آرمان‌های گمشده

واقعیت‌های زندگی، آن‌گونه که هستند، سال‌هاست پشت پرده‌های ضخیم دروغ پنهان شده‌اند؛
پرده‌هایی که نه‌فقط سیاستمداران، بلکه بسیاری از میلیاردها با وسواس از آن محافظت کرده‌اند.
زندگی‌ای که در ظاهر عادی به‌نظر می‌رسد، اما در رفتار و کردار صاحبان قدرت، هیچ نشانی از عادی‌بودن ندارد.
همین انحراف، همین زیستِ غیرطبیعی، جامعه را به‌سمت جنون، دزدی، جنایت و خشونت سوق می‌دهد؛
رفتارهایی که نه‌تنها به انسان‌ها آسیب می‌زنند، بلکه جامعه را به‌شکلی ناباورانه به فقر و نابودی می‌کشانند.
تلخ‌تر آن‌که همه می‌دانند، همه می‌بینند،
و با این حال، وانمود می‌کنند که نمی‌بینند؛
تا روزی که این واقعیت‌های متعفن، در قالب جنایت و رسوایی، در برابر چشم همگان عریان می‌شود.
در چنین لحظاتی، جناح‌های سیاسی و حامیان ثروت، حتی اگر در ظاهر دشمن یکدیگر باشند،
از این افشاگری‌ها سوءاستفاده می‌کنند؛
هیزم بر آتش می‌ریزند، بی‌آنکه بفهمند آتشی که روشن کرده‌اند،
خانه‌ی خود جامعه را خواهد سوزاند.
هر دو سوی ماجرا، از یک کاسه می‌خورند،
اما هر دو خود را «مدافع ملت» می‌نامند.
وقتی سخن از انسان‌دوستی، حمایت از کودکان و ارزش‌های اخلاقی به میان می‌آید،
خشم خانواده‌ها به نفرت بدل می‌شود.
هزاران کودک، قربانی دست‌درازی همان مدعیان حقوق بشر شده‌اند؛
در سنی که باید عشق، امنیت و آینده را بشناسند،
آینده‌شان نه دزدیده، بلکه به جهنمی فراموش‌نشدنی تبدیل شده است.
جامعه‌ای که امروز با واقعیت برده‌داری جنسی،
به نفع لذت و ثروت سیاستمداران و میلیاردها روبه‌رو شده،
در شوکی عمیق فرو رفته است.
مردم سال‌ها می‌دانستند که آن‌ها می‌دزدند و جنایت می‌کنند،
اما امروز می‌بینند که تجاوز به ناموسشان،
آن هم کودکان بی‌دفاعشان، بخشی از این چرخه‌ی قدرت است.
و حال این پرسش باقی می‌ماند:
به امید چه فردایی، چشم به آینده‌ی فرزندانمان دوخته‌ایم؟
تعرضات جنسی که با پول، قدرت و شهرت شکل می‌گیرد و سال‌ها خفه می‌شود،
امروز با سلاحی به نام فناوری، راهی به بیرون یافته است.
خبرها با سرعتی سرسام‌آور دست‌به‌دست می‌شوند،
تا شاید مردم را نسبت به پیرامونشان آگاه‌تر کنند.
هرچند همین فناوری، در عین افشاگری،
خود یکی از بزرگ‌ترین ویرانگران زندگی انسان‌ها بوده است.
اما حتی این رسوایی‌ها نیز عمر کوتاهی دارند.
به‌زودی به حاشیه رانده می‌شوند
و خبر تازه‌ای جای آن‌ها را می‌گیرد؛
و جامعه، دوباره به فراموشی پناه می‌برد.
ملت‌هایی که از بزرگانِ برگزیده‌ی خود، درس‌های غلط می‌آموزند،
به‌راحتی به خواب برده می‌شوند.
باشد که روزی ملت‌ها بیدار شوند
و برای خود، ارزشی والاتر از بردگی و سکوت قائل شوند.
—————-
۲۰۲۶/۲/۸