نامه صدام به بوش
برگردان: دکتر جمشيد فاروقی
روزنامه نيويورک تايمز مقاله ای به قلم توماس ال.
فريدمن تحت عنوان «آقای بوش عزيز، اشتباه صدام را تکرار نکنيد» منتشر کرده است.
فريدمن که برنده جايزه پوليتزر است، نامه ای تخيلی از زبان صدام حسين برای بوش
نوشته است. از آنجا که اين نامه را بسيار جالب تشخيص داديم، گوشه هايی از آنرا به
اطلاع شما ميرسانيم. صدام حسين گويا در اين نامه نوشته است:
«خوب، تولد مرا که خراب کردی. باشه، قبول، تو
برنده شدی و جايزه ات هم عراقه. حاضری جايزه ات را تحويل بگيری؟ راستش را بخواهی،
اميدوارم که بازی را ببازی. اما از آنجا که مردم عراق بقدر کافی در رنج بوده اند،
من پيش از آنکه دسته گلی به آب بدی، چندتا توصيه بهت ميکنم تا بدونی چه جوری بايد
اين مملکت را اداره کرد.
يکی اينکه، عراق همون عراقه، چرا که من هم همون من
بودم. اما، اونچه که الان خودت شاهدش هستی اينه که اگر من اون طوری بودم بخشی شايد
بخاطر اين بوده که عراق اون طوری بوده. سرزمينی که تنها با مشت آهنين ميشه برش
حکومت کرد. من ميدونم که عراقيها از من خوششان نمی آد. و تو هم خيلی زود خواهی
فهميد که از توهم خوششان نمی آد. پرسش اصلی در اين بين اينه که آيا اصلا از خودشان
خوششان می آد؟
فريدمن در ادامه، اين پرسش را از زبان صدام مطرح
ميکند که آيا براستی کردها، شيعيان و سنيهای عراق ميتوانند بی حضور اين مشت آهنين
کنار هم زندگی کنند؟ و در پاسخ ميگويد:
«بوش عزيز، تو بايد روشن و واضح بدانی که اين کشور
را به کدام سمت هدايت می کنی. به من اعتماد کن، تو اگر ندانی، ديگران بخوبی
ميدانند.»
فريدمن در نامه صدام به بوش در جای ديگری مينويسد:
بوش عزيز، آنچه باعث وحشت مردم ميشود، قدرت تو
نيست، بلکه ناتوانی و عجز توست.
«آنگاه که ارتش مرا در هم شکستی، تو مهمترين نهاد
سکولار و غير مذهبی کشور را از بين بردی. و اينک روحانيون بر آنند تا اين خلاء را
پر کنند. در کشوری که ۶۰ درصد مردم آن شيعه هستند، پرسيدنی است که چه کسی قرار است
اين شيعيان را رهبری کند. آينده عراق و حتی آينده ايران وابسته به پاسخ اين پرسش
است. از آن گذشته، فراموش نکن که مرکز مذهبی و حوزوی شيعيان شهر نجف در عراق است و
نه قم در ايران. اهميت قم در اين بود که من شيعيان عراق را سرکوب کردم و خمينی در
ايران يک حکومت اسلامی شيعه برپا ساخت. »
فريدمن از قول صدام حسين در انتهای نامه اش خطاب
به بوش ميگويد:
هميشه بخاطر بسپار که عراق يک کشور عربی است و
عراقيها همواره خواهان آن بوده اند که يک کشور برتر عربی باشند تا يک کشور درجه دو
آمريکايی. اگر تو بر آنی که يک مرکز سياسی مشروع و معتدل در عراق برپا سازی، به
کمک کشورهای عربی ديگر و سازمان ملل نياز داری.
«آقای بوش، من ميدونم که تو از اينکه من از همه
توانم برای جلوگيری از جنگ بهره نگرفتم، خيلی تعجب کردی. براستی در آنموقع من درچه
فکری بودم و به حرف چه کسی گوش ميدادم؟ پاسخ اين پرسش اينه که من به حرف ديگران
اصلا توجه نداشتم و تنها به حرف خودم گوش ميدادم. اشتباه من رو تو تکرار نکن!»
