این روز، نماد همبستگی جهانی و تلاش سازمانیافتهی کارگران برای دستیابی به شرایط مناسب محل کار، دستمزد عادلانه، حقوق انسانی، عدالت اجتماعی و کرامت کار در سراسر جهان است.
امسال در حالی به استقبال این روز میرویم که طبقهی کارگر ایران تحت فشارهای مضاعف ناشی از سیاستهای جنگطلبانه، سرکوب سازمانیافته و بحرانهای عمیق اقتصادی با شرایطی دشوارتر از گذشته روبهرو است. بیکاری گسترش یافته، ناامنی شغلی تشدید شده و سطح برخورداری از حقوق بنیادین کارگران بهطور چشمگیری کاهش یافته است.
کارگران ایران از نخستین بزرگداشتهای روز جهانی کارگر در سال ۱۳۰۰ شمسی تاکنون، همواره برای بهرسمیتشناختهشدن تشکلهای مستقل، بهبود شرایط کار، تأمین ایمنی محیطهای کاری و دستیابی به آزادی، رفاه و برابری حقوقی مبارزه کردهاند و هزینههای سنگینی نیز پرداختهاند. با وجود برخی دستاوردها، بخش بزرگی از مطالبات اساسی آنان همچنان تحقق نیافته است. دستیابی به این مطالبات، نیازمند مبارزهای آگاهانه، متحد و سازمانیافته، همراه با همبستگی میان کارگران و سایر نیروهای سیاسی، صنفی و مدنی است.
جمعیت سوسیالدموکراسی برای ایران، با تأکید بر شرایط کنونی، همبستگی، همصدایی و تشکلیابی مستقل کارگران را مهمترین ابزار پیشبرد مطالبات آنان میداند. در این میان، رسانههای اجتماعی نیز امکانهای نوینی برای سازماندهی و ارتباطگیری فراهم کردهاند که میتواند، با در نظر گرفتن محدودیتهای موجود، مورد استفاده قرار گیرد.
مهمترین چالشها و مطالبات کارگران ایران:
* گسترش بیثباتی شغلی و بیکاری، بهویژه در میان کارگران قراردادی، پروژهای و زنان
* محرومیت از حق ایجاد و فعالیت آزادانهی تشکلهای مستقل کارگری
* نبود حق مشارکت و نظارت کارگران بر ایمنی و شرایط محیط کار
*تشدید تبعیضهای جنسیتی و سوق یافتن بسیاری از زنان کارگر به مشاغل غیررسمی، کمدرآمد و ناامن
* بازداشت و زندانیشدن فعالان کارگری و سرکوب سیستماتیک مطالبهگران صنفی
* رواج گستردهی قراردادهای موقت (سه تا ششماهه) که به ابزاری برای بیحقوقسازی کارگران بدل شده است؛ بهگونهای که حدود ۹۵ درصد مزدبگیران را دربر میگیرد.
* بهرهکشی مضاعف از کارگران مهاجر، بهویژه کارگران افغانستانی
* شرایط غیرانسانی سوختبران بلوچ، کولبران کرد و دستفروشان شهری
* مرگ و مصدومیت سالانهی صدها کارگر در اثر حوادث ناشی از کار، به دلیل نبود استانداردهای ایمنی
* افزایش نگرانکنندهی شمار کودکان کار در نتیجهی گسترش فقر
* دستدرازی به سازمان خدمات اجتماعی و صندوق مالی آن از سوی دولت که باعث آسیبرسانی به حقوق بازنشستگان و خدمات درمانی شده است. مدیریت این صندوق بایستی بهِ کارگران و کارمندان بازگردد.
* نبود امنیت شغلی و عدم اجرای حتی حداقل حقوق پیشبینیشده در قوانین بینالمللی کار موجود
در شرایطی که اولویت حاکمیت، هزینهکردن منابع کشور در مسیر جنگ، سرکوب و سیاستهای بیثباتکننده است، نیازهای اساسی مردم، از جمله کارگران، نادیده گرفته میشود. این در حالی است که بدون تغییرات بنیادین، تحقق مطالبات صنفی و انسانی کارگران با موانع جدی روبهرو خواهد بود.
ما بر این باوریم که بهبود پایدار وضعیت کارگران، در گرو شکلگیری یک جبههی گسترده از نیروهای سیاسی، صنفی، مدنی و اجتماعی—با وجود تفاوت دیدگاهها—برای دستیابی به آزادی، عدالت اجتماعی و توسعهی پایدار در ایران است.
پیش بهسوی همبستگی، تشکلیابی و ساختن ایرانی آزاد، آباد، مرفه، روادار و صلحدوست.
جمعیت سوسیالدموکراسی برای ایران
۷ اردیبهشت ۱۴۰۵ – ۲۷ آوریل ۲۰۲۶
نظر شما پس از بازبینی توسط مدير سايت منتشر خواهد شد
