عکس مدرسه تخریب شده توسط بمباران آمریکا-اسرائیل در میناب
شاید برای شما هم این سوٌال پیش آمده که چرا اکثر گروه ها و تجمعات ایرانی طرفدار حقوق بشر، تهاجم آمریکا و اسرائیل در حین مذاکرات با ایران را با صراحت محکوم نکرده اند. این جنگ تا کنون باعث کشتار بیش از ۳۵۰۰ ایرانی غیر نظامی و صدمه به بيش از ٨۵٠٠٠ واحد غير نظامی، کشتار بیش از ۲۴۴ کودک و معلم در میناب و مدارس دیگر، تخريب ده ها بيمارستان ، مدرسه ، دانشگاه، پلها، كارخانه، موسسه واکسن سازی انستیتو پاستور و… شده است.
آيا سکوت در هنگام تخریب يك سرزمین با ساکنین آن (کرد، بلوچ، ترک، عرب، ترکمن و فارس) و زیر ساخت های حیاتی اش تحت عنوان دشمنی با حاكميت آن كشور نشانه چگونه انسان دوستی است؟
چرا در مقابل کشتار بیماران وکارمندان درمانی در بیمارستانها و یا کشتار کارگران در حین کار در کارخانه ها و کارگاه ها از حق حیات این انسانها دفاع نمیشود؟
آیا تخریب خانه و زندگی، محل کار، آوارگی میلیونها انسان و بخصوص زحمتکشان که هیچگونه امکاناتی در اختیار ندارند برابر با تخریب کرامت انسانی این قربانیان جنگ نیست؟
در شرایط جنگی نه تنها هرگونه مبارزه برای احقاق حقوق شهروندی توسط رژیم سرکوبگر به حاشیه رانده میشود بلکه موقعیت زندانها و زندانیان بیدفاع بطور جدی مورد خطر قرار میگیرند. بطور مثال حمله هوایی به مراکزی در نزدیکی زندان مرکزی دستگرد اصفهان باعث اعتراض زندانیان شده که با سرکوب یگان ویژه روبرو گردیده اند.
آيا مردم ما بعد از پایان جنگ دیگر نیازی به منابع انرژی، برق و زیرساخت های صنعتی ویران شده، ندارند؟ طبق کنوانسیون ژنو(پروتکل ۴ و الحاقی یکم) هر حمله ای به زیرساخت های غیرنظامی که اهمیت حیاتی برای مردم دارد ممنوع و نقض جدی اصول کنوانسیون میباشد.
البته دونالد ترامپ در سخنرانی چهارشنبه اول آوریل هدف اش از جنگ را با صراحت اینگونه بیان کرد: در صورت عدم توافق با رژیم در ایران، «در طول ۲ تا ۳ هفته آینده ضربات بسیار سختی به ایران خواهیم زد و آنها را به عصر حجر، جایی که به آن تعلق دارند بازخواهیم گرداند. ما هرگز نگفتهایم و بهدنبال تغییر رژیم در ایران نبودهایم ...»
آیا باید دولت های مستبد و سرکوبگر مانند ایران را همراه با مردمانشان بطور دسته جمعی مجازات نمود و کشتار و ویرانی را از طریق جنگ به نام «دخالت بشردوستانه» و یا «دفاع از ایرانیان مخالف رژیم» توجيه کرد؟ (رجوع کنید به اصل ۲ و ۵۱ سازمان ملل)
آیا محکوم کردن تجاوز جنگی توسط دول خارجی بهردلیلی به معنای تایید دولت سرکوبگر داخلی است؟
آیا محكوميت این تهاجم خانمانسوز توسط انسانهای ضد جنگ و آزادیخواه که تکیه بر حق تعیین سرنوشت هر ملتی بدست آن ملت طبق حقوق بین الملل دارند به معنای طرفداری از حاکمیت در ایران میباشد؟
حتی اگر از جنبه بین المللی و منطقه ای به این تهاجم بنگریم، چرا مردم منطقه و دنیا میباید متحمل اینهمه خسارات جاتی و مادی به دلیل براندازی حاکمیت در ایران شوند؟
این گروه ها، مجازات اعدام و یا کشتار بیرحمانه مردم دردیماه را توسط جمهوری اسلامی بهدرستی و با صراحت محکوم کرده اند اما چگونه میتوان سکوت شان را در مقابل کشتار کودکان دبستانی و مردم غیرنظامی و تخریب محیط زیست (بمباران مخازن نفتی تهران، مراکز اتمی و پتروشیمی در نقاط مختلف ایران و منطقه) که بتدریج و برای سالیان دراز انسانها را از بین میبرد، توضیح داد؟ مگر حق حیات و کرامت انسانی که یکی از اصول حقوق بشری هست، شامل این قربانیان بی دفاع نمیشود؟ چرا باید مردمی که بیشترین صدمه را از این نظام غارتگر در ۴۷ سال گذشته تجربه کرده اند، دچار صدمات مضاعف شوند؟
سکوت این گروه ها و سازمانهای حقوق بشری ایرانی نشان دهنده یک واقعیت تلخ و تراژیک هست . تعریف آنها از «حرمت به جان انسانها » و «کرامت انسانی » یک لفاظی ابزاری ، تاکتیکی و سفسطه گری عریان هست که بنا بر سیاست و منافع روز براحتی فراموش میشود. همانطور که مجازات اعدام توسط دولت ها تحت لوای قوانین ناعادلانه کیفری، یک عملکرد از قبل تنظیم شده و عامدانه میباشد. جنگ های جهانی و منطقه ای در سطحی به مراتب منظم تر، با خشونتی مهیب تر و با همراهی، تائید و سکوت نیروهای مخالف رژیم حاکم، باعث قتل انسانهای بیدفاع بخصوص زنان، کودکان و سالمندان میشوند.
پرداختن به گوشه هایی از نتایج این جنگ و جنایاتش، جانب گیری به نفع یکی از طرفین جنگ افروز و سکوت آگاهانه در مقابل تداوم این جنگ، راه رهایی از جمهوری اسلامی نیست. وجدان های آگاه با درک تاریخی از آنچه که در بیست و پنج سال گذشته در منطقه اتفاق افتاده میتوانند همزمان با تمامیت جمهوری ننگین اسلامی و جنگ ضد انسانی دولت آمریکا و اسرائیل با صراحت مخالفت ورزند!
_____________________________
۱- عکس العمل ترامپ به تخریب پل در کرج
https://www.bbc.com/persian/live/c393x8nljygt?page=2
