‍‍‍‍يکشنبه ۲۳ تير ۱۳۸۷ - ۱۳ ژوئيه ۲۰۰۸

 

 

آنها که زنده اند

 

«در آستانه ی بیستمین سالگرد فاجعه ی تابستان ۶۷»

 

 فراخوان شرکت در یادمان کشتار زندانیان سیاسی ایران در دهه ی شصت

 

 

دست هایم را در باغچه می کارم
سبز خواهم شد

 می دانم، می دانم، می دانم...

 

در آستانه ی بیستمین سالگرد کشتار زندانیان سیاسی ایران در تابستان سال ۶۷ هستیم؛ فاجعه ای که به تنهایی می توانست و می بایست ملتی و بلکه جهانی را در اندوه و حیرت و خشم، از کابوس هولناک «واقعیت» بیدار کند و به چاره جویی و همبستگی و ‍پیکار فراخواند. اما دریغ و درد که در جغرافیای جنوبی سرزمین ما ، این یگانه فاجعه نبود و بلکه تنها نماد تلخ و سیاهی بود از روند فجایع و کشتارهای سیاسی سال های تاریک و خونین دهه ی شصت. به همان سان که عریانی و قساوت آن ، به سان تصویر بی واسطه ای از ماهیت جمهوری اسلامی ،  نماد شوم و قاطعی بود از تدارک و تداوم فجایع آینده. فجایعی که مردم میهن ما در اشکال گوناگون در زندگی هر روزه ی خود تجربه می کنند و به دشواری بتوان دامنه و ابعاد آنها را بر شمرد.

  و باز دریغ و افسوس که در جغرافیای ناهمگون زمین ، این کشتار سازمان یافته و دهشت بار، بدون هیچ پرسش ،کند و کاو ، روایت و دادخواهی، در میان انبوه  فجایع دیگر، در هیایوی دنیای مجازی رسانه ها و در هزارتوی بیگانگی «مصرف کنندگان خاموش» گم شد. تو گویی «زمین» به فاجعه خو کرده است و این خود بی گمان  بزرگترین فاجعه ی «زمان» خواهد بود.

اما «جان» های شریفی که در تابستان ۶۷ و سال های پیش از آن، بی باکانه و با چشمان باز، مرگ را پذیرا شدند، بی گمان «عاشق ترین زندگان» بودند. چرا که حیات پرشور و مرگ بلندشان، همواره امید به زیستن و باور به انسانیت و دنیایی «دیگرگون» را تداوم بخشیده است.

بر ماست که با بازخوانی و روایت سرگذشت آنان، که پاره ای زنده و ملموس از کابوس زندگی جمعی ماست ، روند کنونی تاریخ میهن مان را دریابیم. باشد که با بازشناسی سرشت بنیادین واقعیت های شومی که از هر سو ما را احاطه کرده اند و همچون دیوارهای بلند زندانی به وسعت یک «سرزمین»، راه نور و جنبش و رشد را بر همگان بسته اند، امکانات «رهایی» را جستجو کنیم.

باری، از این منظر، یادمان و بازخوانی فاجعه ی کشتار ۶۷ ، تنها ورق زدن برگ های فراموش شده ای از تاریخ معاصر و ادای دینی به گذشتگان نیست؛ بلکه بیش از آن وظیفه ای است برخاسته از ضرورت شناخت ریشه های «بحران» کنونی و دلایل بازتولید آن و از این رو تعهدی است نسبت به سرنوشت خود و مسٔوولیتی انسانی در برابر «زندگان» و آیندگان.

نیل بدین منظور بدون شک، عزم و تلاشی جمعی را می طلبد. کانون ۶۷ (جمع مستقلی از جوانان و دانشجویان و فرزندان جان باختگان) در نظر دارد، با برگزاری یادمانی در این خصوص و بازخوانی این فاجعه، به سهم خود گام کوچکی در راستای اهداف یاد شده بردارد.  ما دست تمام انسان های آزاده را برای هرچه پربار تر بودن این یادمان می فشاریم و در انتظار دیدگاه ها، پشتیبانی و حضور شما هستیم.

 

کانون ۶۷

 

 

زمان برگزاری : شنبه 30 آگوست (اوت) 2008  ساعت 16:00

مکان:کلن ـ آلمان، مرکز انترناسیونالیستی کاریتاس  Internationales Zentrum der Caritas  - Stolzstraße 1a, 50674 Köln)

ایمیل: kanoon67@gmail.com 

آدرس سایت: www.tabestan67.com