پرده فريب

جامعه نيازمند مردانی است که با پاره کردن پرده​های فريب چهره زشت پنهان شده در پشت ارزش​های الهی و انسانی را به مردم بنمايانند

عليرضا​ علوی​​تبار

سايت «رويداد»

مشغول خواندن مقاله​ای در روزنامه ياس​نو بودم که به بهانه سومين سال در بند شدن اکبر گنجی نوشته شده بود. دوستی وارد شد، آمده بود تا عکسی را که چند سال پيش گرفته بود به من نشان دهد. عکس عجيبی بود. به گفته عکاس، شبی در دفتر روزنامه صبح​امروز گرفته شده بود. چند نفر در مرکز عکس قرار داشتند و يک نفر در حاشيه. آنها که در محور عکس قرار داشتند عبارت بودند از آقايان سعيد حجاريان، اکبر گنجی، عباس عبدی، هاشم آقاجری و عمادالدين باقی و آن که در حاشيه بود «من» بودم!

عکس چقدر گويا بود! آنها که در مرکز بودند به مسؤوليت​های خويش عمل کرده بودند و هر کدام به تناسب تلاش خويش پاداش گرفته بودند و آن که در حاشيه بود اسير در مجموعه​ای از بندها از رفتن بازمانده بود.

شخصيت​های محوری عکس ويژگی​های مشترک زيادی داشتند، اما يک خصوصيت بود که به همه آنها سرنوشت مشترکی می​بخشيد و سرنوشت آنها را با ديگرانی چون آقايان محسن کديور، عبدالله نوری، حسن يوسفی اشکوری، حسين قاضيان، علی افشاری و... پيوند می​داد و آن تلاش موفق آنها در پاره کردن پرده​های فريب بود. در زمانه​ای که «بندگی قدرت» زير پوشش بندگی خدا تبليغ می​شود، «تحريف حقيقت» تنوير و هدايت افکار نام می​گيرد و «تقديس خشونت» با عنوان غيرتمندی و اصولگرايی به خورد جامعه داده می​شود، جامعه نيازمند مردانی است که با پاره کردن پرده​های فريب چهره زشت پنهان شده در پشت ارزش​های الهی و انسانی را به مردم بنمايانند. اين بزرگواران چنين کرده​اند. هر يک از اين بزرگواران به گونه​ای مشروعيت قدرت آمرانه را از او ستانده​اند و گوشه​ای از پرده​های تاريکخانه توطئه و سرکوب را بالا زده​اند. برخی از آنها کوشيده​اند تا پرده از راز قتل مظلومانی بردارند که جرمشان متفاوت بودن از ارباب قدرت بود، آنها کوشيدند تا نقشه کسانی را که با حذف حلقه واسط ميان آمران و مجريان (سعيد امامی) می​خواستند هيچ کس از راز قتل​های زنجيره​ای سر در نياورد، بر باد دهند. برخی ديگر کوشيدند تا چهره رحمانی و انسانی دين را از پس گرد و غباری که طرفداران خلافت بر چهره دين پاشيده بودند، نمايان سازند و دروغ اسلامی بودن برخی را افشا کنند. برخی ديگر پرچمدار شعار «دانستن حق مردم است» شده و آنچه را ارباب قدرت می​خواست پنهان کند عيان کردند و از ضرورت تغيير ساختار قدرت يکجانبه گفتند. برخی ديگر نشان داده بودند که برخلاف تبليغات کرکننده هر روزه خواست و ديدگاه مردم کاملا متضاد با خواست و ديدگاه ارباب قدرت است...

در ظاهر اينک آنها شکسته​اند. جايگاه تحميل شده به آنها صندلی چرخدار، زندان انفرادی (گاه بهداشتی و گاه غيربهداشتی)، انزوا و حصر است. اما در واقع آنها پيروز اين ميدان​اند. در نزد خدا و خلق برای خويش آبرويی عظيم خريده​اند. شب​ها با آرامش می​خوابند زيرا به مسؤوليت​های خويش عمل کرده​اند. آنها جوهر انسانی خويش (حقجويی و حقگويی) را متجلی ساخته​اند. حتی در اوج ناتوانايی​های ظاهری آنها تجسم اين شعارند که «مسؤوليت زاده دانستن است و نه توانستن». در کمالات هر يک از اين بزرگان غور می​کنم، صدايی را می​شنوم، گويی کسی دارد اتهام​هايی را که اين چند سال به هر يک از آنها زده​اند دوباره و يکجا می​خواند. به ياد شعری از شاملو می​افتم:

 

مخوان ای جغد شب لالايی شوم

که پشت پرده بيدار است خورشيد

...