میزان خشونتی که نبردها به خود گرفت، در فرمان بدنام سرتیپ جِیک اسمیت آشکار می‌شود؛ فرمانده‌ای که در پاییز ۱۹۰۱ پس از آن‌که ۵۱ سرباز آمریکایی در کمینی مرگبار کشته شدند، مأمور «آرام‌سازی» جزیره سامار شد. او دستور داد: «من هیچ اسیری نمی‌خواهم. می‌خواهم بکشید و بسوزانید؛ هرچه بیشتر بکشید و بسوزانید، بیشتر خوشحالم می‌کند. می‌خواهم همه کسانی که قادرند در دشمنی با ایالات متحده سلاح به دست بگیرند، کشته شوند.» حداقل سن این افراد ده سال تعیین شد. و چنین هم شد.

مطبوعات روز پنجم بهمن‌ماه سال ۱۳۵۲ خبر دادند که دو روز پیش خسرو گلسرخی و یارانش در یک دادگاه نظامی محاکمه شده و به همراه کرامت‌الله دانشیان به اعدام محکوم شده‌ است. این حکم در بامداد روز ۲۹ بهمن همان سال در میدان تیر پارک جنگلی چیتگر، در راه تهران- کرج اجرا شد. از روند این محاکمه، فیلمی تهیه شده بود که یکبار بطور مستقیم و ناقص در حین برگزاری دادگاه، و یکبار دیگر بطور کامل در اواخر بهمن‌ماه سال ۱۳۵۷ از تلویزیون ایران پخش شد.

آستانه مشخصی برای این مسئله وجود ندارد، اما روشن است که مالیات بسیار زیاد می‌تواند خشم و نارضایتی ایجاد کند، حتی به شورش و خشونت منجر شود. این موضوع را سه اقتصاددان از دانشگاه‌های نوشاتل، آمستردام و هاروارد با بررسی انقلاب فرانسه ۱۷۸۹ به خوبی نشان داده‌اند.
مطالعه جدید نشان می‌دهد که بار مالیاتی بالا نه یک عامل جانبی، بلکه موتور محرک انقلاب بود. مناطقی با مالیات سنگین، نارضایتی و شورش‌های بیشتری داشتند. این موضوع در بررسی سال‌های ۱۷۵۰ تا ۱۷۸۹ کاملاً مشهود بود؛ مناطقی که مالیات بالاتری داشتند، اعتراضات و خشونت‌های بیشتری نیز ثبت شده بود.

در این زمان علی با سیاستی بی‌پروا در جنگ‌های ناپلئونی میان انگلیس و فرانسه بازی می‌کرد؛ گاه با این و گاه با آن. گرچه جزایر ایونی را به دست نیاورد، اما با رضایت لندن قلمرویی تقریباً مستقل میان آدریاتیک و اژه به دست آورد. به نوشتهٔ مندلسون، «گنجینه‌ها و نیروهایش از دولت سلطان نیز بیشتر بود». اشراف اروپایی مانند لرد بایرون در سفرهای شرقی خود دیدار با «پاشای بزرگ اپیروس» را مایهٔ افتخار می‌دانستند.
اما وقتی در ۱۸۲۰ ارتش عثمانی یانینا را محاصره کرد، متحدانش به‌سبب بدعهدی‌های گذشته او را رها کردند. مدافعان تا اکتبر ۱۸۲۲ مقاومت کردند، سپس تسلیم شدند. علی با تهدید به انفجار گنجینه‌ها و حرمسرایش تا ۵ فوریهٔ ۱۸۲۲ در جزیره‌ای دوام آورد، اما سرانجام با خنجری خمیده به قلبش ضربه زدند.

البته که فرهنگ دیجیتال همان فرهنگِ زیسته نیست. اما این مخزن دیجیتال بستری برای تبادل فراهم می‌کند — حتی برای کسانی که مهاجرت کرده‌اند و در دیاسپورا زندگی می‌کنند. اگر مثلاً کسی از جامعهٔ تووالوئیِ بریزبین تصمیم بگیرد رقص خاصی را به فرزندانش منتقل کند، می‌تواند به پایگاه داده رجوع کند. ضمن آن‌که فرهنگ همواره در حال دگرگونی و بازآفرینی است. به همین دلیل این پروژه اساساً هیچ‌گاه به پایان نمی‌رسد — حتی اگر مرحلهٔ آزمایشی آن فقط تا پایان ۲۰۲۶ ادامه داشته باشد. تا آن زمان، ساختار باید آماده باشد. اگر کسی در سال ۲۰۳۵ ترانه‌ای بسازد، می‌توان آن را به‌سادگی به پایگاه داده افزود.

ما در آستانه یک نقطه عطف واقعی ایستاده‌ایم. زمانی این جمله اعتبار داشت که «تصاویر دروغ نمی‌گویند». آن دوران به پایان رسیده است. امروز دیگر نمی‌توان اصالت را بدیهی فرض کرد. اما عکس‌ها هرگز خودِ مدرک نبوده‌اند؛ آن‌ها همیشه صرفاً پیشنهادهایی برای تفسیر بوده‌اند. پیش‌تر هم می‌شد در انگیزه‌ها دست برد. آنچه تازه است، دامنه و سرعت فریب است. به همین دلیل با بحران «راحت‌طلبی» هم مواجه‌ایم. آرشیوها یادآوری می‌کنند که حقیقت کار می‌طلبد: باید بررسی کرد، مقایسه کرد، تردید ورزید.

در سدهٔ شانزدهم، مردم اروپا شروع کردند به چاپ رساله‌ها و شب‌نامه‌ها دربارهٔ موضوعات سیاسی. بدین‌سان شکلی تازه از «عرصهٔ عمومی» پدید آمد که راه را برای دموکراسی هموار کرد.
در ژانویهٔ ۱۵۸۴، واعظی به نام یوهانس نورت‌هاوزن به‌سختی از مرگ گریخت. او چون بر این باور پافشاری می‌کرد که ایمان پروتستانی، ایمانِ راستین است، در جریان جنگ کُلن به دست سربازان کاتولیک دست‌بسته شد و در شهر بن، به درون رودخانهٔ یخ‌زدهٔ راین افکنده شد. با خوش‌اقبالی بسیار توانست چند کیلومتر پایین‌تر، در نزدیکی کلن، خود را به ساحل برساند و از آن‌جا به شهر روتهن در وستفالن بگریزد.