هشت سال از روزی که رفیق عزیزم ناصر مهاجر از من خواست تا از چگونگی فعالیت دختران دانشجوی هوادار سازمان چریک های فدایی خلق در دانشگاه تبریز بنویسم ، می گذرد . سرآغاز یاد مانده هایم این جملات بود:
" نسل من زندگی پرتلاطمی را از سر گذرانده است ، روزهایی که گرمای خورشید را بسان جرعه ای آب سر می کشیدیم و ماه هایی که جسم و جان خسته ی مان را بدست طوفان حوادث می سپردیم . دهه ی ۱۳۴۰ و ۱۳۵۰ پربارترین و خونبارترین فصل زندگی نسل ماست. دگرگونی زندگی من در این دهه گرانبهاتر از آن است که حتا فکر در گذشتن از آن از خاطرم بگذرد. نگاه من به آن روزها بازخوانی جنبشی است که با نامش دفتری در تاریخ مبارزات ایران گشوده شد . دفتری که بازخوانی هر برگش عمری را طلب می کند."(۱)
پنجاه و پنج سال از روزی که انقلابیون جان برکف در برابر رژیم دیکتاتوری پهلوی قد علم کردند تا ندای آزادی خواهی زحمتکشان ایران زمین را به گوش جهانیان برسانند، می گذرد .تیری که از سیاهکل شلیک شد بر قلب استبداد و دیکتاتوری محمدرضا شاه پهلوی نشست ، جنبشی که علی رغم تلاش های مذبوحانه ی ساواک و رژیم سفاک پهلوی و همیاران ریز و درشتش ، در جهت نابودی آن ، هنوز هم بر سر ایران زمین سایه افکنده است. تلاش یاوه سرایانی که به نام مورخ در بارگاه خمینی و خامنه ای در جهت مخدوش کردن افکار جوانان از اهداف مبارزه ی فدائیان ، هم به ثمر نرسید. پایه ی اتاق فکری شیخ و شاه از سال ۱۳۱۶ تا به امروز بر این بود که با سرکوب اندیشه ی آزادی خواهی و عدالت طلبی، جنبش چپ را نابود کنند و در آرامش به حکومت ننگین خود ادامه دهند.مبارزه ی بی امان چریک های فدایی، جنبش چپ را که سال ها از حرکت باز مانده بود ، به تکاپو واداشت .نوشته های بیژن جزنی از درون حصارهای تنگ زندان ، به دست رفقایش در سراسر ایران و آنسوی مرزها رسید . خون فدائیان بر سنگفرش خیابان ها نقش بست. دانشگاه ها، مدارس ، کارخانجات و حتی در دخمه های کوره های آجرپزی رفقا و هواداران سازمان چریک های فدایی ، علیه ظلم و فساد حکومت پهلوی به پا خاستند تا ریشه ی ظلم و فساد را از بیخ و بن برکنند. از ۱۹ بهمن ۱۳۴۹ بیشماری از فرزندان دلیر این آب و خاک توسط ماموران ساواک شکنجه و اعدام شدند . زندانیانی که دوران محکومیت شان را می گذراندند ،به شنیع ترین ترفند قرون وسطایی دست بسته و با چشم بند در تپه های اوین تیرباران کردند .(۲) حیله و ترفند رژیم شاه و ساواک در داستان سرایی مبنی بر فرار زندانیان از دوون اتوبوس بی اثر بود و ماه ها دانشگاه ها صحنه ی درگیری خشونت بار ماموران گارد با دانشجویان معترض بود . دربار و ساواک ، گرگ های تیر خورده ای که تشنه ی خون بودند و حمید اشرف طعمه ای دست نیافتنی ، گریختن های پیاپی حمید اشرف از تیررس ماموران ساواک ، و درماندگی جلادان در اجرای اوامر بی چون و چرای شاه که مکرر با دشنام گویی به سران ساواک می پرسید: " با حمید اشرف چه کردید؟"
سرانجام در روز ۸ تیرماه سال ۱۳۵۵ خانه ی تیمی حمید اشرف از زمین و هوا گلوله باران شد ، این اولین باری بود که ساواک برای فرونشاندن خشم شاه از هلی کوپتر برای گشتن فداییان استفاده کرد(۳) و ماران ضحاک با نوشیدن خون حمید اشرف آرام گرفتند. بعد از این شبیخون مغول وار ، ساواک و شاه فاتحانه سوار برخرمراد ، با هجوم به خانه های نیمی فدائیان در سراسر ایران همانند گردان های نازی از کشته ها پشته ساختند . اما آن چه که در مخیله ی فکری دستگاه فاسد سلطنت خطور نمیکرد ، جرقه ای بود که در شب های شعر انستیتو گوته مهرماه سال ۱۳۵۶ بر آسمان ایران نقش بست ، دیری نپائید که شعله ی سرکشش سراسر ایران را در برگرفت .
تظاهرات دانشجویان از درون دانشگاه ها فراتر رفت و پیر و جوان هم نوا با دانشجویان شعار "با پتک کارگر، با داس برزگر از ریشه برکنیم این شاه حیله گر،" یا شعار " درود بر فدایی رزمنده ی نهایی "را در تاریخ جنبش آزادی خواهی ثبت کردند. جنبشی که پیکار در جهت دستیابی به حقوق حقه ی کارگران و زحمتکشان را در سرلوحه ی برنامه ی مبارزاتی خود داشت . جنبشی که روحیه ی میهن دوستی و ستیز با اجانبی که چشم طمع به خاک ایران زمین داشتند را به مبارزه علیه ظلم و ستم پیوند زد .
۱۹ بهمن سالروز قیام علیه ظلم و ستم خاندان پهلوی و ستمکاران در سراسر جهان ، بر همه ی آزاداندیشان ایران زمین خجسته باد.
_______________________
۱- راهی دیگر روایت هایی در بود و باش چریک های فدایی خلق ایران دفتر دوم ص ۴۶۹ گردآورندگان ویراستاران تورج اتابکی و ناصر مهاجر نشر نقطه بهار۱۳۹۶
۲- تیرباران بیژن جزنی به همراه هفت رفیق سازمان فدائی و دو نفر از اعضای سازمان
مجاهدین خلق در تپه های اوین
۳- حمید اشرف از رهبران کلیدی و بنیانگذار سازمان چریک های فدایی خلق ایران در خانه ی تیمی در مهرآباد جنوبی به همراه رفقایش پس از ساعت ها درگیری در راه خلق جان باخت .
