... و چقدر بزرگ است قامت کوچک اين کودک

 

بهروز عارفی

 

در هفته ای که گذشت, تلويزيون های جهان درد باور نکردنی علی اسماعيل عباس, کودک ۱۲ سالهء بغدادی را در معرض ديد جهانيان قرار داد. پنجشنبه شب ۱۷ اوريل ۲۰۰۳, کانال ۲ تلويزيون فرانسه گزارشی را به وی اختصاص داده بود. علی در اثر بمباران های ارتش « آزادی بخش آمريکا» , پدر, مادر و برادر خود را از دست داده است. مادر وی به هنگام مرگ, ۵ ماهه حامله بود. بدن علی کوچولو در اثر آتش بمب های جورج دبليو کاملا سوخته و دو دست وی کاملا قطع شده است. داستان او درد و رنج يک ملت است. ملتی که ۳۰ سال ديکتاتوری خون اشام دمار از روزگارش در آورده است. علی آرزو داشت که روزی پزشگ شود و درد هم ميهنانش را تسکين دهد.اما اينک خود او در معرض خطر مرگ قرار داشت. علی با قطع دو دستش هرگز نخواهد توانست به آرزوی خود برسد. دست اندرکاران برنامه « فرستادهء ويژه » کانال ۲ تلويزيون فرانسه پزشگ جراحی را به بالين او فرستادند. وی پس از معاينه ء کودک, انتقال او به يک بيمارستان مجهز را شرط اوليهء نجات وی تشخيص داد. از علی سوال شد که آيا مايل است برای معالجه به آمريکا اعزام شود. او پاسخ داد: نه. و در مقابل چرای خبرنگار گفت که آنها پدر, مادر و برادر مرا کشته اند. چگونه ميتوان اين همه بزرگی را به قلم آورد. شرف او سزاوار بزرگترين تجليل هاست.

سياست زدگان مابايد از او درس بگيرند. او با درد و محنت خويش خوب درک کرده است که امپرياليسم آمريکا چرا ميهن او را مورد يورش و تجاوز قرارداده است. او با طبع بالای خود, درد سوزش و خطر مرگ را می پذيرد, اما « ترحم آمريکائی» را رد می کند.

علی سر انجام روز سه شنبه ۱۵ آوريل با تلاش پزشگان و خبرنگاران به کويت منتقل و در آنجا مورد عمل جراحی قرار گرفت.