ما بر ضرورت همکاری نیروهای جمهوریخواه و تلاش جدی برای شکل دادن به یک آلترناتیو جمهوریخواهی در داخل و خارج ایران، تاکید می‌کنیم. این امر تنها از طریق همگرائی بیشتر نیروهای جمهوریخواه با اتکا به نقاط اشتراک اصلی و حداقلی جمهوریخواهان و اتحاد حول چارچوب کلی جمهوری‌ به‌مثابه‌ی یک نظام سیاسی امکانپذیر است. در لحظات تاریخی کنونی نیاز است تا با درک رسالت ملی و اجتماعی در رهیافتی منطقی نقشی موثر در صحنه‌ی سیاسی کشور و در گشودن چشم‌انداز تحول در ایران ایفا کنند. با همگرایی آگاهانه، مسئولانه و متکی بر خواست مردم است که می‌توان امیدی واقعی، قابل لمس و پایدار برای گذار از جمهوری اسلامی تقویت کرد.

وکیل نرگس محمدی‌، فعال حقوق بشر و برنده جایزه نوبل صلح در حساب کاربری خود در شبکه ایکس نوشت، موکلش به اتهام "اجتماع و تبانی" به شش سال حبس و از بابت "فعالیت تبلیغی" به یک سال و نیم حبس و به عنوان مجازات تکمیلی به دو سال ممنوعیت خروج از کشور و دو سال تبعید به شهرستان خوسف محکوم شده است.
به گفته او، خانم محمدی که سه روز پیش به دلیل وضعیت بد جسمانی به بیمارستان منتقل شده بود مجددا به بازداشتگاه بازگردانده شده است.

سازمان فداییان خلق ایران (اکثریت)، فرارسیدن این روز را به همهٔ رفقا، یاران، دوست‌داران جنبش فدایی و آزادی‌خواهان شادباش می‌گوید و بر جایگاه این جنبش به‌عنوان بخشی از سنت نیرومند عدالت‌خواهی و چپ ایران تأکید می‌کند؛ جنبشی که از دل شکست‌ها و سرکوب‌های پس از کودتای ۲۸ مرداد برخاست، با تکیه بر مردم و نقد مداوم خود بالید و با وفاداری به آرمان‌های رهایی‌بخش، به بخشی ماندگار از تاریخ چپ ایران بدل شد. این جنبش چه پیش از انقلاب و چه پس از آن، هزینه‌های سنگینی پرداخت، اما هرگز میدان را به استبداد و ارتجاع واگذار نکرد.

ما مادران پارک لاله ایران به‌عنوان صدایی از جنبش دادخواهی مردم ایران، با غمی جان‌کاه و دردی بسیار عمیق، به خانواده‌های قتل عام شده از صمیم قلب تسلیت می‌گوییم و با تمام وجود شریک و دادخواه عزیزان‌شان هستیم و نه فراموش می‌کنیم و نه می‌بخشیم. ما این قتل‌عام هولناک و مجروح و بازداشت کردن معترضان توسط رژیم ستمگر و جنایت‌کار جمهوری اسلامی ایران را به شدت محکوم می‌کنیم و مصمم پیگیر آن هستیم تا تمام این جنایت‌کاران در دادگاه‌هایی مردمی و عادلانه در ایران محاکمه و مجازات شوند. ما ایمان داریم به‌زودی از شر هیولای جمهوری اسلامی ایران رهایی خواهیم یافت، اما امیدواریم این رهایی به دست خود مردم و با همت و رهبری آزادی‌خواهان و جنبش‌های مستقل و مردمی در ایران صورت گیرد تا بتوانیم ایرانی دموکراتیک و عادلانه و انسانی بسازیم.

بدون شک، تا روزی که این رژیم جنایتکار و فاسد وجود دارد همواره سایه جنگ بر سر کشور گسترده خواهد بود و تنها راه رهایی از این وضعیت، سرنگونی آن به دست مردمان ایران است. با این وجود در شرایط بحرانی و حساس کنونی، دور کردن خطر عاجل جنگ خانمانسوز از سر مردمان ایران، تعلیق برنامه های هسته ای و پروژه موشکی رژیم است.
ما همچنان که بارها اعلام کرده ایم، مخالف مداخله نظامی قدرتهای خارجی و هرگونه اقدامی برای آلترناتیوسازی از سوی آنها هستیم و تعیین تکلیف با حکومت اسلامی را حق منحصر به فرد مردمان ایران می‌دانیم. اما با صدای بلند اعلام میکنیم که مسبب اصلی بروز جنگ و عواقب ویرانگر آن، حکومت اسلامی جنایتکار ایران است.

رسانه‌های ایران روز یکشنبه ۱۹ بهمن خبر دادند که آذر منصوری، رئیس جبهه اصلاحات ایران، و دست‌کم دو تن دیگر از فعالان سیاسی اصلاح‌طلب و از اعضای این جبهه بازداشت شده‌اند.
حجت کرمانی، وکیل مدافع جواد امام، دبیرکل مجمع ایثارگران نیز از بازداشت موکلش در ساعات اولیه صبح دوشنبه ۲۰ بهمن خبر داد.
امتداد در این زمینه خبر داد که خانم منصوری توسط مأموران سازمان اطلاعات سپاه پاسداران در منزل خود در قرچک ورامین دستگیر شد. او دبیرکل حزب اتحاد ملت، از تشکل‌های اصلی جریان اصلاح‌طلبی نیز هست.

در جلسه ای کوچک اما گرم در شهر یخ‌زده ی بیست و شش درجه زیر صفر تورنتو - که سرمایش حتی ساکنان شهر را هم شگفت زده کرده بود، - اولین مراسم رونمائی کتاب خاطرات هنری ام، «ماجراهای لنز و قلم» با موفقیت برگزار شد.
برنامه را دکتر مهدی گنجوی مدیر «نشر آسمانا» آغاز کرد و توسط دو سخنران برجسته، دکتر امیر گنجوی و امین عظیمی ادامه یافت؛ سخنرانانی که با ظرافت و دقتی به یاد ماندنی ویژگی‌های کتابم را برشمردند و مرا شرمنده بلندنظری اشان کردند.
در جلسه ای کوچک اما گرم در شهر یخ‌زده ی بیست و شش درجه زیر صفر تورنتو - که سرمایش حتی ساکنان شهر را هم شگفت زده کرده بود، - اولین مراسم رونمائی کتاب خاطرات هنری ام، «ماجراهای لنز و قلم» با موفقیت برگزار شد.

آَرشیو اخبار امروز >>

باید با شجاعتی مسئولانه پذیرفت که تداوم وضع موجود، تنها به معنای انسداد سیاسی نیست؛ بلکه به معنای فروپاشی تدریجی زیرساخت‌های زیستی، فرهنگی و تمدنی این سرزمین است. از همین رو، عبور از بن‌بست قدرت نه یک انتخاب جناحی یا سلیقه‌ای، بلکه ضرورتی ملی برای صیانت از ایرانِ فرداست. این رساله، دعوتی بود به دیدن و فهمیدنِ این لحظه‌ی استثنایی؛ لحظه‌ای که اراده‌ای پولادین از دل جامعه سر برآورده و در برابر تاریکی قد علم کرده است تا از شکاف تاریخ، تولدی تازه رقم بخورد! تولدی بر پایه آزادی، عدالت ، حقوق برابر و کرامت انسانی.

اين نوشته می کوشد گذار را به مثابه يک فرآيند تاريخی و سياسی روشن کند و سپس همان مفاهيم را بر شرايط امروز ايران تطبيق دهد. در اين چارچوب، گذار نه يک لحظه، بلکه دوره ای است که در آن بحران بازتوليد زندگی، بحران مشروعيت، شکاف های درون ساخت قدرت، و نبرد گفتمانی بر سر آزادی و عدالت، همزمان بر نتیجه اثر می گذارند. هدف متن نسخه‌پيچی نيست، هدف ساختن زبان مشترکی برای سنجش خوانش های مختلف از گذار در ايران است، زبانی که آزادی های سياسی، سازمان‌يابی اجتماعی، استقلال سياسی، و عدالت اجتماعی را در يک افق واحد قابل بحث قرار دهد.

به باور من این دگردیسی اگر فرصت طلبی نباشد، نشانۀ ‌عدم درک، درایت و شعور سیاسی، بی‌اخلاقی، سطحی بودن و فقدان دانش عمیق اجتماعی، سیاسی و فرهنگی است. بله، تغییر موضع بدون تحلیل اصولی، همراه با چرخش‌های سریع و مصلحتی، تنها استراتژی دوام و بقا و مطرح بودن به هر قیمتی است و هیچ ارزش اخلاقی یا سیاسی ندارد. در چنین شرایطی حقیقت، شرافت، جسارت و حافظۀ تاریخی قربانی بازآرایی و بقا می‌شود؛ شجاعت و جسارت اخلاقی فرو می‌ریزد و صداقت به تکنیکی برای پنهان‌ کاری و دو روئی بدل می‌گردد. در یک کلام، شاخصۀ اصلی این «دگردیسی» سطحی بودن، شتابزدگی، فقدان شعور‌سیاسی، دانش همه ‌جانبۀ تحلیلی، باضافۀ فرصت ‌طلبی و شهرت‌طلبی‌است.

شاید پرسش اصلی این نباشد که چپ درست است یا نه. شاید پرسش درست‌تر این باشد که چرا در برابر پرسش عادلانه، نفرت تا این اندازه آسان‌تر از گفت‌وگوست و چرا حفظ یک سنت فکری نادرست، اغلب ساده‌تر از روبه‌رو شدن با ریشه‌های نابرابری است.
نادیده‌گرفتن یا حذف آگاهانه‌ی چپ و اندیشه‌ی چپ، صرفاً حذف یک جریان سیاسی نیست؛ حذف یکی از ابزارهای پرسش‌گری اجتماعی است. جامعه‌ای که در آن پرسش از نابرابری، عدالت و قدرت خاموش شود، به‌تدریج توان اصلاح درونی خود را از دست می‌دهد.

اکنون که چند هفته‌ای از کشتار ۱۸ دی ماه گذشته است روشن‌تر می‌توان دست جنایتکاران را تشخیص داد.در دادگاه وجدان بشریت سه متهم را باید به محاکمه کشید.خامنه‌ای؛ رضا پهلوی و ترامپ. اگر چه دست هر سه تن به خون هزاران جوان میهن آغشته است، اما متهم اصلی در ردیف اول خامنه‌ای‌ ست که فرمان کشتار را صادر کرد و یا حداقل با صادر کنندگان آن دستور موافقت داشت.

جنگ تمام عیار گزینه مسلط نیست، زیرا هزینه های اقتصادی و امنیتی آن برای همه بازیگران سنگین و غیرقابل پیشبینی است، اما حذف کامل احتمال درگیری نیز واقع بینانه نیست. تعیین کننده نهایی نه صرف برتری نظامی است و نه تمایل لفظی به مذاکره، بلکه توان بازیگران در حفظ کانالهای ارتباطی، کنترل هیجانهای داخلی و جلوگیری از خطاهای محاسباتی است. آینده این تنش بیش از آنکه در تصمیمهای بزرگ رقم بخورد، در مجموعه ای از انتخابهای کوچک و حساب شده شکل میگیرد؛ انتخاب هایی که میتوانند بحران را به سوی مهار تدریجی هدایت کنند یا در صورت بی دقتی، آن را از کنترل خارج سازند.

سرکوب اخیر به‌روشنی نشان داد که ورود به خیابان، بدون سازمان‌دهی، بدون امکان مهار خشم جمعی و بدون درک دقیق از توازن قوا، می‌تواند به چه فاجعه‌ای بینجامد؛ فاجعه‌ای که متأسفانه در اعتراضات اخیر رخ داد. استفاده از خیابان، بدون پیوند روشن با بدنه اجتماعی معترض و بدون ارزیابی میزان نفوذ نیروهای سیاسی بر جمعیت، ریسکی بزرگ است. نیروی سیاسی مسئول، اگر خود را پاسخ‌گوی جان مردم و سرنوشت نهایی اعتراضات بداند، نمی‌تواند جامعه را بدون محاسبه دقیق ظرفیت‌ها و مخاطرات، به میدان رویارویی با حاکمیت بکشاند.

سیاست خارجی جمهوری اسلامی تابع حقوق بین‌الملل یا منافع شفاف ملی نیست، بلکه بر مدار مصلحت‌سنجی‌های ایدئولوژیک و اراده‌ی رهبری می‌چرخد. البته در همین راستا، در نظام‌های توتالیتر، تصمیم‌ها همیشه یک‌دست و صرفاً ایدئولوژیک نیستند. ملاحظات بقا، فشارهای بین‌المللی و تضادهای درونی نیز نقش دارند. با این‌همه، چارچوب کلی تصمیم‌گیری در جمهوری اسلامی به‌گونه‌ای است که این عوامل تنها در محدوده‌ای عمل می‌کنند که با منطق ولایت و توسعه‌طلبی فراملی تعارض بنیادین پیدا نکند.

با فروپاشیِ ساختارِ افراطیِ پیشین در بهمن ۱۳۵۷، جامعه نه به تعادل، بلکه به سوی قطبِ مقابل سوق داده شد. آنچه در عمل رخ داد، گذار از افراط به تفریط بود؛ تفریطی که خود، نه به‌عنوان اصلاحی عقلانی، بلکه به‌مثابه واکنشی شتاب‌زده و فاقد پشتوانه‌ی دانشیِ کافی، صورت‌بندی شد. در این چارچوب، بسیاری از مؤلفه‌هایی که پیش‌تر به‌طور افراطی ترویج یا تجربه شده بودند، این‌بار نه با نقد و بازاندیشی، بلکه با طردِ مطلق و حذفِ شتاب‌زده مواجه شدند.

جامعه بی آن که تحت تاثیر تبلیغات ” صدای سوم” از سوی روشنفکران بوده باشد، در خیزش دی ماه ۱۴۰۴ عملاً وارد آن مسیر شد، در شرائط جنگی ( چه مخالف جنگ و طرفدار جنگ) در تله ی ناسیونالیسم نیافتاد و به حمایت از رژیم نپرداخت بلکه برعکس، رو به سرنگونی رژیم نهاد. این یک جهش عظیم کیفی بود. متاسفانه این نیروی سوم که مردم باشند، نه افق، نه انسجام، نه استراتژی، نه سازماندهی و نه آموزش و امکانات برای ادامه مسیر را داشتند و صدای سومشان از سوی شارلاتانی ( شاهِ لاتان) به انحراف کشیده شده و به دست جلادان در خون خفه شد.

آَرشیو سياسی >>

آَرشیو مصاحبه >>

پرونده‌های تازهٔ اپستین تصویر دقیق‌تری از یک پشت‌پرده‌گردان ارائه می‌دهند که نخبگان قدرت در سراسر جهان را به یکدیگر پیوند می‌داد. نظام او بر مبادلهٔ پول، اطلاعات و دسترسی به زنان جوان استوار بود. ثروتمندان و قدرتمندان با وجود اعمالش او را می‌نواختند و به او نزدیک می‌شدند.
فهرست کسانی که اپستین با آن‌ها معاشرت داشت ــ چه در زندگی واقعی و چه از طریق ایمیل ــ و به آنان پول می‌داد یا لطف می‌کرد، شبیه فهرستی از چهره‌های تعیین‌کنندهٔ آن چیزی است که در جهان رخ می‌دهد. برای اپستین و اطرافیانش، این جهان بیش از هر چیز از امتیازها تشکیل شده است؛ و از امکان ایجاد امتیازهای تازه برای خودشان.

کلاه‌آبی‌ها تمام گشت‌های برنامه‌ریزی‌شده در مرز با اسرائیل را لغو کردند. روز یکشنبه هواپیماهای کوچک آمدند و در نزدیکی شهرک عیطا الشعب، که تنها دو کیلومتر با مرز فاصله دارد، مواد شیمیایی پاشیدند. چند روز پیش از آن نیز در شبکه‌های اجتماعی تصاویری از هواپیماهای مشابه دیده شده بود که در نزدیکی شهر قنیطره در سوریه، در مجاورت بلندی‌های جولان که اسرائیل برخلاف حقوق بین‌الملل اشغال کرده، مایعاتی را می‌پاشیدند. ارتش اسرائیل خود به‌طور علنی دربارهٔ این پروازها اظهار نظری نکرد.

این بار، رژیم با همگرایی های چندین بحران روبروست. گویی تمام چرخه های مقاومت و سرکوب پیشین به نتیجه ی دیالکتیکی خود رسیده اند، اکنون شاهد ترکیبی از همه ی بحران ها هستیم. و آن هم درست زمانی اتفاق می‌افتند که رژیم در ضعیف ترین حالت خود است. و از این رو، یکی از بیرحمانه ترین آنهاست. اگر آن‌ها فکر می‌کردند که می‌توانند این مسأله را از طریق گفتگو حل کنند، این کار را می کردند. اما آن‌ها می‌دانند که تنها راه بقا، با توجه به فجایع و ویرانی هایی که بر کشور، اقتصاد و جامعه وارد کرده اند، کشتن مردم و کشتار بیشتر است.

آَرشیو بين الملل >>

چرا قبل از تظاهرات ۸ دی ۱۴۰۴ در بازار که نامشان تنها "اغتشاشگر" خوانده شد و به یکباره "اختلاگر" و"تروریست" نام گرفت. یک تن از آنان یا سلاح آنها شناسایی و بازداشت و توقیف نشد. اساسا مسئولین امنیتی کشور با این همه هزینه‌ای که برای حفظ آنان بر کشور تحمیل می‌کنند، کجا بودند و چه می‌کردند؟ به طوری‌که به فاصله کوتاهی موج گسترده اعتراضات میدانی در نزدیک به ۲۰۰ شهر و در۳۱ استان، گسترش یافته بود؟

آه این روزها...
صداها بغض آلود است
تومی گریی
من می گریم
برای سپیده ها و سپهرها .

چون مردمکِ کودکان
شهر سراسر آتش،
می سوزد
چکمه‌ها، پی سایه ها می دوند و
سایه ها در خیابان وُ
دستی پنجره بر خیابان می بندد

زمینهٔ نوشتن نامهٔ مشهور او، خیزش بزرگ مردم اسپانیا در پایان ۱۹۷۰ علیه «دادگاه بورگُس» بود؛ جایی که شانزده عضو جنبش آزادی‌بخش باسک محاکمه شدند و شش تن به مرگ محکوم. موج اعتراض جهانی، حکم را متوقف کرد؛ و این لرزش نخستین، ترک کوچکی بود بر دیوار عظیم فرانکو؛ همان ژنرالی که با وقاحتی آمیخته به تقدیرگرایی می‌گفت: «من نیستم که بر اسپانیا حکومت می‌کنم، مشیت الهی است.»

وولف با شیوه روایت غنایی جریان سیال ذهن، دست به آزمایش زد و اکنون از هر نظر خودرا به ثبت رسانده و - به همراه همکار مدرنیستش جیمز جویس- به عنوان یکی از بهترین نوآوری‌ها در زبان انگلیسی، مورد قبول قرار گرفته است. نوشته های وولف به پنجاه زبان ترجمه شده اند و رمان های اصلیش هیچوقت از چاپ کنار گذاشته نشده‌اند.

هنوز دو ماه از انقلاب نگذشته بود که هادی خرسندی شعر «اسم شب» را سرود. آن زمان بسیار کسان آن را نپسندیدند و محتوای آن را برداشتی عجولانه نامیدند. در مقابل؛ افرادی آن را به عنوان زنگ خطری جدی پنداشتند، به تکثیر و پخش آن کوشیدند. در همین استقبال بود که اسم شب پرونده‌ای شد برای هادی خرسندی. حزب‌الله کوشید سراینده شعر را به سزای اعمالش برساند. مرگ او را شعار کرد. هادی خرسندی احساس کرد که با چنین پرونده‌ای توان ادامه زندگی در ایران را ندارد. به خارج گریخت. این شعر اما به عنوان تحلیلی عمیق از انقلاب و رژیم جمهوری اسلامی هم‌چنان خواندنی‌ست. در سالگرد انقلاب انتشار آن می‌تواند در این راستا یک یادآوری تاریخی باشد برای ذهن‌ها.

پدر تمامی کاستی‌ها و آسیب‌های خانواده‌ی ما را به پای همین لنین می‌نوشت. چون از ته دل باور داشت که اگر لنین نبود من هم به عنوان پسر بزرگش هرگز کمونیست نمی‌شدم. در نتیجه اخراج من از آموزش و پرورش نیز هرگز صورت نمی‌پذیرفت. تازه نیازی نبود که دو سال در زندان‌های جمهوری اسلامی دوام بیاورم و با گرفتن سه سال حکم تعلیقی همواره بخواهم خودم را از تیررس مأموران نه چندان معذور حکومت مخفی نمایم.

زبان سریع‌تر از تکامل بیولوژیک تکامل می‌یابد. تکامل بیولوژیک از طریق ژن‌ها و نسل‌ها منتقل می‌شود و هزاران نسل طول می‌کشد. اما زبان، به‌عنوان وسیلهٔ انتقال اطلاعات، می‌تواند از فردی به فرد دیگر و از نسلی به نسل دیگر منتقل شود و حتی بازگشت در نسل‌ها داشته باشد. بنابراین، توسعهٔ زبان در مناطق مختلف بسیار سریع‌تر از تکامل بیولوژیک رخ می‌دهد.

واقعیت‌های زندگی، آن‌گونه که هستند، سال‌هاست پشت پرده‌های ضخیم دروغ پنهان شده‌اند؛
پرده‌هایی که نه‌فقط سیاستمداران، بلکه بسیاری از میلیاردها با وسواس از آن محافظت کرده‌اند.
زندگی‌ای که در ظاهر عادی به‌نظر می‌رسد، اما در رفتار و کردار صاحبان قدرت، هیچ نشانی از عادی‌بودن ندارد.

در مرکز کهریزک
به دنبال گمشدگان خود می‌گردیم.
آنها را در کیسه‌های خونین گذاشتته‌اند.
به تک تک چهره‌هاشان نگاه میکنیم.
پدری پسر خود را می‌خواند
و چونان میشی که بره‌اش را میجوید
نومیدانه می‌خروشد.

آَرشیو فرهنگ و ادب >>

ویدیویی که اخیراً در اینترنت منتشر شده و یک زن ایرانی‌تبار را نشان می‌دهد که کنار عکس در حال سوختن خامنه‌ای سیگار روشن می‌کند، طی روزهای اخیر توجه بین‌المللی را جلب کرده است. هرچند زن جوان در فیلم، در کشوری حضور دارد که رئیس‌جمهور آن را نمادین می‌سوزاند، او در زمستانی روشن و با پالتوی بلند در کانادا ایستاده است. با این حال، این ویدیو هم‌زمان به‌عنوان بخشی از یک حرکت بزرگ‌تر اعتراضی جوانان ایرانی مطرح شده است.

آَرشیو زنان >>

رژیم در سرکوب وحشیانه دیماه ۱۴۰۴، نه تنها دست به کشتار وحشیانه هزاران انسان معترض زد، بلکه زمینه دخالت و ویرانی ایران را توسط قدرت های جهانی و منطقه ای فراهم کرده است. در این شرایط اسفناک که رژیم مستقیماٌ مسئولیت آن را برعهده دارد، بخشی از مردم ما رسیدن به آزادی و زندگی نرمال را در دخالت نظامی مستقیم قدرت های بزرگ جهانی و منطقه ایی می بینند. تاریخ ایران در بیش از صد سال گذشته، نتایج اسفبار دخالتهای قدرت ها را در سرنوشت و استقلال کشورمان به خوبی نشان داده و اینبار به مراتب ویرانگرتر و خونین تر خواهد بود. جامعه ما دارای چنان ظرفیت های اندیشمندی و راهکاری تاریخی هست که بتواند خود را از این دوقطبی سازی: جمهوری اسلامی و یا براندازی از طریق دخالت نظامی قدرت ها، رها سازد.

در نوار غزه قرار بود سلاح‌ها خاموش شوند. اما ارتش اسرائیل همچنان بخش‌هایی از این منطقه را در اشغال خود دارد و از ماه اکتبر تاکنون ده‌ها دختر و پسر را کشته است. یونیسف از «آتش‌بسی ناکافی» سخن می‌گوید؛ آتش‌بسی که در آن همچنان کودکان به خاک سپرده می‌شوند.
بر اساس اعلام سازمان ملل، از زمان اجرای آتش‌بس در نوار غزه دست‌کم صد کودک در حملات هوایی اسرائیل و به دست سربازان اسرائیلی کشته شده‌اند. صندوق کودکان سازمان ملل (یونیسف) اعلام کرد که از ابتدای ماه اکتبر، دست‌کم ۶۰ پسر و ۴۰ دختر در این منطقهٔ فلسطینیِ تحت اشغال اسرائیل جان خود را از دست داده‌اند.

آَرشیو حقوق بشر >>

تا آخر سال به راحتی تورم بالای ۱۲۰ درصد خوراکی‌ها را خواهیم داشت و سبد معیشت تصنعی شورایعالی کار که اسفند سال قبل ۲۴ میلیون محاسبه شده بود، در ایده آل‌ترین شرایط نزدیک ۶۰ میلیون تومان خواهد بود؛ نرخ سبد واقعی بسیار بالاتر از اینهاست، بسیار بسیار بالاتر....»
مردم» کنار گذاشته شده‌اند؛ اگر تشکل‌ها، سندیکاها و نهادهای برآمده از بطن مردم به راستی در تصمیمات فرادستی مشارکت داده می‌شدند و می‌توانستند در تصمیم‌سازی‌ها دخیل باشند، «معیشت» نیز تا این اندازه بحرانی نمی‌شد؛ امروز حقوق ۱۵ میلیون تومانی یک کارگر بازنشسته بعد از سال‌ها جان کندنِ بی‌وقفه در راه این آب و خاک، پول ۷ کیلو گوشت قرمز است؛ این بازنشسته با پس‌انداز کامل یکسال حقوقش نمی‌تواند حتی یک عدد سکه طلا بخرد.

آَرشیو کارگری >>

در حال حاضر امید من محدود است. دموکراسی، حاکمیت قانون و آزادی مهم‌ترین استدلال‌های غرب در برابر کشورهای سوسیالیستی بودند. هرگز ۴۰ سال پیش ترامپی نمی‌توانست چنین کاری انجام دهد. اما این سه استدلال وزن خود را از دست داده‌اند، چون آن کشورهای سوسیالیستی دیگر وجود ندارند. و اگر این باور جا بیفتد که ساختار اقتدارگرا کارآمدتر است، در کشورهای دموکراتیک اروپایی نیز فشار برای حرکت به سوی ساختارهای اقتدارگرا افزایش خواهد یافت. من چنین ساختارهایی را تجربه کرده‌ام.

با رشد دامنۀ دانش و فناوری و آغاز روند انباشت ساختاری، دیگر خشونت مستقیم و عریان ضرورت خود را از دست داد؛ و استثمار و استعمار ابعاد نوینی یافت. با رشد تکنولوژی و انباشت ساختاری، انباشت تولید نیز نمود یافت که از مصرف داخلی فراتر رفت و با سرریز خود بحران های ساختی را نمود بخشید.مقطعی از تحول تاریخی که سرمایه داری برای مازاد تولید خود به فضاهای جدید مصرف و سلطۀ ژئوپلیتیک نیاز داشت. سرمایه داری برای برون رفت از تقابل درون ساختی و گذر از بحران های رو به تعمیق ناشی از سرریز تولید، دو جنگ جهانی را بر جامعۀ بشری تحمیل کرد. دو جنگی که نه یک تصادف تاریخی و نه صرفا بر پایه نزاع های سیاسی، بلکه مکانیزم های خشونت بار حل بحران های ساختاری سرمایه داری تقابلی می باشند.

فاشیسم را فقط وقتی می‌فهمیم که جذابیتش را دریابیم: وعدهٔ نوسازی، بی‌ادبیِ قلدرمآبانه و حسِ تعلقِ خیالی. نازی‌ها خود را انقلابی می‌دانستند که می‌خواستند با «سیاستِ سیستمیِ خرده‌بورژوایی» تسویه‌حساب کنند. بسیاری از دیکتاتوری‌ها از دل انقلاب‌ها بیرون آمده‌اند—روبسپیر، مائو، استالین، موسولینی، ملاها… برای من دست‌کم، «انقلاب» بار مثبت دارد؛ جانشینی برای امیدهایی که متأسفانه به‌ندرت برآورده می‌شوند. گوسفندان گرگ را برمی‌گزینند. ترامپ—باورکردنی نیست—حتی از سوی مهاجران هم انتخاب شد. یورش به کنگره در ۲۰۲۱ شاید به اندازهٔ کودتای نافرجام هیتلر در ۱۹۲۳ ناشیانه بود، اما به هواداران این پیام را داد: ما فراتر از هر حاکمیت قانونی می‌ایستیم، قوانین خودمان را می‌سازیم و اخلاق خودمان را داریم.

آَرشیو انديشه >>

در این زمان علی با سیاستی بی‌پروا در جنگ‌های ناپلئونی میان انگلیس و فرانسه بازی می‌کرد؛ گاه با این و گاه با آن. گرچه جزایر ایونی را به دست نیاورد، اما با رضایت لندن قلمرویی تقریباً مستقل میان آدریاتیک و اژه به دست آورد. به نوشتهٔ مندلسون، «گنجینه‌ها و نیروهایش از دولت سلطان نیز بیشتر بود». اشراف اروپایی مانند لرد بایرون در سفرهای شرقی خود دیدار با «پاشای بزرگ اپیروس» را مایهٔ افتخار می‌دانستند.
اما وقتی در ۱۸۲۰ ارتش عثمانی یانینا را محاصره کرد، متحدانش به‌سبب بدعهدی‌های گذشته او را رها کردند. مدافعان تا اکتبر ۱۸۲۲ مقاومت کردند، سپس تسلیم شدند. علی با تهدید به انفجار گنجینه‌ها و حرمسرایش تا ۵ فوریهٔ ۱۸۲۲ در جزیره‌ای دوام آورد، اما سرانجام با خنجری خمیده به قلبش ضربه زدند.

البته که فرهنگ دیجیتال همان فرهنگِ زیسته نیست. اما این مخزن دیجیتال بستری برای تبادل فراهم می‌کند — حتی برای کسانی که مهاجرت کرده‌اند و در دیاسپورا زندگی می‌کنند. اگر مثلاً کسی از جامعهٔ تووالوئیِ بریزبین تصمیم بگیرد رقص خاصی را به فرزندانش منتقل کند، می‌تواند به پایگاه داده رجوع کند. ضمن آن‌که فرهنگ همواره در حال دگرگونی و بازآفرینی است. به همین دلیل این پروژه اساساً هیچ‌گاه به پایان نمی‌رسد — حتی اگر مرحلهٔ آزمایشی آن فقط تا پایان ۲۰۲۶ ادامه داشته باشد. تا آن زمان، ساختار باید آماده باشد. اگر کسی در سال ۲۰۳۵ ترانه‌ای بسازد، می‌توان آن را به‌سادگی به پایگاه داده افزود.

ما در آستانه یک نقطه عطف واقعی ایستاده‌ایم. زمانی این جمله اعتبار داشت که «تصاویر دروغ نمی‌گویند». آن دوران به پایان رسیده است. امروز دیگر نمی‌توان اصالت را بدیهی فرض کرد. اما عکس‌ها هرگز خودِ مدرک نبوده‌اند؛ آن‌ها همیشه صرفاً پیشنهادهایی برای تفسیر بوده‌اند. پیش‌تر هم می‌شد در انگیزه‌ها دست برد. آنچه تازه است، دامنه و سرعت فریب است. به همین دلیل با بحران «راحت‌طلبی» هم مواجه‌ایم. آرشیوها یادآوری می‌کنند که حقیقت کار می‌طلبد: باید بررسی کرد، مقایسه کرد، تردید ورزید.

آَرشیو تاريخ >>

سالتیکوف-شچدرین به روشنی و به طور قابل فهمی نشان داد که چگونه یک فرد می‌تواند به هر وضعیتی عادت کند، چگونه چیزی غیرقابل تصور به تدریج عادی می‌شود، اگر انسان با انجام هیچ کار نیکی پیوند نداشته باشد، اگر در زندگی به چیزی برای تکیه کردن و چنگ زدن به چیزی وجود نداشته باشد، چقدر سریع می‌تواند انسانیت خود را از دست بدهد. برای آنینکا و لیوبینکا، خانواده و روابط رسماً نزدیکشان شرایطی را ایجاد کرده بود که آرزوی فرار از آن را داشتند و هیچ چیز یا هیچ کس در زندگی آنها وجود نداشت که مانع از وحشی شدن آنها شود.

امیدهای بلینسکی برای آینده دهقانان بر این استوار است. او باور دارد که مردم خداناباور هستند و با خوراندن خیالات به آنها مخالفند. بلینسکی می‌نویسد: «او ملال آور، روشن‌فکر و به‌شدت خواستار زندگی است». بلینسکی انتظار دارد که او در مسیر تحقق آرمان‌هایش گام بردارد، نه در رویاهای زندگی پس از مرگ. ما شهادت کاولین را می‌دانیم که بلینسکی اولین کسی بود که گفت روسیه، به روش خود، مسئله رابطه بین کار و سرمایه را سریع‌تر، بهتر و قدرتمندتر از اروپای غربی حل خواهد کرد. این برای بلینسکی نوعی غرور ملی بود.

آَرشیو گوناگون >>