گوهر شميرانی همسر عليرضا جباری در نامه به خاتمی:

ديگر چيزی برای ما باقی نمانده اگر اقدام جدی نکنيد

فريادم را به عرش خواهم رساند شوهرم را زنجير زده و در ميان مجرمين خطرناک زندانی کرده​اند

 

 

جناب آقای خاتمی، رئيس جمهور محترم ايران

باسلام؛

تقاضا می​​کنم نامه​ام را بخوانيد که بازگوکننده نمونه​ای از فجايعی است که در اين کشور، بر شهروندان بی​پناه می​​رود.

من گوهر شميرانی همسر عليرضا جباری نويسنده و مترجم هستم که هم اينک در زندان زير شديدترين فشار روانی و روحی قرار دارد.

در دی ماه سال ۸۱، حوالی نيمه شب شخصی که خود را از عوامل نيروی انتظامی معرفی می​​کرد، به شوهرم تکليف کرد که ساعت ۹ صبح به اداره اماکن بيايد که همسرم مراجعه نمود. سپس، روزی ديگر با او قرار گذاشتند که شوهرم باز رفت؛ اما ديگر برنگشت و به هر دری زديم نشانی از او نيافتيم. به همين اداره اماکن مراجعه کرديم و افسری با درجه سروانی اظهار کرد که شوهرم از طرف آن اداره بازداشت نشده است.

چهل روز من و دخترم و ساير افراد فاميل سرگردان بوديم که ردپايی از شوهرم بگيريم که خبری به دست نيامد و اضطراب دوران قتل​های زنجيره​ای در ما زنده شد که مبادا او را افراد خودسر ربوده باشند. بعد از چهل روز، همان آقايی که ابتدا به منزل زنگ زده بود تلفن کرد که فردا بروم شوهرم را در مجتمع قضايی فرودگاه تحويل بگيرم. آن شب تا صبح گريستيم و گريستيم که فردا احتمالا با لباس شوهرم رو به رو خواهم شد. اول وقت به فرودگاه سر زديم و پس از دو ساعت انتظار بود که به ما گفتند برای آزادی​اش سند بياوريم. خواستم قاضی دادگاه را ببينم که اجازه ورود ندادند. بالاخره شوهرم با ارائه سند و قرار کفالت آزاد شد.

هنوز چندی نگذشته بود که بساط عيد نوروز را به عنوان ايرانی در خانه خود فراهم نموده بوديم که در شب عيد يعنی ۲۵/۱۲/۸۱ مجدد شوهرم را با تلفن ساعت ۱۱ شب روز قبل به همان محل اماکن احضار کردند. باز هم سرگردانی و باز هم اضطراب و باز هم گم شدن شوهرم که دچار ناراحتی ديابت و قلبی می​​باشد. ترديد ندارم که اين تلفن​های آخر شب و اين نحوه دستگيری​​ها جز برای کشتن تدريجی شوهرم و درهم​ريزی عصبی او و نيز درهم ريختن خانواده ما توجيه ديگری نداشت.

آقای خاتمی، چرا اعلام نمی​کنيد که شما به عنوان رئيس​جمهور هيچ قدرتی برای دفاع از حقوق مردم نداريد و چرا مردم را به ابراز عقيده تشويق می​کنيد تا بعدا دچار مشکل شوند؟

آقای خاتمی، شوهرم يک نويسنده و مترجم ايرانی است و اينک با زدن اتهامات زشت و بی​شرمانه به اين مرد شريف، تحت عنوان رابطه با زنان و مزخرفاتی چنين(که اگر صحت داشتند، من نخستين شاکی او می​بودم) او را با دستور آقای قاضی به زندان گوهردشت کرج که اختصاص به معتادين و امثال آنها دارد در بند کشيده​اند و مداوايی در مورد او-که وضعيت جسمانی​اش به شدت خطرناک است-به عمل نمی​آيد.به دستور قاضی او را جای حبس کردن در سالن زندانيان در محلی که جای نگهداری مجرمين بسيار خطرناک است نگهداری می​​کنند و تمامی فشارهای روحی، جسمی و عصبی ممکن را به او وارد می​​کنند تا هر چه می​​خواهند، بگويد.

من خود شاهد بودم که وقتی او را به دادگاه نزد قاضی می​​آوردند، با دستبندی بر دست و زنجيری بر پا با شنيع​ترين توهين​​ها او را روانه می​​کردند و من به چشم خود ديدم که به همين صورت زنجير به پا و دستبند به دست شوهرم را نزد آقای قاضی بردند و بدون اينکه دستور دهند زنجير از پايش بگشايند و دستبند از دستش باز کنند او را مورد بازجويی و محاکمه قرار دادند و اجازه ندادند که وکيل انتخاب کند. ای کاش می​​مردم و اين صحنه را نمی​ديدم. ای کاش مرا هم اعدام کنند که من و امثال من اين چنين در اين مملکت بی​پشت و پناه هستيم.

آقای خاتمی، به خدا شما هم مسؤوليت داريد. می​​دانم با اين نحو اعتراض، آينده فرزندانم نيز به ويرانی کشيده خواهد شد و کسی از آنها دفاع نخواهد کرد اما ديگر چيزی برای ما باقی نمانده. به خدا اگر اقدام جدی نکنيد فريادم را به عرش خواهم رساند.