شرمگين ما ....

ما مانده​ايم و به ماندن به هر قيمت عادت کرده​ايم و در مرداب يک ديروز تکراری به لاشه​ای متحرک بدل شده​ايم. دريغ که حتی شرم کردن را نيز از ياد برده​ايم.

 

سعيد رضوی فقيه

 

قلمی که امروز در دست ماست، دستهای قلم​شده خودمان و دوستانی است که يا ايام محبس را می​گذرانند و يا به تبعيد ناخواسته تا حاشيه​نشينی و انزوای ناخواسته رفته​اند.

در اين چندسال که قريب​يکصد روزنامه و نشريه خوش و نوخاسته سياوش​وار حنجر به خنجر سپردند و برخی نيز نيامده رفتند کاش ذوق و ظرافتی در کار می​افتاد و اگر نه سالی يکبار دست کم​ يک​بار در اين چندسال، به جای جشنواره، سوگواره​ای برای مطبوعات برگزار می​کردند.

روزنامه​نگارانی که در اين سالها تعطيلی روزنامه يا روزنامه​های خود را تجربه کرده​اند يک احساس داشته​اند و آنها که می​ماندند و خبر کشتار مطبوعاتی را با حروف سياه می​نگاشتند احساسی ديگر که شايد تلخ​تر و گزنده​تر بوده است.

اگر اجباری که به بودن، ماندن و نوشتن داريم نبود بايد از گفتن و نوشتن پرهيز می​کرديم تا آزادی بيانی را که وجود ندارد تأييد ضمنی نکرده باشيم.

ماندن، نوشتن، واژه​ها را علی​الدوام مميزی کردن و سطرها را آنقدر سروته​زدن - تا در قاب و قالب تنگ​نظری بهانه​جويانه شاکيان حرفه​ای بگنجد- احساسی ناخوشايند در پس​زمينه ناخودآگاه می​پرورد و به مرور آنرا لايه بر لايه می​فشارد و متراکم می​کند تا ناگاه روزی سرريز شود و به فريادی از سرخشم بدل شود يا به سکوتی معنادار و روزه​​وار. مگر آن که اجبار به ماندن و نسل واژه​های مطهر را از مرگ يکباره و دسته​جمعی نجات دادن و باقيمانده سرنشينان کشتی توفان زده روزنامه​نگاری و اطلاع​رسانی مستقل را از گردابی چنين هايل به «جودی» آرامش، استمرار و ماندگاری رساندن، ما را بازدارد از اينکه خودخواسته قلمهای بی​تاب در دست​ها را بشکنيم و ناله​های نيمه​جان و مردد در حلقوم را تندر کرده و در آذرخش خشمی​مقدس خودسوزی کنيم تا از سنگينی شرم «ماندن» و «شرمگين ماندن» رها شويم.

آتش​سوارانی که از حصار روزمرگی و خودويرانگری تدريجی بيرون جهيدند و دل را بر آتش آگاهی​بخش نهادند تا هيمه​اش افزون شود و سردی​ نگيرد ولی ما مانده​ايم و به ماندن به هر قيمت عادت کرده​ايم و در مرداب يک ديروز تکراری به لاشه​ای متحرک بدل شده​ايم. دريغ که حتی شرم کردن را نيز از ياد برده​ايم.