکی در مسکو نامید - «چیره شدن».

هنگامیکه انقلاب کبیر سوسیالیستی اکتبر در سال ۱۹۱۷ به غرش در آمد، لنین از همین توده‌های کارگر و دهقان - مردمی شکنجه‌شده و تحقیرشده که از گرسنگی و بیماری جان خود را از دست داده بودند، مردمی که سال‌ها برای تغییر منتظر مانده بودند و سرانجام تصمیم به اقدام گرفته بودند - کمک گرفت. سخنان او نه در سالن‌ها و اتاق کارها، بلکه در روستاها، کارخانه‌ها و سربازخانه‌ها طنین‌انداز می‌شد، زیرا او به زبان کسانی گفتگو می‌کرد که ارزش یک تکه نان را می‌دانستند، کسانی که به یاد داشتند ترس از محاکمه به خاطر جرمی ناشی از فقر چگونه است، کسانی که رویای عدالت را نه به عنوان یک آرمان انتزاعی، بلکه به عنوان یک نیاز مبرم در سر می‌پروراندند.

آَرشیو گوناگون >>