جداشدگان ِ مجاهدین ...

( آنان که هنوز به " خط ِ " شانند و آنانی که به " آرمان ِ " شانند )

 

 

محمد ایل بیگی

 

این منی که می نویسد ، نه در جریان ِ چند وچُون ِ روابط ِ درونی وبیرونی ِ مجاهدین ِ هنوز از نوع ِ رجوی ست و نه آگاه ازهمان روابط ِ اشاره شده دربین ِ جداشده گانشان . دستی از دور برآتش ِشان – از روی خوانده ها - ، دارد ودر نتیجه نمی توان گفت که گوینده اش ( یعنی من ) ، بازگویندهء تمام ِ واقعیت هاست و نوشته اش به نوعی " سندیت " می تواند داشته باشد .

 

به کنار از " مجاهدین " ، به طور ِ کلی بگویم :

 

اگرچه هرگز عضو ِ هیچ تشکیلات ِ " تروریستی " و " غیر ِتروریست " نبوده ام ، اما هیچ باکم نیست – حتی اگر " سنگسار ِ ایده ئولوژیکی " ام کنند - ، که بگویم که  نخیر تمام ِ کسانی که به مبارزهء مسلحانه برمیخیزند یا خیزدند ، حتما تروریست بودند وهستند ؛ وفتی که با تیر وتپانچه دنبالت می کنند و رسیده ای جلویِ دیواری بلند و هیچ راه ِ گریزی نیست ، خواهی نشست به " موعظه " ؟! آخر مغزت را با گلوله ای داغان خواهند کرد و مجالت نخواهند داد تا " تراوشات ِ " مغزیت را بیرون بریزی ! شیفته گان ِ اسلحه را کنار بگذاریم ، آخر کدام ِ آدم ِ عاقلی ست که پیش ِ پایش راه خل های سیاسی را بگذارند و او هی بگوید : " اسلحه ، اسلحه ... " ! شرایط ِ خاص ، راه ِحلهای خاص ِ مبارزه را می طلبند ( واگر بشود این راه حل ها همیشه سیاسی باشند که بی هیچ درنگ باید قربان صدقهِ شان رفت ) . در زمان ِ شاه ، راه حل ِ سیاسی را بطور ِ کامل انداخته بودند در " خلاء " . من نمی گویم که در زمان ِ شاه ، مبارزهء مسلحانه شیوهِ درست ِ مبارزه بود ( آیا واقعا مبارزات ِ مسلحانه بودند یا آنکه تنها " عملیات " مسلحانه بودند ) . نه این را نمی گویم ، اما ترسم نیست که بگویم " قابل ِ فهم " بودند- واین نه تنها برای ِ من که برای ِ خیلی ها ، از جمله برای ِ تمام ِ این کسانی که امروز تنها یک کلام برزبان دارند : تروریست ...

امروزه همه سعی دارند خودرا فرسنگها بدور از آن " مبارزان " ( چرا درگیومه آوردم ؟ برمی دارم باتمام ِراحتی های ِخیال ، گیومه را ) بدانند و نثارشان می کنند تمام ِفحش و انگ و برچسب و مادر زاد " تروریست ِ " شان می خوانند و میخواهند " خریدارانه " شوند در نگاه ِ ازمابهترانی که امروزه – که بگمانم ، نه برای ِ مدت ِ طولانی -  ، حاکمان ِ بی رقیبند در سراسر ِ دنیا . اینان ، زمانی که همین " حاکمان " ( و " شرکاء " ) دست به وحشتناکترین عملیات ِ تروریستی ( بدون ِ گیومه ) در جهان می زنند ، آنرا به مثابه آزادیبخش ترین عملیات می گیرند و اگر جیک ِ مان برآید می شویم " تروریست ِ " غرب ستیز ، می شویم " پوپولیست " ، می شویم " بن لادنی " ، میشویم بدون ِ " فرهنگ سیاسی " ویا براحتی " بدون ِ فرهنگ " و میشویم از نگاهِ شان کسانی که میشود آنها را به خط کرد و تیرباران آزاد ! ( نگاه کنید به مقالهء " نادره افشاری " در " روشنگری " ، " پیک ایران " ، " تریفه " ، " ایران امروز " و ... با عنوان ِ " پوپولیسم سیاسی " ) .

به همین " گُه خوری های ِ ایده ئولوژیکی " بسنده کنم که پارا از گلیم ام بیش از اندازه بیرون گذاشته ام . ورنه " بامچه " های فراوان خواهم خورد از " ایده ئولوگ " که در اینجا ، این گُه ِ زیادی را خوردی ودرآنجا ، آن ... و برویم یر ِ سر ِ اضل ِ مطلب :

 

کیست که نداند که " مجاهدین ِ " اولیه ، آرمانخواه بودند و مجاهدین ِ " رجوی " ای ، قدرت خواه . آرمانخواهان تا پای ِ مرگ بر سر ِ آرمان می مانند – تا بدان پایه که در مواردی ( و چرا نگویم : در بسیاری از موارد از جزمگرائی سر در می آورند و آرمان و سر را ، هردو را ، می بازند ! ) . و اینان ، بر سر ِ آرمانهایِ شان ، حاضر به مسامحه نیستند – و از همین روست که هرگز به قدرت نخواهند رسید .

... و اما قدرت خواهان : اینان را در و پنجره بسنده نیست و خواهان ِ دروازه ای گل و گُشادند برای زد و بندها و به قدرت رسیدن و پرنسیب های ِ شانرا یا قورت می دهند و یا در جیب می گذارند . و " رجوی " از اینان ست . رجوی ِ آرمانخواهِ اولیه ، خودرا با هوش تر ازآن می دانست که تمام ِ عمر را به آرمانخواهی بگذراند و " دکان ِکوچک ِ ته ِ بازار  " آرمانخواهی اش را بیکباره تعطیل کرد و باز گشود " دکان ِ چند نبش ِ " قدرت خواهی . و بکار برد تمام ِ فوت و فن ِ قدرت خواران ( کسانی خواهند گفت " ماکیاولیست " ها ) را : از انواع واقسام در دورت فراهم آور و به نوکری ِشان بکشان و اگر دم زدند ، یا حذف ِ شان ساز و یا بی آبروی ِ شان ؛ هیج محدودیتی برای پیمان بستن ها و پیمان شکستن ها قائل نباش ؛ تا می توانی شعار بده – و برای ِ ایتهم محدودیت قائل نشو ؛ مال و نفرات را بپذیر – از هر کجا که می آیند ؛ خودرا به یکطرف ِ مخاصم بچسان – و اگر این شکست خورد ، چسبنده باش به پیروزمند و بده تمام ِ اطلاعاتت از شکست خورده و شروع کن به جمع آوری ِ اطلاعات از پیروزمند ....

 

خُب ، طبیعی ست که چنین فردی ، چنین جریانی ، بلاها خواهد آورد بر سر ِ دورو بری هایش – " خادمین " اش - ، تا بدان پایه که به مرگ راضی . اما دم بر خواهند آورد تا روز ِ رهائی و جدائی ِ همیشکی ! و نفرت ِ شان تا بدان پایه که ، بعد از اینهمه سال ِ خواری ، آتشفشانی می شوند و زبان دراز – تا بی نهایت ! و بگمان ِشان ، برای ِ از بین بردن ِ بیماری ِ فدرت خواهی ِ همه چیز از بین بُر مجاهدین ، باید – نه تنها آرمانخواهی ِ مجاهدین را ؛ که هر آرمانخواهی ِ را به مسلخ کشاند و شد یارو یاور ِ آنانی که پیش از این برعلیهِ شان می ستیزند !

 

تا بدان جا که نوشته های ِ " مجاهدین ِ " جداشده درک کرده ام :

 

بخش ِ نه چندان کم ِشان ( نادرهء افشاری ، مهدی خوشحال – و متاسفانه ، روز به روز بیشتر ، هادی شمس حائری و... ) ، علیرغم نفرت ِ بی نهایت ِشان از مجاهدین ، همان خط ِ قدرت خواهی ِ شانرا دنبال می کنند . و بخشی کوچک هنوز آرمانخواه – اگرچه نه همان آرمان های ِ اولیه – باقی مانده اند و برخود و انسان باور دارند – که نمایندهء برجستهِ شان مجمدرضا اسکندری ست .

 

من – بدون ِ دورانداختن ِ اولی ها - ، خودم را نزدیک به دومی ها می بینم .

 

 

15 اردیهشت 82