اسرائیلی‌ها می‌توانند از جبهه ایران دست بردارند.
هنوز جبهه‌های دیگری داریم.

هَآرِتس، ۱۰ آوریل ۲۰۲۶

در حال حاضر، تهدید آقای آمریکا برای نابودیِ یک تمدنِ دیگر برطرف شده است؛ امیدوار باشیم که این وضعیت بیش از دو هفته دوام داشته باشد. اما اسرائیل از دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا، باهوش‌تر است؛ این کشور در غزه، کرانه باختری، لبنان و سوریه به نابودی و تخریب دست زد ، بی آنکه جهان برای متوقف کردن آن اقدام کند.

وسیله‌هایی که عاقلانه ارزیابی می‌شوند – واژه‌های قابل فهم، نحوی که ایده‌ها را مرتب می‌کند و جمله‌هایی که کنار هم قرار می‌گیرند تا پاراگراف‌هایی معنادار بسازند - برای توضیح و تحلیل حرفهای فی‌البداهه روز سه‌شنبه رئیس جمهور ایالات متحده به‌کار گرفته شد و در مورد راه‌های جلوگیری از آن بلافاصله جروبحث صورت گرفت.

مطلب درستی است: آن گفته نیز از واژه‌ها و زبانشناسی‌یی تشکیل شده بود که برای همه قابل فهم است. اما این شایستگی زبانی قادر نبود که بی‌خردی موجود در آن تهدید را نشان دهد. بلکه موجی که جهان را تکان داد، منشاء آن بود.

ایران و ایالات متحده اکنون بر سر روایت رقابت خواهند کرد. از آنجایی که ایران از نظر قابلیت‌های نظامی بازیگر جوان‌تری است و از آنجایی که دونالد ترامپ و بنیامین نتانیاهو در دستیابی به اهداف اعلام شده خود شکست خورده‌اند - متوجه می‌شویم که از نظر «اجازه دادن به مردان جوان قبل از ما» (به تعبیر متون مذهبی) ، جمهوری اسلامی پیروز میدان است.

ترامپ طرفدارانی خواهد داشت که نبوغ او در تهدید به نسل‌کشی را ستایش خواهند کرد. آن‌ها در یک مورد حق خواهند داشت: این جام جنون، حتی برای این جنگ دیوانه‌وار که اسرائیل آنقدر برای آغازش تلاش می‌کرد، بیش از حد پر بود. سخنان متهم‌کننده علنی که حاکی از نیتِ ترامپ برای ارتکاب نسل‌کشی بود، باعث شده است که بازیگران بین‌المللی و آمریکایی (از جمله حزب جمهوری‌خواه) به اندازه کافی شگفت زده گردند.

اظهارات متکبرانه و تهوع‌آور امپراتور برهنه کاخ سفید نه فقط در مورد شخصیت خود او، که در مورد ماهیت خطرناک هرگونه تصمیمی برای جهان جهت پیشبرد روابط بین ملت‌ها و مردم با استفاده از سلاح نیز آموزنده است.

رفتار کودکانه و جنگ‌افروزانه مبنی بر این که «او شروع کرد» واقعیت را تغییر نمی‌دهد: همه هزینه می‌دهند و به پرداخت آن ادامه خواهند داد. اغلب قربانیان طرف مقابل را فراموش می‌کنیم و مشتی از شخصیتهای بسیار قدرتمند، از پیامدهای مالی مناقشه سود می‌برند، به طوری که تأثیر اقتصادی وحشتناک جنگ از اکرانهای بورس محو می‌شود.

اما «سهم» عظیم جنگ در آلودگی محیط زیست جهانی زمان درازی ادامه خواهد داشت. همه ما هزینه آن را خواهیم پرداخت، به‌ویژه از طریق فرزندان، نوه‌ها و نوادگان آنان.

در همین حال، ما اسرائیلی‌ها در جایی که آمریکا شکست خورده است، موفق می‌شویم: ما به جنگ ادامه می‌دهیم. بنابراین، اگر در جبهه ایران تسلیم شویم، خیلی بد نیست. همه جبهه‌های دیگر هنوز در برابر ما هستند.

اسرائیل که پیرو اظهار منابع خارجی، سلاح هسته‌ای دارد، به مقام‌های ارشد خود اجازه داده و می‌دهد تا سخنان تهدید‌آمیز و نسنجیده‌ای از نوع سخنان ترامپ را بر زبان آوردند. در میان این گفتارها، ما همچنان به حمله و عادی‌سازی حملات خود ادامه می‌دهیم: علیه فلسطینی‌ها در غزه، کرانه باختری و داخل خط سبز، و علیه همه در لبنان.

هر تمدنی، تمدن به‌شمار می‌رود - حتی وقتی کوچک باشد، باستانی نبوده و در گذشته بارها نابود شده‌باشد. هر حمله‌ای با توجیه، سلاح‌، سربازان و پِچپِچ آرامِ آیه‌های کتاب مقدس همراه است. نکته این است که در مجموع، همه اینها در اسرائیل با پشتیبانی گسترده‌ای روبرو می‌شوند.

جای تاسف است که گفتمان منطقی ما ، نتوانسته و هنوز هم نمیتواند، شیفتگی اسرائیل به جنگ را به چالش بکشد.

واژه‌های خردمندانه در برابر جنونی که ساخته‌ایم، به‌کار برده‌ایم و به مدت هشتاد سال، به نسل‌های بعدی‌ منتقل کرده‌ایم، نتوانسته نفوذی بدست آورد : خُرده دولتی به اندازه یک سوزن بین مدیترانه و شرق ایران، با هفت و نیم میلیون یهودی در برابر صدها میلیون مسلمان، متقاعد شده که تا ابد قادر خواهد بود، با استفاده از نیروی نظامی، این منطقه را وادار کند که حضور خصمانه، ویرانگر، آواره‌کننده، و نابودکننده او را بپذیرد.