ویرجینیا وولف
ترجمه علی اصغر راشدان
Mon 9 02 2026
(مقدمه ی کتابی در دست ترجمه از این نویسنده.)
ویرجینیا وولف با نام آدلین ویرجینیا استفن، درسال ۱۸۸۲در کنزینگتون لندن انگلیس، متولد شد. پدرش، لسلزی استفن، یک مرد محترم اهل قلم بود، وولف به عنوان دختری جوان، به خیلی از اهالی قلم، به اضافه ی هنری جیمز،معرفی شد. وولف همچنین از کتابخانه ی وسیع خانه ی فامیلی استفاده ی عظیمی کرد و در نوجوانی با بسیاری از آثار ادبی معتبر انگلیسی آشنا شد. تابستانهاش درسنت ایوز، کورنوال، سپری شد که بعداً صحنه رمان معروفش، به سوی فانوس دریایی، شد.
در سال ۱۸۹۵ که وولف تنها ۱۳ سال داشت، مادرش مرد، اولین تحریک بارها درهم کوفتگی روانیش بود، علیرغم این حادثه، بین سالهای ۱۸۹۷ و ۱۹۰۱، توانست در بخش کینگ کالج لندن، دوره های یونان، لاتین، آلمانی و تاریخ را انتخاب ومطالعه کند. حتی شروع کرد به چاپ کارهای تکمیلی با تایمز ادبی. گرچه درسال ۱۹۰۴، با مرگ پدرش، رنج درهم کوفتگی دیگر ی برای وولف، به دنبال داشت که مدتی کوتاه بستری شده در بیمارستان دیدمش.
در مصیبتهای بعدیش، خواهرهای وولف از خانه خانوادگی شان به محل دیگری درب لومزبری نقل مکان کردند. در اینجا بود که وولف با لیتون استراچی، جان مینارد کینز، ای. ام. فورستر و نویسنده های متفاوت و روشنفکرهای دیگر آشنا شد که باهم در سال ۱۹۱۲ گروه معروف بلومزبری را تشکیل میدادند، ولف با لئونارد وولف نویسنده ازدواج کرد که دریک درهم کوفتگی روانی دیگر و تصمیم به خود کشی، ازش مواظبت و پرستاری کرد. وولف در سال ۱۹۱۵، اولین رمانش، سفر به بیرون را چاپ و منتشر کرد. این رمان هم مثل مقالات گوناگون، به سرعت وولف را به عنوان یک روشنفکر عموم مردم، تثبیت کرد. در فاصله دههی بیست، وولف رمان هائی چاپ کرد که او را به عنوان شخصیت هدایت کننده ی مدرنیسم و یکی از بزرگترین رمان نویس های قرن بیستم انگلیسی تثبیت کرد: اتاق جیکوب (۱۹۲۲)، خانم دالووی (۱۹۲۵)، به سوی فانوس دریایی (۱۹۲۷) و اورلاندو ( ۱۹۲۸ ). وولف با شیوه روایت غنایی جریان سیال ذهن، دست به آزمایش زد و اکنون از هر نظر خودرا به ثبت رسانده و - به همراه همکار مدرنیستش جیمز جویس- به عنوان یکی از بهترین نوآوریها در زبان انگلیسی، مورد قبول قرار گرفته است. نوشته های وولف به پنجاه زبان ترجمه شده اند و رمان های اصلیش هیچوقت از چاپ کنار گذاشته نشده اند.
بعد از کامل کردن آخرین رمانش، بین اعمال، توی مرحله ای از فشار روحی عمیق افتاد - با شروع جنگ جهانی دوم و تخریب خانهاش در طول حملهی هوایی، اوضاعش بدتر شد. در سال ۱۹۴۱، از ترس فروپاشی کامل روانی، در ۵۹ سالگی، اقدام به خودکشی کرد...
|
|