بخوان ... هميشه بخوان

بخوان ... بنام گل سرخ درصحاری شب

 

گيسو شاکری

مرضيه يک هنرمند ايرانی ست. يک هنرمند ارزشمند ايرانی ست. هنرمندی​ست که همه​ی ما ايرانيان سال​های کودکی, نوجوانی و جوانی​مان را با صدای دلنواز و شگفت​آورِ او سپری کرده​ايم. زنی​ست و هنرمندی​ست که از خانه​اش, فرزندانش, خاکش و سرزمينش بريده​است تا در دفاع از انديشه​اش آواره​ی تبعيد باشد. زنی​ست که اگر می​خواست با آن صدای جادويی, می​توانست و شايستگی آن را داشت که قدر ببنيد و بر صدر نشيند.

مرضيه مثلی من و تو نمی​انديشد, بگونه​ای ديگر می​انديشد و بگونه​ای ديگر عمل می​کند.

مرا با انتخابِ او کاری نيست, اما, همين​که از پا ننشسته​است و در ترس و يأس و وحشت, زنده​بگور نشده​است, مرا به احترام و ستايش وا​می​دارد.

او نه تنها در ساحلی عافيت نمانده​است, بلکه به شيوه​ی خود, بدريا زده​است تا بانگِ رسای مردمِ بجان آمده ی کشورش باشد. و درود بر چنين هنرمندانی - با هر مرامی و مسلکی​- که به زور تن نمی​دهند. می خواهند, آرزو می​کنند و برای تحقق آرمانشان می​ايستند.

مرضيه می​توانست مثلِ «​آن ديگران​» هنرِ سفارشی را تبليغ کند, گردِ جهان بگردد و سفيرِ هنری رژيمِ اسلامی ايران باشد و عاقبت​بخير شود.!!! اما او تحمل نکرد. سنگسارِ زنان را برنتافت. کشتارِ جوانان را تاب نياورد و به پای جان گريخت تا از «​گلِ سرخ​​» بخواند.

مرضيه هفتاد و شش سال دارد, با گيسوانی سپيد, قلبی جوان و صدايی معترض که هنوز به کار است تا خوابِ ستمگران را بياشوبد.

او با هر تفکر و انديشه​ای گنجينه​ی هنرِ آواز و موسيقی ايران​زمين است.

جانِ مرضيه, جانِ هنرِ ماست.

به نجاتِ جانِ هنرِ ايران برخيزيم!

گيسو شاکری ۲۲ آپريل ۲۰۰۳