تجربه نشان داده است که قطع اینترنت در ایران، هیچ‌گاه یک تصمیم صرفاً فنی یا امنیتی ساده نبوده، بلکه همواره مقدمه و پوششی برای خشونت‌بارترین سرکوب‌هاست. در جریان این دوره از قطع ارتباط، رژیم ایران بار دیگر از تاریکی مطلق اطلاعاتی استفاده کرد تا در طی یک کشتار وحشیانه دو روزه در دی‌ماه ۱۴۰۴، صدای انسان‌های آزادی‌خواه را در گلو خفه کند و هزاران تن از معترضان را به خاک و خون بکشد. هنگامی که تمام راه‌های ارتباطی با جهان خارج مسدود شد، ماشین سرکوب بدون واهمه از ثبت تصاویر، انتشار اسناد یا نظارت افکار عمومی بین‌المللی، به خیابان‌ها گسیل شد.

تنها در حدود ۸۰ سالگی شروع کرد درباره گذشته وحشتناک خود صحبت کند. امروز او در برابر کلاس‌های مدرسه آلمان می‌ایستد و از دودهای سیاه دودکش‌های کوره بوخن‌والد سخن می‌گوید. سالانه سه هفته برای همین کار در آلمان سفر می‌کند، همراه با هانس فارلوک. او یکی از آخرین شاهدان زنده است؛ با او یک دوران به پایان می‌رسد ـ و یک فضای حافظه جمعی نیز در حال از دست رفتن است.

ما به‌عنوان نمایندگان انجمن‌های جمهوری‌خواه ایرانی فعال در سوئد، دانمارک و نروژ، این نامه را با نگرانی عمیق نسبت به روند نگران‌کننده تحولات در ایران به حضورتان می‌نویسیم؛ جایی که اعدام به ابزاری برای سرکوب سیاسی و ایجاد وحشت حکومتی تبدیل شده است.
آخرین مورد گزارش‌شده اعدام، مربوط به کوروش کیوانی، شهروند ایرانی-سوئدی، همراه با افزایش سریع شمار اعدام‌ها در ماه‌های اخیر، به‌روشنی نشان‌دهنده نقض سیستماتیک حقوق بشر و اصول حاکمیت قانون توسط حکومت ایران است.

نگاه خوش‌بینانه به چشم‌اندازهای حقوق بین‌الملل و حقوق بشر همیشه کاری پرمخاطره بوده است. در بحث‌های کنونی در آلمان، این روزها بسیاری از کسانی مورد سرزنش قرار می‌گیرند که از نظمی جهانی دفاع می‌کنند که بر پایه منشور سازمان ملل متحد و میثاق‌های حقوق بشر بنا شده باشد؛ یعنی کسانی مانند من. استراتژیست‌های ژئوپولیتیک، که تقریباً همگی مرد هستند و از پشت میزهای تحریریه روزنامه‌ها و دانشگاه‌ها سخن می‌گویند، ما را متهم می‌کنند که فقط «درباره حقوق بین‌الملل حرف می‌زنیم»، آن را گوشزد می‌کنیم یا در «مناطق امن و دورافتادهٔ آلمانی» انگشت اشاره بالا می‌بریم و «امیدواریم این حرف‌زدن کاملاً بی‌اثر نباشد».

عاملان نسل‌کشی، دیکتاتوری نیستند، بلکه یک دموکراسی، یعنی دولت - ملت یهودی اسرائیل، هستند. که به طور منظم، حداقل هر ماه، انبارهای قاتلان با بمب، مهمات و سلاح توسط ثروتمندترین دموکراسی‌های جهان، ایالات متحده، آلمان، بریتانیایِ کبیر، و همچنین توسط سایر کشورها، البته به ظاهر کمتر منظم، مانند فرانسه، هلند و کانادا، پُر می‌شوند. براساس ماده سوم کنوانسیون نسل‌کشی، این کشورها هم‌دست در این نسل‌کشی هستند. اتحادیه اروپا، که پس از ایالات متحده، قدرت اصلی تحریم در جهان و هوشیارترین قدرت تحریم‌کننده است، هیچ دلیلی برای نشان دادن کم‌ترین واکنشی جهت متوقف کردن این نسل‌کشی تاکنون پیدا نکرده است. تنها چیزی که لازم می‌دانسته، کمی حرف زدن است.

گارسیا سابینو از فوریه ۲۰۲۶ در زندان بود و مرگ او در ۹ مه اعلام شد. در ابتدا مقامات ادعا کردند که او بر اثر خودکشی جان باخته است، اما پزشکی قانونی ونزوئلا بعداً اعلام کرد که این عضو پیشین شورای شهر بر اثر «خفگی مکانیکی» درگذشته؛ خفگی‌ای که ناشی از حلق‌آویز شدن در سلولش بوده است.
مرگ این مقام سابق در حالی رخ داد که تنش‌ها پیرامون نظام زندان‌ها و دستگاه قضایی کشور به دلیل نقض حقوق بشر رو به افزایش بود؛ به‌ویژه در پی پرونده ویکتور هوگو کِرو ناواس که وزارت امور زندان‌های ونزوئلا سه روز پیش‌تر، در ۷ مه، او را مرده اعلام کرده بود.

هنگامی که فردی داستان تغییر نگرش خود نسبت به اعدام را روایت می‌کند، شنونده بیش از آنکه به دفاع از موضع قبلی خود پناه ببرد، امکان همدلی پیدا می‌کند. از همین رو، روایت‌های مخالفان اعدام فقط بیان تجربه‌های فردی نیستند بلکه بخشی از فرآیند تحول اخلاقی و فرهنگی یک جامعه‌اند، جامعه‌ای که بتواند درد قربانیان را به رسمیت بشناسد، حافظه جمعی خود را حفظ کند و به جای انتقام، بر کرامت انسان تأکید ورزد. اینگونه است که امکان بیشتری برای ساختن آینده‌ای عاری از شکنجه، اعدام و خشونت وجود خواهد داشت.

بر اساس گزارش‌ها، مریم هداوند در تهران بازداشت و از سوی شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب به اعدام محکوم شده است. گفته می‌شود پرونده او با حمله‌ای آتش‌زا به مسجد سیدالشهدا در منطقه پاکدشت تهران مرتبط است. با این حال، جزئیات مربوط به مستندات و ادله به‌طور شفاف منتشر نشده‌اند. همچنین مشخص نیست که آیا هداوند از حق دفاع برخوردار بوده است یا نه. مشروعیت چنین احکامی محل تردید است، به‌ویژه زمانی که مجازاتی غیرقابل بازگشت با آن همراه باشد.