چندی پیش کلاپ هاوس «گدار» میز گردی با حضور مهرداد درویشپور، آصف بیات، محمد رضا نیکفر و بهروز خلیق در بررسی جنبش های اجتماعی و استراتژی سیاسی برگزار کرد که در آن سخنرانان از زوایای گوناگون به آن پرداختند. همان طور که در مقدمه آمده است، مهرداد درویش پور در سخنرانی و این گفتوگو «از شکست توهمهای سیاسی در ایران میگوید؛ از امید به انقلاب فوری و فروپاشی ناگهانی حکومت تا امید به دخالت خارجی و «رخداد نجاتبخش». او با بازخوانی اعتراضات دیماه، جنبش «زن، زندگی، آزادی» و جنگ اخیر، استدلال میکند که جامعه ایران بارها میان چرخه امید و سرخوردگی حرکت کرده و بسیاری از نیروهای سیاسی، ظرفیت حکومت و محدودیتهای واقعی جامعه را دستکم گرفتهاند.
او دربحث همچنین به پیامدهای جنگ بر جنبشهای اجتماعی میپردازد؛ از گسترش گفتمان امنیتی دولت محود، سرکوب و تعلیق جمعی تا انتقال مقاومت از خیابان به شبکههای کوچک، مقاومتهای روزمره و سیاست تابآوری. درویشپور معتقد است جامعه خاموش نشده، بلکه شکل
کنشگریاش تغییر کرده و امروز بیش از هر زمان دیگری، حفظ سرمایه اجتماعی، شبکهسازی، سیاست مراقبت و دفاع از صلح اهمیت پیدا کرده است.
در بخش پایانی، گفتوگو او بر ضرورت «فمینیستی کردن سیاست»، نقد اقتدارگرایی مردانه، و فاصله گرفتن از خیال پردازی و رؤیای سرنگونی فوری تأکید میکند. پرسش اصلی این است که آیا تغییر تدریجی، انباشت مقاومتهای اجتماعی و آنچه درویشپور «انقلاب مولکولی» مینامد، میتواند افق تازهای برای گذار دموکراتیک در ایران ایجاد کند یا نه.
این سخنرانی به صورت مقدماتی».
درسخنرانی زیر به طرح مقدماتی ضرورت بازاندیشی سیاسی پس از جنگ پرداخته شده است.
