در ۲۴ ساعت گذشته، خبرگزاری هرانا دست‌کم ۳۱۲ حمله در قالب ۱۶۴رویداد در ۱۹ استان کشور را ثبت کرده است. این رویدادها در ۲۴ ساعت اخیر در مجموع منجر به ۵۱ تلفات انسانی (شامل کشته و زخمی نظامی و غیرنظامی) شده‌اند. حجم زیادی از حملات شبانه روز اخیر بر استانهای اصفهان و فارس متمرکز بود.
بر اساس اطلاعات ثبت و راستی‌آزمایی‌شده توسط خبرگزاری هرانا، از نخستین دقایق تا پایان روز ۱۱ فروردین ۱۴۰۵، دست‌کم ۲۴ غیرنظامی کشته و ۲۴ غیرنظامی زخمی شده‌اند.

بر اساس گزارش‌ های منتشرشده از سوی "میزان" رسانه‌ رسمی وابسته به قوه قضائیه، طی سه روز گذشته چهار تن از اعضای سازمان مجاهدین خلق ایران، بابک علی‌پور، پوریا قبادی، محمد تقوی و اکبر دانشورکار، توسط جمهوری اسلامی ایران اعدام شده‌اند.
حزب چپ ایران اعدام این چهار زندانی را به‌ شدت محکوم می ‌کند و آن را نقض آشکار حق حیات و اصول بنیادین حقوق بشر، که جمهوری اسلامی با آن بیگانه است، می‌داند. ما از تمامی احزاب و سازمان های سیاسی، نهادهای مدنی، سازمان ‌های حقوق بشری می‌ خواهیم که هوشیار باشند و نسبت به وضعیت زندانیان سیاسی در ایران حساسیت نشان دهند و برای توقف ماشین اعدام و سرکوب، فشار مؤثر وارد کنند.

در شرایطی این گفت‌وگو را آغاز می‌کنیم که جنگ و تجاوز نظامی مشترک امپریالیسم امریکا و رژیم نسل‌کش تروریستی اسرائیل وارد ماه دوم خود شد،جنگی که به گره‌گاهی از بحران‌های انباشته در سطح منطقه‌ای و جهانی بدل شده است. پرسش «این جنگ برای چیست؟» را نمی‌توان با یک پاسخ ساده توضیح داد. از رقابت بر سر منابع انرژی و مسیرهای انتقال آن، تا تلاش برای بازتعریف هژمونی در نظم جهانی، و نیز سناریوهای مختلف برای مهندسی سیاسی آینده‌ی منطقه و ایران—همه در این معادله حضور دارند.

اسرائیل مجازات اعدامی را که دهه‌ها تعلیق شده بود دوباره برقرار می‌کند. و روشن است که این مجازات قرار است منحصراً علیه فلسطینی‌ها به کار گرفته شود. زیرا دادگاه‌های نظامی اسرائیل که درباره فلسطینی‌های کرانه باختری حکم صادر می‌کنند، از این پس موظف خواهند بود برای قتل اسرائیلی‌ها حکم اعدام از طریق دار زدن صادر کنند.
در مقابل، دادگاه‌های غیرنظامی که درباره شهرک‌نشینان اسرائیلی در کرانه باختری اشغالی قضاوت می‌کنند، در مورد همان جرم می‌توانند بین مجازات اعدام یا حبس ابد یکی را انتخاب کنند.

شادی اولیه برخی از ایرانیان در تبعید که امیدوار بودند این جنگ به سقوط رژیم منجر شود، اکنون فروکش کرده است. زیرا حکومت توانسته موقعیت خود را تثبیت کند و به‌نظر می‌رسد خیال‌پردازی‌های «تغییر رژیم» که در میان تندروهای واشنگتن و اسرائیل وجود داشت، فعلاً کنار گذاشته شده است. رئیس‌جمهور آمریکا، ترامپ، با افتخار اعلام می‌کند که تاکنون ۱۳ هزار هدف را بمباران کرده‌اند و چند هزار هدف دیگر نیز باقی مانده است، و پنهان نمی‌کند که مسئله اصلی برای او نفت ایران است.

ما از همه‌ی نیروهای سیاسی، مدنی و حقوق‌بشری، در کنار نهادهای بین‌المللی، سازمان ملل متحد، اتحادیه اروپا و تمامی مراجع مسئول جهانی می‌خواهیم که در برابر این روند خطرناک، موضعی روشن، فوری و مؤثر اتخاذ کنند. آن‌چه در ایران در جریان است، نه یک سلسله اقدامات پراکنده، بلکه بخشی از یک سیاست هدفمند برای مهار جامعه از طریق خشونت است. مقابله با آن نیز نیازمند واکنشی هماهنگ و فراتر از مرزهاست و دقیقاً به همین دلیل، امروز بیش از هر زمان، همگرایی نیروهای آزادی‌خواه، فشار بین‌المللی مؤثر و روشنگری پیگیر، یک ضرورت فوری است.

قوه قضائیه ایران خبر داد که دو عضو سازمان مجاهدین خلق، بابک علی‌پور و پویا قبادی، را صبح امروز اعدام کرده است.دیروز دو عضو دیگر سازمان مجاهدین خلق اعدام شدند. این چهار نفر متهمان یک پرونده شش نفری بودند.
مای ساتو، گزاشگر ویژه شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد در امور ایران، در واکنش گفته است که در جمهوری اسلامی ایران از «مجازات اعدام به عنوان ابزارى براى سركوب مخالفت هاى سياسی در شرايط جنگى استفاده می‌شود.»

چگونه می‌توان باور کرد، ایرج ما، آن انسان شریف، دیگر در بین ما نیست. او که همواره در سراسر مراحل زندگی اش، پدری ‌همسری مهربان ، دکتری مسول، اندیشمندی سیاسی، اجتماعی و یارای دوستان و مردم در سال‌های طولانی زندگی اش در ایران و در مهاجرت اجباری بود.
دکتر ایرج واحدی پور پس از انقلاب در بیمارستان آیت‌الله کاشانی در جنوب تهران مجدداً به عنوان جراح شروع به کار کرد در کنار کار، در این بیمارستان مطبی هم درهمان جنوب شهر تهران باز کرده بود که در آنجا به درمان بی‌بضاعت‌ترین و محروم‌ترین اقشار جامعه می‌پرداخت. برادر من که در مطب او کار می‌کرد تعریف می‌کند که او نه فقط درآمدی از این مطلب نداشت بلکه پول داروهای افراد بی‌بضاعت را هم از جیب می‌داد.
از خصائل بسیار برجسته او حفظ احترام و برخورد انسانی به خصوص به خانم‌ها و کودکان بود. هیچگاه از دایره ادب و احترام خارج نمی‌شد.

آَرشیو اخبار امروز >>

میانِ پارگیِ رشته‌ی امید و یأس و خستگیِ مفرط، پناهگاهی هست که آدمی را در نهایت نومیدی آرام می‌کند؛ پناهگاهی نه در عمق زمین، که در در امتداد آدم‌ها و عمق دل‌ها. و آن، در کنارِ آن دیگری بودن است؛ آن‌که مثل اوست و همدرد او. همان هم‌بودنی که حتی در میانه‌ی ویرانی، آدمی را از فرو ریختن بازمی‌دارد؛ همان پناهگاهی که هیچ بمبِ سنگرشکنی نمی‌تواند آن را ویران کند.

کسی که در آن خاک ریشه داشته باشد، هرگز و به هیچ بهانه‌ای و با هیچ «هدف مقدسی» حتا، به ویرانی خانۀ اجدادی و خانه خرابی مردم ما رضا نمی‌دهد. به همین دلیل بنظر من آن جماعتی که برای دونالد ترامپ و نتانیاهو در خیابان های آمریکا وکانادا و اروپا هورا می‌کشند و بابت موشک‌ها و بمب هائی که روی سر مردم می‌ریزند، دستخوش و دست مریزاد می گویند، «بی ریشه و بی‌وطن» هستند. این نسل در خارج از ایران به دنیا آمده و هیچ گونه دلبستگی و گذشته‌ای در آن دیار ندارد و با مردم ما بیگانه‌است.

این «کنگره» می‌تواند و لازم هم دارد که بگونه‌ی دمکراتیک و با تعریف وظایف، جمعی اجرایی از میان خود به عنوان «دبیرخانه» برگزیند تا با کوشش برای استمرار روند «کنگره» و گسترش آن، هماهنگی‌های‌ لازم را انجام دهد. این «کنگره» تا زمان تحقق تجمع نیازین از تشکل‌های نمایندگی در وجود خود، بهتر است تصمیماتش را بر پایه‌ی توافق همگانی پیش ببرد و حتی المقدور از مکانیسم رای مطلق در نشست عمومی بپرهیزد.

آیا جنگ امروز، فروردین ۱۴۰۵/ ۲۰۲۶ امریکا/اسراییل با رژیم اسلامی حاکم بر ایران بنابر "انگیزه ها ی تئوریک و ساختار ساز" آن، با تئوری های رایج سیاسی جنگهای جاری در جهان قابل توضیح یا تبیین است؟ پاسخ قاطعانه "نه" است و نه ای بزرگ! چرا؟ سعی می کنم در گنجایش مقاله و در فشردگی نوشته چرایی را تبیین کنم تا مخاطبان بدانند که در حال حاضر و بنابر پرنسیپ های سیاسی/ اقتصادی متعارف، ایران درگیر جنگی کلاسیک با معیارهای شناخته شده ی سیاسی یا قابل توضیح با آنها نیست. بررسی و تبیین جامع علل این جنگ، به دلیل پیچیدگیهای تئوریک اش، دشوار است.

یورش نظامی آمریکا و اسرائیل به جمهوری اسلامی و ایران، بار دیگر حکایت این دارد که بخش بزرگی از اپوزیسیون حکومت اسلامی در برزخ جنگ و جمهورِجهل و جنایت، آنهم با داشتن دستی از دور بر آتش، بازآفرینندۀ روایتِ نفرین شدگان بابِل هستند، روایتی که بیش از ۴ دهه بیان و تصویر گویایِ وضعیت اپوزیسیون حکومت اسلامی است.

سال گذشته در راهپیمایی «خط قرمز» علیه اسرائیل و در همدردی با فلسطین، حدود صد و پنجاه هزار نفر در همین مالی‌فلد گرد آمده بودند. اما این بار شاید هزار نفر هم نمی‌شد.
وقتی رسیدم نیم ساعتی از شروع برنامه گذشته بود. سخنرانان یکی پس از دیگری روی صحنه می‌آمدند. سه زن ایرانی به زبان‌های انگلیسی و هلندی متن‌هایی طولانی و خسته‌کننده خواندند. در پایان، جوانی عرب‌زبان متنی بسیار احساسی به هلندی درباره صحنه‌های جنگ خواند. پس از آن شعارهای «یا حسین» و «هیهات منّا الذله» در میان جمعیت عرب‌زبان با شور فراوان تکرار شد.

.... همه جا گفته و شنیده می‌شود که «عمو ترامپ» شاهپرست‌ها قرار است در جزایر ایران – خارک، تنب بزرگ و تنب کوچک- نیروهای ویژه پیاده کند، مقاومت جمهوری اسلامی را در هم بشکند؛ ارتش و سپاه پارسداران را به زانو در بیاورد تا گردن بگذارند، تسلیم شوند و شرایط آتش بس و «صلح!!» سرور بلامنازع دنیا را بپذیرند. باری، اگر چه مقایسۀ فیدل کاسترو و کوبا در زمان جنگ سرد با ایران و رهبران مذهبی آن به قول عرب قیاس مع الفارق است، ولی این‌همه مرا به یاد ماجرای «‌خلیج خوک‌ها» و شکست مفتضحانۀ آمریکا در آن زمان انداخت.

چون یکی در بازار داخلی مشغول و محدود بوده ولی دیگری در پی مدیریت بازار جهانی است. چنان که این دومی با ظاهری لوده وار، خر کیف میشود. وقتی که از سازمان جهانی فوتبال جایزه میگیرد. یا یک برنده جایزه صلح نوبل، امان از این جایزه تو سری خورده، امتیاز خود را به او ببخشد. البته ابو تراب اتازونی بخاطر خودشیفتگی بی حد و حصری که دارد، بدش نمیآید که در نقش قهار و جبار عصر باستانی هم احساس شعف کند. یا اصلا با اسکندر گجسته و معروف به مقدونی قیاس شود. در هر حال هر دوی این فرماندهان سودای چیرگی بر ایران را داشته اند.

در سال‌های اخیر، مسئلهٔ جنگ و نسبت آن با آیندهٔ ایران به یکی از مناقشه‌برانگیزترین موضوعات در میان نیروهای سیاسی و روشنفکری ایرانی تبدیل شده است. بحث‌هایی که در فضای عمومی—به‌ویژه در شبکه‌های اجتماعی—دربارهٔ این موضوع شکل گرفته‌اند، اغلب در قالب یک دوگانه‌ای ساده طرح می‌شوند: یا پذیرش خطر جنگ به‌عنوان راهی برای تغییر وضعیت موجود، یا مخالفت با جنگ به بهای استمرار همان وضعیتی که بسیاری از ایرانیان آن را غیرقابل‌تحمل می‌دانند. چنین دوگانه‌ای، هرچند در نگاه نخست واقع‌بینانه به نظر می‌رسد، درعمل می‌تواند افق‌های دیگر اندیشیدن به آیندهٔ ایران را مسدود کند.

فهم بحران، اگر به خودی خود پایان یابد، به نوعی بن‌بست می‌رسد؛ چرا که آگاهی، زمانی معنا پیدا می‌کند که به امکان بدل شود. در دل همان وضعیتی که توصیف شد، نشانه‌هایی هرچند پراکنده اما واقعی از امکان نیز وجود دارد. در رابطه‌هایی که هنوز به‌طور کامل فرو نپاشیده‌اند، در لحظه‌هایی که اعتماد، هرچند شکننده، بازسازی می‌شود و در کنش‌هایی که برخلاف منطق مسلط ، بر پایهٔ همراهی و نه ترس شکل می‌گیرند. این امکان‌ها، کوچک‌اند، اما بی‌اهمیت نیستند؛ زیرا هر تغییری، پیش از آنکه به ساختاری گسترده بدل شود، در همین نقاط محدود و اغلب نادیده ‌گرفته ‌شده آغاز می‌شود.

آَرشیو سياسی >>

همه‌پرسی فروردین سال ۵۸ یکی از نقاط کلیدی تاریخ معاصر ایران است، چرا که نه‌تنها نوع حکومت برای نزدیک به پنجاه سال بعد در این همه‌پرسی مشخص شد، بلکه پس از آن جمهوری اسلامی هرگز دیگر به همه‌پرسی درباره شیوه حکومت‌داری و هیچ تغییری در نوع حکومت‌داری تن نداد.

قاتلین زندانیان سیاسی، بهترین فرزندان مردم را به زندان انداختند، کشتند، به دار آویختند، اما به آن بیداد بسنده نکرده، می‌کوشند کسانی را که در کمیته مشترک و فرمانداری نظامی شکنجه شدند و اکنون سر بر خاک نهاده اند را لکه دار کنند. از همین رو، مبارزه با فراموشی یک وظیفه تاریخی است و یادمانها را باید از خاطره فردی به حافظه اجتماعی منتقل کنیم تا آیندگان بهتر و دقیقتر گذشته را درک و تحلیل کنند.

آَرشیو مصاحبه >>

اردوگاه‌های نگهداری مهاجران، حمله به دستگاه قضایی، ممنوع کردن برخی واژه‌ها: این پرسش که آیا سیاست و جامعه آمریکا در مسیر فاشیسم حرکت می‌کند یا نه، پاسخ‌های متفاوتی دارد. این امر تا حدی به دشواری تعریف مفهوم «فاشیسم» مربوط می‌شود. دیدگاه‌های مورخان، فیلسوفان و دانشمندان علوم سیاسی از این طیف گسترده است: از «ترامپ یک فاشیست است» تا «نشانه‌هایی از فاشیسم وجود دارد» و حتی «این فاشیسم نیست»، بلکه نوعی رژیم «سلطانی» است. در ادامه برخی از این دیدگاه‌ها آمده است.

تغییر رژیمی» که ترامپ می‌خواست با بمباران به آن دست یابد، واقعاً رخ داد؛ اما رژیم جدید حتی از قبلی هم رادیکال‌تر است. اکنون سپاه پاسداران انقلاب اسلامی قیمت انرژی جهان را دیکته می‌کند و با موشک‌ها و پهپادهای خود هواپیماها را زمین‌گیر، مدارس را تعطیل، مسیر گردشگران را منحرف و میلیون‌ها انسان میان تل‌آویو و دبی را فرسوده کرده است. حملات اکنون کمتر شده‌اند، اما دقیق‌تر شده‌اند. اورانیوم با غنای بالا همچنان در کشور باقی مانده است.
حتی در جهانِ اخبار جعلی ترامپ نیز نمی‌توان همه اینها را به‌عنوان موفقیت فروخت. فردی که مورد حمله قرار گرفته بود، اکنون به باج‌گیر تبدیل شده است. میدان نبرد دیگر فقط ایران نیست؛ بلکه اقتصاد جهانی است.

درگیری در ایران نشان دهنده دو واقعیت است: وقتی چنین فرصت هایی برای قدرت های متوسط بسیار ضعیف است ودیگر اینکه نشان میدهد که چگونه مشروعیت آن قدرت به اندازه توانایی های آن قدرت دارای اهمیت است. در ژئوپلیتیک عصر جدید، قدرت های بزرگ تمایل دارند امور را خود به دست خود بگیرند، درابتدا از طریق اجباروزور و اجرای دیپلماسی بعدا مورد استفاده قرار خواهد گرفت. اما میدانیم که ، وقتی اقتدار در داخل کشور بیشتر بر اجبار و زور استوار باشد تا بر رضایت مردم ، ثبات در منظر سیاست خارجی هم شکننده خواهد بود: سیاست واکنشی می شود، سیاست بازدارندگی به صورت دلبخواهی پیاده شده و فضای عملکرد دولت کمتر به تعهدات پایدار، بلکه بیشتر به توازن قدرت در حال تغییر وابسته میشود.

آَرشیو بين الملل >>

این شعر از نظر تاریخی کاملاً درون گفتمان انقلاب ۵۷ قرار دارد. ضدیت با امپریالیسم، ضدیت با سلطنت و مشروعیت انقلاب. این شعر، یکی از نمونه‌های شاخص طنز انقلابی است. نشان می‌دهد که طنز چگونه به ابزار مبارزه سیاسی تبدیل ‌می‌شود. سندی است از ذهنیت خیابانی انقلاب. اما نکته جالب تاریخ این است که به اندک‌زمانی خرسندی خود به یکی از منتقدان جمهوری اسلامی تبدیل شد.

همه‌چیز سر جای خود به نظر می‌رسد، پیش از آنکه حس تعادل از دست برود و تهدید آغاز شود: من بازیکنی دارم که از تو بهتر است، کسی که از دیدار روزانه یک قبر زود خسته نمی‌شود. با سرهای خم‌شده، شبیه مهره‌های بازی که کمی بی‌حس شده‌اند، اما همچنان فریادها ادامه دارد. حالا دیگر خوابیدن با پنجره باز در شب غیرممکن شده است. فریادی که مثل زنگی شکل می‌گیرد که تمام شب به صدا درمی‌آید و تنها با طلوع خورشید جرأت می‌کند کمی فروکش کند. این زنگ بالای جهان آویزان است، درست کنار خورشید.

سرم را بالا می گیرم
سُرب و آتش از آسمان می بارد
در فصلِ خونین،
نفَس می کشم

دیروز در دمشق ردپای ترا را در راه پله‌‌های سوخته دیدم 
حال در تهران 
قدم بر حیاط زمان می‌گذارم 
و قدمی دیگر در لرزانه‌ی بهار 
 روبان رهاشده‌ی گیسوانت در وزش باد سوگوار.

بگذار تو را چون کوزه‌ای پُر کند
و از دستهای تو
چون دانه‌های خوشبوی شاهی بردمد.
نوروز خواهد آمد
و تو بر سفره‌ی هفت سین خواهی نشست

دوستی من و علیمایو از این نقطه شروع شد. باتانالی دوزنگ کلاس داشتیم. زنگ ساعت سوم که خورد، آنینا وارد کلاس شد. باخنده ی خوشایندش کنارتخته سیاه ایستاد، انگار سالها باهاش آشنابودم. موهاش را قرمز پررنگ کرده بود. سی ساله، ترکه ای نسبتا کوتاه بود و صورتی تو دل برو داشت. قبل از شروع درس، دست بلند کردم و گفتم:
« من یه کلمه آلمانی بلد نیستم، انگلیسی‌م حرف زدن قدغنه، چن نفر دیگه م مثل من تو کلاس هستن، تکلیف ماچی میشه؟ »

میثاق ملی،
لابلایِ (دفترچه اضطرار)
در شعله های جنگ سوخت
در هیاهویِ گذار
و جانشینی-
هابرِماس غایب
تاج - بر سرِ پادشاه
گشاد آمده

در نگاه حاجيه بانو، چيزی بود که دل دکترعلفی را لرزاند. چيزی مثل پيرمرد، مثل ماه، مثل عقاب دوسر. آيا حاجيه بانو از قضيه‌ی آمدن پيرمرد به در مغازه خبرداشت؟! نگاهش را از نگاه حاجيه بانو کند و سرش را به زير انداخت. با آن وجود، احساس می‌کرد که انگارمغناطيسی از سوی حاجيه بانو به سوی او می‌آيد که اگر همچنان بيايد، خون را در رگهای او خواهد خشکاند

هشدار، غفلت و کم‌کاری در این امر می‌تواند ضایعات جبران‌ناپذیری برای نجات زندانیان سیاسی میهنمان به بار آورد. فاجعه‌ای که در کشتار جمعی سال۶۰ و۶۷ در زندان‌های ایران به‌دست رژیم ج.ا انجام گرفت، مدعای ماست. اعدام جوانان معترض ۱۸ و۱۹ دی ماه که در روزهای اخیر انجام گرفته‌است‌، زنگ خطری است که دیر یا زود گریبان زندانیان سیاسی  را خواهد.

در دومین روز از بیستمین دوره جشنواره «ادبیات در مه» در هایدن‌رایش‌اشتاین در منطقه والد‌فیرتل نیز استقبال گسترده مخاطبان و تشویق ایستاده ادامه داشت. بسیاری از چهره‌های سرشناس – از اشتفان باخمان تا کاتیا ریمن، از میشائل مرتنس تا اریکا پلوهار – روز دوشنبه با خواندن بخش‌هایی از آثار سلمان رشدی به مهمان افتخاری این برنامه ادای احترام کردند. خود رشدی نیز در گفت‌وگو با کاتیا گاسر از جمله اعتراف کرد که از علاقه‌مندان فرانتس کافکا است و گفت: «متشکرم، فرانتس!»

آَرشیو فرهنگ و ادب >>

ضدفمینیسم ترامپ در داخل ایالات متحده نیز بدون پیامد نبوده است. یک سال پس از آغاز ریاست‌جمهوری او، دسترسی زنان به سقط جنین ایمن بیش از پیش محدود شده است؛ تا جایی که حتی در موارد مرگ جنین در رحم نیز گاه خدمات درمانی به زنان ارائه نمی‌شود.
زنان سیاه‌پوست بیش از دیگران تحت تأثیر سیاست‌های ضد سقط جنین ترامپ قرار دارند – موضوعی که نشان می‌دهد ضد فمینیسم در اینجا با نژادپرستی پیوند خورده است.

ایران باید از معدود کشورهایی باشد که رشد اقتصادی آن با قوانین حاکم بر جامعه چنین در تناقض است. زنان بزرگترین قربانیان حکومت اسلامی هستند که از پیشرفت نوسازی اقتصادی تنها بخش استثمار نیروی کار عایدشان شد و با زنجیرهای بسته به دست پا به بازار کار رانده شدند. تناقضی که در نگاه اول به وضعیت زنان در ایران به نظر می آید، تناقض درونی نظامی ست که سیستم سرمایه داری را دنبال می کند ولی چون به نام مذهب قدرت را دردست گرفته، رهایی زن را به حق ریزش پایه های خود می داند. وابستگی پایه های نظام به حجاب زنان یک شعار توخالی دولتی نیست. حجاب عمومی ترین وسیله ایست که عدم رهایی زن و وجود حاکمیت شرع را به زن گوشزد می کند از هر سن، از هر مذهب، از هر ملیت و از هر طبقه ای!

سقط جنین، لقاح آزمایشگاهی، انتخاب لباس: بدن زن بار دیگر به مسئله‌ای سیاسی تبدیل شده است. این امر بیش از همه به تصویر «زن ایده‌آل» در گفتمان راست‌پوپولیستی مربوط می‌شود.
آن‌ها هنوز هم وجود دارند؛ مردانی که قانع شده‌اند باید زنان را از «تصمیم‌های نادرست» بازدارند. مردانی مانند برایان هیوز که در ایالت تگزاس قانونی نوشته است که عملاً سقط جنین را برای زنان تقریباً ناممکن می‌کند. به محض آنکه ضربان قلب جنین قابل تشخیص باشد، هرگونه سقط ممنوع است؛ یعنی تقریباً از هفته ششم بارداری.

آَرشیو زنان >>

مجمع عمومی سازمان ملل در آخرین نشست خود در ۲۵ ماه مارس ۲۰۲۶ ، اعلام داشت: برده‌داری یکی از تاریک‌ترین فصل‌های تاریخ بشر است. قطعنامه‌ای از سوی سازمان ملل متحد بر این موضوع تأکید کرده است. اما در واشنگتن این موضوع با استقبال مواجه نشده است.
سازمان ملل متحد تجارت بردگان در اقیانوس اطلس را «سنگین‌ترین جنایت علیه بشریت» ارزیابی کرده است. در مجمع عمومی سازمان ملل، ۱۲۳ کشور به قطعنامه‌ای که از سوی غنا ارائه شده بود رأی مثبت دادند. این قطعنامه از جمله خواستار «بازگرداندن فوری و بدون مانع» آثار فرهنگی و اشیای هنری به کشورهای مبدأ نیز شده است.

این بار دیگر هیچ بهانه‌ای وجود ندارد»؛ این را رضا خندان می‌نویسد. این زندانی سیاسی در زندان اوین تهران محبوس است — جایی که دهه‌هاست در ایران نماد خودسری سیاسی و زندانی‌کردن مخالفان سیاسی بوده — و اکنون در سایهٔ جنگ، خطر آن می‌رود که به فراموشی سپرده شود. او در نامه‌ای فوری به رئیس قوهٔ قضائیهٔ ایران هشدار می‌دهد: اگر فوراً آزادی زندانیان ترتیب داده نشود و «رویدادهای هولناک و جنایتکارانه» جنگ دوازده‌روزهٔ ژوئن با اسرائیل تکرار شود، «تاریخ سخت‌ترین داوری خود را دربارهٔ شما خواهد کرد.»

آَرشیو حقوق بشر >>

در تاریخ جنگ‌های مدرن، همواره غیرنظامیان بیشترین قربانیان را داده‌اند، اما در میان آنان کودکان آسیب‌پذیرترین گروه انسانی به شمار می‌روند. کودک نه در تصمیم‌گیری‌های سیاسی نقشی دارد و نه در آغاز جنگ‌ها سهمی، با این حال بیشترین رنج‌ها، مرگ‌ها و آسیب‌های روانی را تحمل می‌کند. از جنگ‌های طولانی آفریقا گرفته تا جنگ غزه و حملات اخیر به ایران، یک واقعیت مشترک دیده می‌شود: جنگ پیش از هر چیز کودکی را نابود می‌کند.
جنگ برای میلیون‌ها کودک در سراسر جهان واقعیتی تلخ و روزمره است. تقریباً از هر پنج کودک در جهان، یک کودک در کشوری یا منطقه‌ای زندگی می‌کند که از جنگ و درگیری‌های مسلحانه آسیب دیده است.

آَرشیو اجتماعی >>

وقتی در زمان حال احساس ناتوانی می‌کنیم و آینده مبهم به نظر می‌رسد، گاهی نگاه به گذشته کمک‌کننده است. مثلاً پروژه «سایبرسین» استافورد بیر در شیلی دهه ۱۹۷۰ که تلاش داشت نوعی سوسیالیسم دموکراتیک مبتنی بر سایبرنتیک ایجاد کند. او می‌خواست جامعه و اقتصاد را با فناوری‌های سایبرنتیکی به شکلی برابرتر و فراگیرتر سازمان دهد.
نمونه جدیدتر، مدل شهر بارسلونا در برابر الگوهای «شهر هوشمند» مبتنی بر اقتصاد پلتفرمی است که تحت مدیریت فرانچسکا بریا به‌عنوان کمیسر فناوری و نوآوری شهری شکل گرفت. این شهر زیرساخت‌های دیجیتال را به‌صورت دموکراتیک و از پایین در اختیار شهروندان قرار داد و وابستگی به زیرساخت‌های دیجیتال انحصاری مانند مایکروسافت را کاهش داد.

یوهان گوتلیب فیشته در سدهٔ نوزدهم، فیلسوف معیار بورژوازی آلمان به‌شمار می‌رفت. نام او در کنار بزرگ‌ترین قهرمانان فکری زمانه، چون شیلر و گوته، برده می‌شد. با این همه، فیشته همواره چهره‌ای دوقطبی و مناقشه‌برانگیز بوده است. در دوران زندگی‌اش، او را دموکراتی بیش از حد رادیکال، ملحد، برانداز و هوادار انقلاب فرانسه می‌دانستند؛ کسی که علیه نظام طبقاتی و سلطهٔ اشراف می‌شورید. اما اندکی بعد، او به فیلسوف یک ملت آلمانیِ سرافراز بدل شد و موادی فکری فراهم آورد که در سدهٔ بیستم حتی ناسیونال‌سوسیالیست‌ها نیز بتوانند با حرارت به او استناد کنند.

به مناسبت نودمین سال تولدش، او سخنرانی‌ای تحت عنوان «اخلاق و فضیلت» داشت که در این زمینه جالب است. این سخنرانی درباره دو متفکر بزرگ آلمانی، ایمانوئل کانت و گئورگ ویلهلم فریدریش هگل است. کانت با امر مطلق خود، ایده اخلاق جهانی را طراحی کرد و هابرماس به آن متعهد بود. هگل در مقابل، مفهوم فضیلت را مطرح کرد؛ یعنی اخلاق جهانی از آسمان نازل نمی‌شود، بلکه در شرایط تاریخی و سیاسی خاص شکل می‌گیرد. سپس، هابرماس ادامه می‌دهد که کارل مارکس می‌گوید فضیلت تاریخی می‌تواند به ایدئولوژی تبدیل شود.

آَرشیو انديشه >>

در جنگ جهانی دوم، رضاشاه پهلوی بی‌طرفی ایران را اعلام کرد، اما به‌ویژه بریتانیا بیم داشت که ذخایر نفتی به دست آلمان نازی بیفتد. به همین دلیل، بریتانیا و اتحاد شوروی به‌طور مشترک ایران را اشغال کردند. شاه مجبور به کناره‌گیری شد و پسرش محمدرضا به جای او بر تخت قدرت نشانده شد.
حتی پس از جنگ جهانی دوم نیز ایران به آرامش نرسید. وضعیت دشوار اقتصادی کشور تا حد زیادی به این نسبت داده می‌شد که شرکت نفتی بریتانیایی تنها بخش کوچکی از درآمدهای نفتی را به ایران اختصاص می‌داد. به همین دلیل، درخواست برای ملی‌کردن صنعت نفت شدت گرفت. در این دوره پرآشوب که با سوءقصدها علیه سیاستمداران همراه بود، محمد مصدق به نخست‌وزیری رسید و به‌صورت دموکراتیک نیز انتخاب شد.

دومین کنفرانس هم‌اندیشی فعالین مدنی آذربایجان در تاریخ ۷ اسفندماه ۱۴۰۴ با حضور قریب یکصدتن از فعالین مدنی آذربایجان در سالن اجتماعات ساختمان ائل‌ائوی واقع در شهر تبریز تشکیل شد. در این کنفرانس خانم‌ها: دکتر مرجان مناف‌زاده و اشرف شادولی و آقایان: مهندس محمد زیدی، دکتر شکور اکبرنژاد، دکتر حسن فرهودی‌نیا، حسن ارک، عباس پوراظهری، محمد صفری سخنرانی کردند. در پایان متن قطعنامه‌ای طیّ ۹ ماده توسط مهندس علیرضا صرافی قرائت شد به تأیید اکثریت حاضرین در اجلاس رسید.

آَرشیو ملی/قومی >>

آثار تولستوی مرحله نوینی را در تکامل رئالیسم روسی و جهانی رقم زد و شکاف بین سنت‌های رمان کلاسیک سده نوزده و ادبیات سده بیست را پر کرد. رئالیسم تولستوی با لحنی آشکار، صریح گویی و در نتیجه نیرویی کوبنده، قدرت و تیزبینی در افشای تضادهای اجتماعی مشخص می‌شود. گیرایی طبیعی و عاطفی و توانایی بازآفرینی «جسم زندگی» در آثار تولستوی با اندیشه‌ای انعطاف‌پذیر و تیزبین و تحلیلی روانشناختی عمیق و کاملاً صادقانه ترکیب شده است. رئالیسم سالم و اصیل تولستوی در پی ترکیبی از تحلیل و ترکیب است و به سمت درک جامع از جهان، آگاهی از قوانینی که زندگی انسان بر اساس آنها حرکت می‌کند، گرایش دارد.

مسلم صالح رهبر حزب اتحاد دموکراتیک سوریه در روز یازدهم مارس برابر با بیستم اسفند ماه در بیمارستانی در اربیل "هولیر" براثر بیماری کلیوی درگذشت. صالح مسلم در ایجاد حزب اتحاد دموکراتیک سوریه در سال ۲۰۰۳ نقش برجسته ای داشت و به‌دلیل توانایی در سازماندهی به‌سرعت رشد کرد و در سال ۲۰۱۰ به رهبری حزب رسید. اهداف اصلی حزب عبارت بودند از دفاع از حقوق فرهنگی سیاسی کردهای سوریه، برابری کامل زن ومرد، ایجاد همکاری با دیگر اقوام سوریه.

آَرشیو گوناگون >>