بسم الحق

يادداشتی برای عزيز در بند دکتر احمد زيدآبادی

 

دوست مبارز و نستوه، احمد

بار ديگر قدرت بدستان ظالم تو را به اسارت کشيدند، با اين پندار موهوم که از زبان ابوذريت و قلم شمشيرگونه ات در امان باشند و چند صباحی ديگر با خيال باطل " ماندگاری" ، خود را مشغول کنند،

غافل از اينکه ظلم بزرگترين آفت حکومت هاست.و اگر امروز تو و عزيزانی چون يوسفی اشکوری ، گنجی ، زرافشان ، آقاجری ، سلطانی ، دادخواه ،باطبی و برادران محمدی و ده ها دانشجو و انسانهای دگر انديش مبارز ، تنها به خاطر " ابراز عقيده" در زندانهای نظام به سر می برند، نگران نباشيد و خوش داريد اين ايام را و بدانيد که روزهای "طلايی" برای هر آزاده ای فرصت در بند بودن بخاطر " بيان انديشه" است.

و اين روزها که چهلمين روز شهادت حسين (ع) را به ياد می نشينيم تو و ديگر " بنديان" خوب ميدانيد که هر روز عاشورا و جای جای زمين کربلاست و اگر قرار است يادی از پيشکسوت های آزادگی کنيم، اين کار نه با سروسينه زدن و اشک ريختن، که با ادامه راه آن بزرگواران ميسر خواهد شد،چه در هر زمان و مکان ميتواند حسينی باشد و يزيدی، فقط بايد چشم ها را شست تا با پاک چشمی حقايق را مشاهده کرد و ديد در نظامی که مدعی ولائی بودن است با پيروان راه حسين که همان آمران به معروف و ناهيان از منکر حاکمان می باشند، چه رفتاری می شود.

 

احمد عزيز

سعادت اسارت را به تو و ديگر عزيزان تبريک می گويم با اين اميد که پايدار و استوار باشيد و بخاطر بسپار سفارش پير تجربه آموخته را که

اگر زبان ات را بستند

قلم ات را شکستند

نه با دست و دهان

که با چشمها و رگها يت

فرياد کن.

 

پيروز باشی

دکتر محمد ملکی

۳/۲/۸۱