بيانيه​ سازمان مجاهدين انقلاب اسلامی ايران درباره تحولات منطقه

دموکراسی بدون استقلال، شعاری دروغين و استقلال بدون دموکراسی، محکوم به اضمحلال است

 

سازمان مجاهدين انقلاب اسلامی ايران درباره​ی تحولات اخير منطقه و مسائل داخلی بيانيه​ای صادر کرد.

به گزارش ايسنا در اين بيانيه آمده است:« طی هفته​های اخير شاهد يکی از وقايع بی​سابقه و در عين حال سرنوشت​ساز در سطح منطقه و جهان بوديم. حمله​ی نظامی آمريکا و انگليس به عراق و تغيير رژيم سياسی حاکم بر اين کشور، حادثه​ای است که دست کم پس از جنگ جهانی دوم و پايان دوران استعمار قديم نمی​توان برای آن نمونه​ی مشابهی سراغ گرفت.

مقايسه و تشبيه اين واقعه با حمله​ی آمريکا به افغانستان و سقوط طالبان قياسی مع​الفارق است؛ زيرا:

اولا، رژيم طالبان، رژيمی غيرقانونی بود که جز چند کشور حامی از سوی هيچ​يک از کشورهای جهان به رسميت شناخته نشده بود.

ثانيا، مستند و توجيه آمريکا در حمله به افغانستان، مصوبه​ی شورای امنيت سازمان ملل متحد و «اجماع جهانی» بود.

ثالثا، حمله به عراق فاقد دلايل و توجيهات مذکور است. آن​چه در عراق اتفاق افتاد تجاوز نظامی آمريکا و انگليس به کشوری مستقل و دارای عضويت رسمی در سازمان ملل متحد با هدف تغيير رژيم سياسی اين کشور بود که نقض آشکار حاکميت ملی، تماميت ارضی و استقلال يک کشور و زير پا نهادن منشور ملل متحد و تمامی قواعد مورد احترام دولت​ها و بدعتی خطرناک در عرف بين​الملل به شمار می​رود. بدعتی که اگر به رسميت شناخته شود و از سوی جهانيان با واکنش​های مردمی و اقدامات قاطع رسمی جامعه​ی بين​الملل مواجه نگردد، مبدأ تهديدی جدی عليه امنيت ملی، استقلال و تماميت ارضی تمامی کشورهای مستقل به​ويژه کشورهای در حال توسعه خواهد بود.

متاسفانه وجود نظام استبدادی، فاشيستی و ضدمردم​سالار در عراق، اين نقض آشکار قواعد و عرف بين​الملل از سوی آمريکا و انگليس را تحت​الشعاع خود قرار داده و موجب شده است تا به​ويژه در ايران که زخم​های ۸ سال جنگ عراق را بر پيکر خود احساس می​کند، اين بدعت خطرناک آن​چنان که بايد درک نشود. در چنين فضايی برخی از محافل سياسی علی​رغم آگاهی از آثار و پيامدهای اين حادثه از سرنگونی رژيم عراق توسط آمريکا ابراز رضايت و خوشحالی می​کنند.

اين دوگانگی و تضاد در مواضع رسمی جمهوری اسلامی ايران نيز که از يک سو تجربه​ی تلخی از نظام سابق عراق دارد و از ديگر سو تغيير يک رژيم مستقل را در مرزهای خود، توسط ابرقدرت جهان را، تهديدی عليه خويش ارزيابی می​کند به وضوح مشاهده می​شود؛ به طوری که هم از سقوط رژيم عراق ابراز رضايت می​شود و هم حمله به عراق محکوم می​گردد. اگر حمله به عراق واقعا محکوم و غير قابل پذيرش است، چگونه از نتايج آن استقبال می​شود؟ و اگر سقوط رژيم عراق موجب رضايتمندی و تقويت امنيت ملی است، چرا اقدام آمريکا و انگليس در اين زمينه محکوم است؟

سازمان مجاهدين انقلاب اسلامی ايران با اعتقاد بر اين​که در جهان کنونی هيچ قدرتی به​ويژه آمريکا برای استقرار دموکراسی در کشوری ديگر منابع مادی و انسانی خود را قربانی نمی​کند و سرنگونی رژيم عراق در چارچوب اهداف توسعه​طلبانه​ی آمريکا در سطح منطقه و جهان صورت پذيرفته است، اين تجاوز آشکار را قويا محکوم می​کند.

سازمان معتقد است استقلال و امنيت ملی و دموکراسی و آزادی به​ويژه در جهان تحول يافته​ی کنونی در اصل مرتبط با يکديگرند و آن​چنان که به درستی در قانون اساسی جمهوری اسلامی ايران آمده است به هيچ وجه نمی​توان به بهانه​ی دموکراسی نسبت به استقلال و تماميت ارضی کشور بی​اعتنا بود و يا به بهانه​ی حفظ استقلال و امنيت ملی دموکراسی را قابل نقض دانست. پيامدهای سوء و زيانبار اقدامات جريان​های افراطی و اقتدارگرا در مواجهه به مطالبات سياسی اجتماعی ملت به بهانه​ی حفظ استقلال، طی سال​های اخير، از جمله يأس و سرخوردی جامعه، تعميق شکاف ميان حاکميت و ملت، تضعيف وحدت و همبستگی ملی و اثار کاهنده اين همه بر استقلال و امنيت ملی کشور بر هيچ دردمند و دلسوزی پوشيده نيست.

سرنوشت رژيم عراق به عنوان تيپ ايده​آل رژيمی ديکتاتور و ضدآزادی به روشنی ثابت می​ کند استقلال بدون دموکراسی تا چه حد آسيب​پذير و متزلزل است.

متقابلا شاهد پيدايش خرده گفتمان​هايی حاشيه​ای در واکنش به رويکردهای اقتدارگرا و افراطی هستيم که از دو مقوله​ی دموکراسی و استقلال بر دموکراسی تاکيد می​کنند و آزادی را هرچند ارمغان قدرتی بيگانه باشد و به قيمت نقض حاکميت ملی، تماميت ارضی و اشغال خارجی به دست آيد، ارزش می​انگارد. در نقد اين ديدگاه که خوشبختانه در کشورها از سطح محافل فراتر نرفته است، کافی است به شرايط جهانی و اهداف آمريکادر حمله به عراق توجه کرد.

حتی خوشبين​ترين افراد ترديد ندارند که هدف آمريکا از تجاوز به عراق، نه سلاح کشتار جمعی،​ نه ديکتاتور بودن رژيم سرنگون شده​ی اين کشور و نه رهانيدن مردم اين کشور از نکبت استبداد و اهدای آزادی و دموکراسی به آنان است. آن​چه آمريکا را به حمله به عراق وادشته، نقش استراتژيک منطقه​ی خاورميانه در صورتبندی نظم آينده​ی جهانی مورد نظر آن دولت ،حل منازعه​ی فلسطينی اسرائيلی به سود رژيم صهيونيستی و به ضرر دول عربی اسلامی، تسلط بر عظيم​ترين ذخاير نفت و گاز جهان و کنترل رقبای بالقوه​ای نظير اروپا، ژاپن و چين در عرصه​های اقتصادی و سياسی و تضمين جايگاه خود در راس هرم قدرت جهانی است. لذا تجاوز و فشار آمريکا به عراق محدود نخواهد شد و در صورت امکان اين پروژه تا تبديل ساختاری کليه​ی کشورهای منطقه به اقمار دست دوم منطقه​ای آمريکا و زير نفوذ و کنترل رژيم صهيونيستی پيش خواهد رفت.

با درک صحيح اين واقعيات و نيز تجارب موجود، معتقديم به​ويژه در جهان امروز دموکراسی بدون استقلال، شعاری دروغين و استقلال بدون دموکراسی بغايت سست و لرزان و محکوم به اضمحلال است.

در تبيين بيشتر اين منطق بايد گفت فروپاشی بلوک شرق و تغيير موازنه​ی قدرت در سطح بين​الملل، کشورهای در حال توسعه را در برابر ابرقدرتی قرار داده است که عزم سلطه​ی بلامنازع بر جهان تازه​نظام يافته را دارد و در پی آن است تا به هر ترتيب ممکن از فرصت محدود و خلاء موقت ناشی از فروپاشی ابرقدرت رقيب بهره برده و با تسلط بر مناطق استراتژيک جهان نظر خاورميانه موقعيت خود را در راس نظام آينده​ی جهانی تضمين کند. گرچه در آستانه​ی فروپاشی شوروی به دليل فقدان شرايط مساعد بين​المللی و عدم آمادگی آمريکا،​خيزش آن دولت برای تحقق هدف مذکور، در ماجرای اشغال کويت توسط عراق ناتمام ماند، اما حادثه​ی تروريستی ۱۱ سپتامبر و فراهم آمدن زمينه​های روانی سياسی در افکار عمومی مردم آمريکا و جهان فرصت تاريخی لازم را برای آمريکايی که اکنون به لحاظ فوق در شرايطی مطلوب​تر از ۱۱ سال پيش بوده، فراهم آورد. حمله​ی نظامی آمريکا به افغانستان، عراق را بايد در اين چارچوب تحليل کرد. در اين شرايطی که کشورهای مستقل در حال توسعه، حاشيه​ی امن ناشی از تضاد ابرقدرت​های شرق و غرب را از دست داده​اند به​ويژه کشورهای واقع در مناطق هدف آمريکا، نظير خاورميانه و خليج فارس برای حفظ حاکميت ملی و استقلال خود در برابر تهديدات فزاينده​ی آمريکا چاره​ای جز بازتعريف امنيت ملی و مولفه​های موثر بر آن متناسب با تحولات جديد ندارند.

تجربه​ی يوگسلاوی به روشنی نشان داد در دوران پس از جنگ سرد، ترکيه بر مؤلفه​هايی نظير قدرت نظامی و تسليحاتی ارزش و اثر کلاسيک خود را در حفظ امنيت ملی کشور از دست داده است و حتی گاه مانند عراق می​تواند خود به عامل تهديد تبديل شود.

آنچه امنيت ملی عراق و طالبان را در برابر آمريکا آسيب​پذير و متزلزل ساخت و امکان حمله​ی نظامی عليه اين کشورها را فراهم آورد، فقدان پشتوانه​ی مردمی نهادينه​ی نظام و رويکرد ضد مردم​سالار و اقتدارگرای اين دولت​ها در اداره​ی امور و در نتيجه​ی آن از دست دادن وجهه​ و اعتبار جهانی بود.

تجارب مذکور جای هيچ ترديد باقی نمی​گذارد که مردم​سالاری علاوه بر آن که شيوه​ای موفق در اداره​ی امور جامعه است، به ويژه برای کشورهای مستقل در حال توسعه عاملی مؤثر در تحکيم همبستگی ملی، ارتقای موقعيت جهانی و در نتيجه تقويت امنيت ملی و حفظ استقلال کشور است.

سازمان مجاهدين انقلاب اسلامی ايران معتقد است به ماجرای عراق و سرنگونی رژيم اين کشور بايد به عنوان يک تجربه​ی مهم از اين منظر نگريست.

چنان که گفتيم بی​ترديد حمله​ی نظامی آمريکا و انگليس به عراق، با هدف رفع موانع فراروی استراتژی منطقه​ای به منظور سلطه بر جهان صورت پذيرفته است، هم​چنين بايد پذيرفت با تسلط آمريکا بر عراق تهديد اين کشور عليه ايران جدی​تر شده است.

در اين فرض نمی​توان ترديد کرد، آمريکا پس از پيروزی قاطع در عراق به مراتب از اقتدار سياسی و نظامی و جايگاه تثبيت شده​تری برخوردار گرديده است. از سوی ديگر به تصريح مقامات آمريکايی، جمهوری اسلامی ايران از نظر آمريکا رژيمی محاسبه​ناپذير و خطرناک تعريف می​شود. به موجب نکات فوق ايران به ويژه با توجه به موقعيت ژئواستراتژيک خود می​تواند يکی از مهم​ترين اهداف آمريکا در آينده​ی نزديک باشد.

در کنار اين واقعيت که شايد کمتر کسی در آن ترديد داشته باشد، نقاط آسيب​پذيری وجود دارد که آمريکا برای علنی ساختن تهديد خود عليه ايران می​تواند از آن​ها بهره​برداری و يا سوء استفاده کند. کم​توجهی به آرای عمومی، مخدوش شدن آزادی انتخابات و نقض حقوق شهروندی از جمله اين موارد است.

از ديگر سو، روند حوادث و اقدامات سال​های اخير نظير تمديد آزادی​های سياسی، توقيف گسترده​ی مطبوعات، موج دستگيری​ها و محاکمات دانشجويان، فعالان سياسی و نويسندگان مطبوعات، بی​اعتنايی لجوجانه در برابر مطالبات سياسی، اجتماعی به حق ملت، ناکارآمدن ساختن مجلس و دولت، علاوه بر گسترش يأس و نااميدی در جامعه نسبت تحقق مطالبات خويش و تعميق شکاف ميان حاکميت و مردم موقعيت بين​المللی جمهوری اسلامی ايران را هم در سطح دولت​ها و هم در عرصه​ی افکار عمومی جهان در مقايسه با سال​های پس از دوم خرداد ۱۳۷۶ تضعيف کرده است. چنين وضعيتی قطعا آمريکا را در اجرای تهديدهای خود عليه ايران تشويق خواهد کرد.

با توجه به نکات فوق،ما تهديد آمريکا عليه جمهوری اسلامی ايران را جدی و قطعی ارزيابی می​کنيم و مسؤولان کشور را به عزمی جدی و قاطع برای جبران نقاط آسيب​پذير درونی فرامی​خوانيم. متأسفانه بايد گفت، در شرايط خطير کنونی که نيازمند به تحليل صحيح و واقع​بينانه هستيم، طرح پاره​ای تحليل​ها و ديدگاه​ها را شاهديم که در صورت پذيرش و عملی شدن عواقب زيان​بار و جبران​ناپذيری در پی خواهد داشت.

برخی با قبول جدی بودن تهديد آمريکا اظهار می​دارند تحت هر شرايطی تهديدهای خود را عليه ايران عملی خواهد کرد. لذا هرگونه کوششی در رفع آسيب​پذيری​ها و افزودن بر نقاط قوت تاثيری در کاهش اين خطر ندارد. نتيجه​ی چنين تحليلی علاوه بر از دست دادن فرصت نهايتا کشور را با بن​بستی مواجه خواهد کرد که خروج از آن ممکن نيست.

محافظه​کاران و افراطيون ضدمردم​سالار بر اساس نگاه سنتی به مقوله​ی استقلال و بی​توجهی به سرنوشت رژيم عراق و آن​چه در اين کشور گذشت تهديد آمريکا را فرصتی برای به بايگانی سپردن آرمان​های اصلاحی دانسته و همگان را به کنار گذاشتن مطالبات به​حق ملت و وحدت موهوم فرامی​خوانند.

تحليل​هايی نظير اين​که پيروزی آمريکا در عراق فاقد ارزش نظامی و حاصل تبانی رژيم عراق با آمريکا بوده و اين رژيم در صورت مقاومت قادر به ايجاد باتلاقی غير قابل عبور برای مهاجمان می​بود، عملا در برابر تهديدهای آمريکا مروج، راهبرد بازدارندگی نظامی به جای بازدارندگی سياسی است و نتيجه​ی آن (حتی بر فرض موفقيت) با توجه به برتری قدرت نظامی و تکنولوژيک آمريکا جز بر باد دادن منابع مادی و انسانی کشور نيست. ما ضمن هشدار نسبت به عواقب و پيامدهای ناشی از پذيرش تحليل​هايی از اين دست، معتقديم تنها راهبرد موثر و کارآمد در مواجهه با سياست​های توسعه​طلبانه​ی آمريکا در منطقه و تهديدهای اين کشور عليه جمهوری اسلامی ايران، راهبرد بازدارندگی فعال سياسی است. به اعتقاد ما در کنار نقاط ضعف و آسيب​پذير، جمهوری اسلامی ايران از نقاط قوتی برخوردار است که در صورت عزم جدی در تقويت و گسترش آن می​توان تهديدهای مذکور را به نحو غير قابل ملاحظه​ای کاهش داد و بحران آينده را که خطرناک​ترين بحران تاريخ پس از انقلاب خواهد بود با سربلندی و افتخار و حفظ استقلال و تماميت ارضی کشور پشت سر گذاشت. تفاوت اساسی جمهوری اسلامی ايران با افغانستان، طالبان و عراق صدام در وجود جنبش اسلام هرچند تضعيف شده، وجود ظرفيت​ها و امکانات قانونی حقوقی،​ اجتماعی و سياسی قابل استفاده و مهم​تر از همه نخبگان و ملتی توسعه​يافته​تر و رشيدتر است. بر اين اساس معتقديم راهبرد واقع​بينانه و موثر در مواجهه با تهديدهای آمريکا بايد بر اصول زير استوار گردد:

۱- تاکيد بر اهداف و شعارهای اصلاح​طلبانه به مثابه تنها راه حفظ استقلال، تماميت ارضی و نظام سياسی کشور. چنان​که گفتيم بسط مردم​سالاری و تامين آزادی​های قانونی سياسی اجتماعی ملت به​ويژه در دوران جديد از مهم​ترين مولفه​های حفظ امنيت ملی و تحکيم استقلال کشور ماست. لذا هر طرح و برنامه​ای برای مواجهه موثر باتهديدهای آمريکا لزوما بايد مبتنی بر اين اصل محوری باشد.در شرايط کنونی هرگونه تنازل از اهداف اصلاح​طلبانه معطوف به مردم​سالاری و بسط آزادی​های سياسی معنايی جز حرکت در جهت تضعيف امنيت ملی کشور نخواهد داشت.

۲- تقويت مشروعيت نظام و کاهش شکاف ميان حاکميت و ملت، اعتمادسازی عمومی و فراهم آوردن شرايطی نظير دوم خرداد سال ۷۶ و در نتيجه اميدوار ساختن مردم به تحقق آينده​ای بهتر در سايه​ی جمهوری اسلامی برای اين منظور بايد از جمله اقدامات زير صورت پذيرد:

الف- اصلاح قانون مطبوعات و توقف برخوردهای کنونی قوه​ی قضاييه با مطبوعات؛

ب- آزادی زندانيان سياسی و کليه​ی کسانی که طی سال​های اخير به دليل فعاليت سياسی و يا بيان ديدگاه​های خود محاکمه و زندانی شده​اند؛

ج- رفع موانع ايجاد شده در برابر تصويب قوانين ناظر بر حفظ حقوق ملت و تضمين حقوق و آزادی​های سياسی اجتماعی قانونی برای تمامی اقشار ملت.

۳ ​ تأکيد بر شعارها، ادبيات و روش​های صلح جويانه و دموکراتيک به عنوان اصل راهنمای سياست خارجی و حل و فصل مشکلات و اختلافات با طرف​های خارجی از طريق گفت​وگو و مذاکره.

۴ پی​گيری قاطع و عملی سياسی تنش​زدايی و عادی سازی روابط با کشورهای جهان.

۵ برخورد خردمندانه با تهديدهای آمريکا از منظر منافع ملی و ممانعت قاطع از اقدامات ماجراجويانه.

سازمان مجاهدين انقلاب اسلامی ايران معتقد است تنها با راهبرد بازدارندگی سياسی فعال بر پايه​ی اصول فوق و عزم و اجماع مسؤولان بلند پايه​ی نظام بر آن است که می​توان برنامه​ای مؤثر و کارآمد برای مواجهه با تهديدهای آمريکا و فايق آمدن بر شرايط خطير آينده طراحی کرد.»