جنبش آزادیخواهانه‌ی میهنمان، پرویز قلیچ خانی، قهرمان آزاده و عدالت خواه را از دست داد، قهرمانی که به اعتبار کارنامه ورزشی، سیاسی و فرهنگی اش در حافظه تاریخی مردم سرزمین مان ماندگار است. پرویز قلیچ خانی یکی از برجسته ترین فوتبالیست های ایران با تلاش های ورزشی و کنشگریِ سیاسی و فرهنگی گنجینه ای گرانسنگ برای نسل جوان سرزمین‌مان به ارمغان آورده است .

سازمان اتحاد فدائیان خلق ایران، درگذشت رفیق پرویز را به خانواده محترم، همسر نخست او خانم فاطی صفا و دختران نازنینش هاله و الدوز، یار و همراه واپسین سالهای زندگی اش خانم نجمه موسوی و دختر مهربانش تارا عزيز، همرزمان و همه دوستان وآشنایان و همچنین پر شمار دوستداران و هواخواهان او، صمیمانه تسلیت گفته و یاد و خاطر عزیزش را گرامی می‌دارد.

حزب چپ ایران بر این باور است که فضای جنگی دست سپاه، ارگان های امنیتی و افراطی‌ترین نیروهای ارتجاعی درون حکومت را برای تداوم سرکوب باز‌تر می‌کند. امروز به رغم این‌که دولت آمریکا پرنسیپ‌های شناخته شده بین المللی را زیر پا می‌گذارد و می خواهد جمهوری اسلامی تسليم شود، اما شرایطی ایجاد شده است که اگر ترامپ و دولت جمهوری اسلامی دست ازخواست‌های حداکثری بردارند امکان این که توافق حاصل شود، امکان این که حداقل برای یک دوره‌ سایه جنگ از سر مردم ایران دور گردد، وجود خواهد داشت.

پرویز سیاست را نه عرصه قدرت، بلکه میدان مسئولیت می‌دانست. سرسختی و پیگیری او در راه دستیابی به هدف، از برجسته‌ترین ویژگی‌های شخصیتش بود. همان اراد‌‌ه‌ای که در میدان فوتبال از او قهرمانی بی‌ همتا ساخته بود، در سال‌های تبعید نیز او را واداشت تا خستگی‌ناپذیر و با امکاناتی اندک و پشتکاری کم‌ نظیر، ۱۱۱ شماره نشریه آرش را منتشر کند. نشریه آرش طی ۲۳ سال تریبونی بود برای اندیشه، نقد، دفاع از زندانیان سیاسی و مسائل جامعه ایران. این پایداری، بیش از آنکه حاصل مهارت حرفه‌ای روزنامه‌ نگاری او باشد، برخاسته از تعهدی عمیق به روشنگری و مسئولیت اجتماعی بود.

اکنون با صراحت بالائی می توان تاکید کرد که تاکتیک نافرمانی مدنی و اتخاذ تاکتیک های کم هزینه ای که گروه کثیری از مردم را به میدان آورد تا چه حد مهم است. شکست تمامی تاکتیک های ماجراجویانه و جدا از توده و متکی به اقدامات مسلحانه گروه های کوچک سازمانیافه، این حقیقت را بیش از پیش برجسته ساخته است. علاوه بر آن حمایت از سر استیصال بخشی از مردم از تجاوز خارجی نیز نشان داد که حتی عامل خارجی با بمباران های ضدبشری اش قادر نخواهد بود وظیفه ای که بر دوش مردم ایران برای تغییرات اجتماعی سنگینی می کند را از دوش شان بردارد. حالا پس از فجایع اتفاق افتاده در جریان خیزش مردمی دی ماه و بر بستر جنگ تجاوزکارانه امپریالیستی با قاطعیت بیشتری می توان بر تاکتیک نافرمانی مدنی و ضرورت سازماندهی از پائین و مردمی تاکید کرد و برای قدرتمندتر شدن جامعه در همه عرصه ها تلاش نمود.

کتابچۀ مرحلۀ اضطراری - سوای ظاهر و زبان برنامه ای، و ادعای دموکراتیسم و قانونیت اش - اضطرار را، در جوهر، نه به عنوان یک وضعیت موقت و استثنایی برای عبور از بحران، بلکه به عنوان سازوکاری برای تثبیت نظمی دائم و متمرکز به سود یک نیروی انحصاری و فردی تعریف می کند. وعده های قانونیت، دموکراسی و گذرا بودن در این سند فاقد هرگونه تضمین ساختاری اند؛ در مقابل، تمرکز تمام اختیارات قوای سه گانه و فرماندهی نظامی در شخص رهبر خیزش ملی و انتصابی بودن تمام اعضای قوۀ مقننه و رؤسای قوای مجریه و قضائیه، الگویی اقتدارگرا و انحصارگرا را بازتولید می کنند که در آن نه از تفکیک قواست و نه از نظارت قضایی مستقل سراغی نمی توان گرفت.

تورم، گرانی، بیکاری، فضای امنیتی، دستگیری‌ها و اعدام‌ها، روح و روان مردم ایران را فرسوده کرده است. جنگ آمریکا و اسرائیل علیه جمهوری اسلامی و فضای سیاسی، اقتصادی و اجتماعیِ حاصل از آن، بسان دو سنگ آسیاب، زندگی و آسایش مردم را تحت شدیدترین فشارها قرار داده است. تخریب بسیاری از ساختارها و کارخانه‌ها در اثر بمباران‌ها و قطعی اینترنت از سوی حکومت، باعث بیکاری گسترده شده است. این شرایط، آینده‌ای تیره و تار به‌ویژه برای نسل جوان ترسیم می‌کند.

متأسفانه تصمیم‌گیرندگان در ساختار کنونی حاکمیت، درگیر رقابت‌های درونی بوده و همچون گذشته از تبدیل تهدیدها به فرصت ناتوان مانده‌اند. آنان همچنان بر استفاده از ابزار زور و اختناق ـ که از ابتدای استقرار، شیوه اصلی حکمرانی آنان بوده ـ اصرار می‌ورزند. اظهارات رئیس قوه قضائیه مبنی بر تسریع در اجرای مجازات‌ها، از جمله اعدام، و نیز اجرای تقریباً روزانه احکام اعدام با اتهام «جاسوسی» ـ حتی درباره افرادی که پیش از حوادث دی‌ماه بازداشت شده‌اند ـ گواهی بر این رویکرد است؛ امری که وجهه و نگاه مثبتی را که مقاومت ایران در نزد افکار عمومی جهانیان برانگیخته بود، به‌شدت مخدوش خواهد کرد.

در برابر این روند هولناک، جامعه‌ی سیاسی و نیروهای مدافع حقوق بشر در ایران باید با صدایی رسا و متحد، در برابر این وحشیگری‌ها بایستند و مبارزه علیه اعدام، زندان و سرکوب را به یک اولویت فوری و جدی بدل کنند. هر اعدام، حکومت را در تهاجم به حق حیات هارتر، و سکوت، راه را برای تکرار این فجایع هموارتر می‌کند. امروز زمان آن است که با همبستگی و پایداری، در برابر چرخه‌ی مرگ ایستادگی کنیم و از حق زندگی انسان‌ها دفاع کنیم.
حزب چپ ایران از نهادهای مدنی و تشکل‌های حقوق بشری و احزاب و سازمان‌های سیاسی می‌خواهد تابو‌ی اجتناب از کنار هم قرار گرفتن را بشکنند و برای عقب نشاندن حکومت مستبد جمهوری اسلامی دست به رایزنی و اقدام مشترک بزنند. بدون همبستگی مخالفان اعدام و زندان چرخه‌ی مرگ تداوم یافته هر روز می‌بایست شاهده به دار آویختن انسان‌های بیشتری باشیم.

جنبش کارگری ایران برای دستیابی به مطالباتش نیاز دارد تا معطوف به قدرت باشد. با آلترناتیوهای مدافع منافع صاحبان صنایع و سرمایه در لباس نظامی، دینی، سلطنتی و لیبرالی مقابله کند. ایجاد تشکلهای محل کار، محل زندگی و تشکیل حزب طبقاتی خود را در راس اهداف خود قرار دهد. جنبش کارگری ایران موفق نخواهد شد مگر فعالین و تشکلهای جناح چپ و سوسیالیست جنبش کارگری همکاری را در دستور کار خود بگذارند و برای انجام این وظایف عظیم طبقاتی کارگری در یکی از برهه های حساس تاریخ معاصر ایران متحد شوند.

در چند دهه اخیر، نظام سلطه و بیگانگانی که ایران مردم‌سالار را نه می‌خواهند و نه تحمل می‌کنند، چندین بار با دخالت‌های بی‌جا در تغییر مسیر حرکت‌ها و جنبش‌های حق‌طلبانه مسالمت‌آمیز کارگران،دانشجویان و معلمان و دیگر اقشار آسیب‌پذیر جامعه، مانع از تحول مطلوب از دیکتاتوری به مردم‌سالاری درایران شدند. علیرغم شکست در تجربه، هنوز بر این باورند و می‌کوشند تا از طریق وارد آوردن فشار و خفقان اقتصادی، جنبش مدنی-اجتماعی و حرکتی را دامن بزنند تا با تحریک بیگانگان و دخالت عوامل آن‌ها، به شورش و خشونت و «سرنگونی حاکمیت» و در نتیجه استقرار نظام مطلوب آنها بیانجامد.