خداحافظ خاتمی،

آدم خوب و رييس جمهور بی​عرضه​ من!

وبلاگ "سردبير : خودم"

 

خاتمی در شرايطی که اين​همه روزنامه​نگار جوان زير گيوتين رفته​اند، نه تنها هيچ اعتراض و اشاره​ای به آنها نمی​کند، بلکه باز دوباره برای هشتادهزارمين بار دارد اثبات می​کند که آزادی به معنی اين نيست که «هر کس هر کاری که خواست انجام دهد و هر چه خواست بگويد.» و برای بار پانصدهزارم اضافه می​کند: ​«کدام جامعه​، دولت و ملتی می​پذيرد که چنين بی​بندوباری و رهايی را به نام آزادی تحمل کند و اجازه دهد استقلال و تماميت ارضی به خطر افتد.»

آقای خاتمی،​ کی را گول می​زنيد؟ برای مردم شهر کابل که حرف نمی​زنيد که ندانند در کشورهای ديگر چطور آزادی و قانون با هم می​سازند. مردم ايران کور نبودند و ديدند که فيلمساز کله​خر آمريکا در پربيننده​ترين جشن سينمايی در تلويزيون رفت آن بالا و به رييس جمهور کشورش (که از نظر جهان​بينی دست​کمی از رهبران ايران ندارد) هر چه خواست گفت و هيچکس جرات نداشت به او دست بزند. و آن وقت در کشوری که شما رييس​جمهورش هستيد، منتقد سينمايی را که در عمرش درباره​ی چيزی جز فيلم ننوشته، بجرم داشتن فيلم​ به زندان می​اندازند و مجارات می​کنند، و روزنامه​نگار را به زندان می​اندازند و به او تجاوز جنسی می​کنند.

ما خر نيستيم و می​فهميم آقای خاتمی که تعادل آزادی و قانون کار سختی است ولی خواهش می​کنم جوری حرف نزنيد که انگار چيزی که در اين مملکت نگون​بخت امروز پياده می​شود نزديک​تراست به ايده​آل شما تا چيزی که ما در دنيا می​بينيم.

من برخلاف بقيه که می​گويند نبايد به خاتمی فشار آورد، گناه دارد، آدم آرام و نجيبی است، به شما فشار می​آورم و انتظار و اعتراضم را به کسی که به نمايندگی خودم به آن صندلی نحس رساندم صدها هزار بار تکرار می​کنم. شما در مقابل ما مسووليت داريد و اين وظيفه بخاطر ناتوانی شخصی شما يا هردليل ديگر از دوش شما ساقط نمی​شود. درست همانطور که دلايل شخصی يک آتش​نشان يا پليس برای انجام ندادن وظيفه​اش هرگز موجه نيست.

جوانان ايران مرده​اند آقای خاتمی. آن قدر از اول زندگی در اين حکومت اسلامی توی سرشان زده​اند که ديگر هيچ آرمان و آرزويی ندارند. آن​قدر سرشان را به لجن کرده و امثال شما هم آن را توجيه کرده​اند که به اين لجن عادت کرده​اند. خودم را می​گويم. خوب می​بينم که ظرف اين دوسال که در يک مملکت آزاد زندگی کرده​ام، چه ​بخش​هايی از وجودم که مرده بود، بيدار شده است. من در ايران مرده ​بودم، چون آرمان نداشتم و به همان لجنی که سرم را در آن کرده​ بوديد راضی شده بودم و دم برنمی​آوردم. حالا دارم می​فهمم که جوانی که مثل پيرمردها فکر می​کند و صبح تا شب می​خواهد خودش را با وضعيت موجود تطبيق دهد --نه آن که آن را بر هم بزند-- يک پير بی​خاصيت مرده است. شما خواسته يا ناخواسته،​ از فرزندان خودتان پيرمرد و پيرزن ساخته​ايد. خوشحاليد؟

من جوانم و بخاطر همين به لجنی که سال هاست تحويلم می​دهيد، بدون توجه به دلايلش، و به جای تمام دوستان آرمان​مرده​ام، به وضعيت موجود پرخاش می​کنم. راه حل هم برايش نمی​دهم، چون وظيفه​ی من نيست که اين کار را بکنم. ايران به اندازه​ی کافی پير عاقل دارد، چيزی که کم است جوان معترض و منتقد است.

آقای خاتمی، راحت بگويم، شما يک آدم دوست​داشتنی ولی يک رييس​جمهور بی​عرضه​ايد. برای همين رسما اعلام می​کنم که امروز رای​ام را از شما پس گرفتم. آقای خاتمی، شما ديگر رييس جمهور من نيستيد.